Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Μνημόσυνο ηρώων στρατιωτών στην Καστοριά. Ψυχοσάββατο 18 - 2 – 2017

 
Η μνημειακή πύλη του σεπτού
Στρατιωτικού Νεκροταφείου Καστοριάς
Το Ψυχοσάββατο 18 Φεβρουαρίου 2017, ώρα 11.00 π.μ., πραγματοποιήθηκε στο Στρατιωτικό Νεκροταφείο Καστοριάς το καθιερωμένο ετήσιο εθνικοθρησκευτικό Μνημόσυνο όλων των γενναίων στρατιωτών μας, που έπεσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος, κατά τους πολυαίμακτους αγώνες του Έθνους μας. Το εν λόγω Μνημόσυνο οργάνωσε το 15ο Σύνταγμα ΠΖ και το τέλεσαν, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Καστοριάς κ.κ. Σεραφείμ και τέσσερις άξιοι κληρικοί της ίδιας Μητρόπολης. Στο Μνημόσυνο παρευρέθηκαν και το παρακολούθησαν με έκδηλη συγκίνηση, η βουλευτής Ν. Δ. Καστοριάς κ. Μαρία Αντωνίου, ο Δήμαρχος Καστοριάς κ. Ανέστης Αγγελής, ο τ. βουλευτής Ν.Δ. κ. Ζήσης Τζηκαλάγιας, ο Πρόεδρος της ΕΑΑΣ Καστοριάς και Υποστράτηγος ε.α. κ. Ηλίας Τζωρτζόπουλος, ο εκ Καστορίας αντιστράτηγος ε.α. κ. Νένος, ανώτεροι αξιωματικοί του Στρατού, της Ελληνικής Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής που υπηρετούν στην περιοχή Καστοριάς, οι πρόεδροι εφεδροπολεμικών οργανώσεων της πόλης, απόγονοι Μακεδονομάχων, αρκετοί γενναιόφρονες κι ευγνώμονες δημότες της, και βεβαίως, πολλοί στρατιώτες μας.
Μερική άποψη του Ηρώου,
του Στρατιωτικού Νεκροταφείου Καστοριάς.
Αμέσως μετά την τελετή του θρησκευτικού Μνημοσύνου, ο Διοικητής του 15ου Συντάγματος ΠΖ κατέθεσε στέφανο στο Ηρώο του Νεκροταφείου και ακολούθως έγινε το Προσκλητήριο των 112 αξιωματικών, 94 υπαξιωματικών και 5.718 οπλιτών του Στρατού μας, που έχυσαν το τίμιο αίμα τους στο Γράμμο και το Βίτσι για την ελευθερία και τη δημοκρατία, κατά τον επάρατο ανταρτοπόλεμο 1946 – 49, και που έκτοτε είναι, πολλοί εξ αυτών, θαμμένοι στο αναφερόμενο Στρατιωτικό Νεκροταφείο. Ακολούθως, η παρευρισκόμενη Διμοιρία Στρατού έψαλε τον Εθνικό μας Ύμνο κι έτσι περατώθηκε η εξεταζόμενη σεπτή εκδήλωση.
Ακολούθως, όλοι οι παρευρισκόμενοι και συμμετέχοντες στο εν λόγω μνημόσυνο, αξιωματούχοι, στρατιώτες και απλοί πολίτες, επισκέφτηκαν τον υπόγειο κοιμητηριακό ναό Αγίου Γεωργίου, του Νεκροταφείου, καθώς και την παρακείμενή του κρύπτη, όπου αναπαύονται τα τίμια οστά πολλών νεκρών ηρώων μας, προσκύνησαν δεόντως και άναψαν κερί στη μνήμη τους. Τέλος, έλαβαν όλοι τα παραδοσιακά κόλλυβα και αποχώρησαν απ’ το Νεκροταφείο έμπλεοι ψυχικής ανάτασης κι εθνικού παλμού.

Γιώργος Τ. Αλεξίου

Η είσοδος στον υπόγειο κοιμητηριακό ναό
Αγίου Γεωργίου, του Στρατιωτικού Νεκροταφείου 

Το εσωτερικό του Κοιμητηριακού ναού, η κόγχη του.

Ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστοριάς κ.κ. Σεραφείμ
προσέρχεται ευλογών στο Στρατιωτικό Νεκροταφείο.

Οι σεπτές οστεοθήκες με τα τίμια λείψανα
των ηρώων στρατιωτών μας
στην υπόγεια κρύπτη του Νεκροταφείου.

Ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστοριάς κ.κ. Σεραφείμ
τελεί το μνημόσυνο των πεσόντων στρατιωτών μας
συνεπικουρούμενος από τετράδα ιερέων.

Ο αξιωματικός Διοικητής του 15ου Συντάγματος ΠΖ
κατεθέτει στέφανο δάφνης στο ηρώο του Νεκροταφείου.




Αξιωματούχοι και γενναιόφρονες πολίτες της Καστοριάς
παρακολουθούν με συγκίνηση το περιγραφόμενο
εθνικοθρησκευτικό μνημόσυνο.






Ο Δήμαρχος Καστοριάς κ. Ανέστης Αγγελής.

Ο Υποστράτηγος ε.α. κ. Ηλίας Τζωρτζόπουλος
μπροστά στο Ηρώο του Νεκροταφείου.

Επιγραφή στο επιβλητικό Ηρώο του Νεκροταφείου.

Ο Καστοριανός δάσκαλος Γιώργος Τ. Αλεξίου
μπροστά στο Ηρώο του Νεκροταφείου

Γενική άποψη του Ηρώου


Δύο απόγονοι Μακεδονομάχων και ο Πρόεδρος
του Συλλόγου Γερμανιωτών Καστοριάς
κ. Νίκος Αχ. Πρώιος.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Ο «άγιος» φιλάργυρος {: Ο άπληστος Κληρικός, Μοναχός, Ιεροκήρυκας}. Κείμενο † Ηλία Μηνιάτη (1669 – 1714).

«Αχ κατηραμένη φιλαργυρία.
Φιλάργυρος μετράει τα χρήματα και δίπλα
η γυναίκα του διαβάζει την Αγία Γραφή (!).
Πίνακας Δυτικού ζωγράφου έτ. 1514.
…Αλλά τούτος δεν είναι εκείνος ο καλός, και αγαθός άνθρωπος, οπού δεν επεθύμησε την γυναίκα κανενός; οπού δεν επήρε κανενός το πράγμα ή την τιμήν; οπού εφύλαξεν ακριβέστατα τον νόμον, οπού εις τον νόμον είναι άγιος; ναι. Μα τούτος ο άγιος είναι φιλάργυρος. Στοχασθήτε, όταν είναι λόγος περί χρημάτων, δεν είναι άλλο. Αχ κατηραμένη φιλαργυρία, και πόσον κυριεύεις τας ανθρωπίνας ψυχάς! οπού θέλει να ειπεί: αληθινά εκείνος ο καλός δούλος του Θεού έχει πολλάς και μεγάλας αρετάς. Αυτός να κλέψει; αυτός να ψευδομαρτυρήσει; μη γένοιτο. «Ταύτα πάντα (ημπορεί να ειπή) εφυλαξάμην εκ νεότητός μου». Αυτός φυλάττει σωφροσύνην, αυτός κάνει προσευχήν, αυτός κρατεί νηστείαν, αυτός είναι αληθινά εις τον Κόσμον, αλλά αρνήθη τον Κόσμον, αυτός εσφαλισμένος μέσα εις μίαν κέλλαν ή έξω εις μίαν έρημον, απεστράφη παντελώς και τας συνομιλίας των ανθρώπων, και τας ταραχάς της αγοράς, και του αιώνος τας ματαιότητας και ξεφάντωσες.
Εκείνος στέκει ενασχολούμενος εις έργα αρετής, μόνος μόνω Θεώ προσευχόμενος. Εις την όψιν, εις το σχήμα, εις τα φορέματα τα τρίχινα, εις όλον τον βίον, και πολιτείαν ένας ασκητής. Αλλά ωϊμέ!
Ο θάνατος του φιλάργυρου.
     Εικόνα σε ναό της Λιθιάς.
Τούτος ο ασκητής είναι φιλάργυρος. Νηστευτής, μα φιλάργυρος. Θαυματουργός, μα φιλάργυρος έτι εν λείπει. Όλα τα καλά έχει, ένα πράγμα του λείπει δια να τον κανονίσωμεν δια τέλειον άγιον. Πώς αγαπά ο πτωχός τα αργύρια. Ό,τι άλλο θέλεις. Θέλεις να νηστεύσει; δεν τρώγει κρέας εις όλην του την ζωήν. Θέλεις να προσευχηθή; κάνει ολονυχτίας. Θέλεις να κάμει σκληραγωγίας; ευχαριστείται να περιπατή με τα πόδια γυμνά και φορτωμένος σίδηρα. Όλα μετά χαράς τα κάνει. μα μη του εγγίσεις το γλωσσόκομον, διατί τον χάνεις. Όλα τα άλλα κάνει μετά χαράς, τούτο μόνον τον λυπεί, τον πικραίνει, και απέρχεται λυπούμενος. Τόσον είναι αληθινόν, πως ένας κάποιος ημπορεί να φθάσει με πολλάς αρετάς να είναι άγιος, μα τούτος ο άγιος ημπορεί να είναι φιλάργυρος. Τόσον είναι αληθινόν, πως η φιλαργυρία κρατεί, και κυριεύει τας ψυχάς και εκείνων, οπού ημείς προσκυνούμεν ωσάν αγίους.
Αλλ εγώ ερωτώ: ένας τέτοιος άγιος φιλάργυρος, ημπορεί να είναι μαθητής και Απόστολος του Χριστού; Όχι. Ας το μαρτυρήσει ο σημερινός φιλάργυρος άνθρωπος του Ευαγγελίου. Όταν ο Χριστός του είπε πάντα όσα έχεις πώλησον, και διάδος πτωχοίς, οπού θέλει να ειπεί: Άφες ολότελα την φιλαργυρίαν και αποδέξου την φιλοπτωχίαν. Και δεύρο, ακολούθει μοι. Έλα να μου είσαι μαθητής και Απόστολος, αυτός εμίσευσε λυπούμενος. «Και απήλθε λυπούμενος».

ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Το παρόν κείμενο αποτελεί απόσπασμα σχετικής μελέτης του Γιώργου Τ. Αλεξίου, που είναι αναρτημένη στο διαδίκτυο:
https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=sites&srcid=ZGVmYXVsdGRvbWFpbnxhZGViMTk1MnxneDo3ZTU5ZmYwNDNiNjBhMzVl

Δευτέρα Παρουσία. Ο Ζυγός της Δικαιοσύνης.
Τοιχογραφία στον Άγιο Νικόλαο Κρεπενής, έτ. 1650.



Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Εσπερινός (ποίημα Αριστομένη Προβελέγγιου).

(Η εικόνα ελήφθη απ' το διαδίκτυο)
 Κατάκορφα το βράδυ βράδυ στα βουνά,
όταν ο ήλιος βασιλεύει δοξασμένος
με φωτοβόλα σύννεφα στεφανωμένος,
και πλέει ο κόσμος σε πελάγη φωτεινά.
………………………………………….
Το βράδυ βράδυ στ’ ουρανού την αγκαλιά,
σαν σε καθρέφτη ξάστερο ζωγραφισμένα,
στέκουν τα δένδρα του βουνού σκοτεινιασμένα,
ακίνητα στα ύψη των, στη σιγαλιά.
……………………………………………….
Μοιάζουν με μαύρους, ρασοφόρους καλογήρους,
που πέμπουνε την βραδυνή των προσευχὴ
απ’ την αγία, την ολόφωτη ψυχή,
ορθοί στους αναρίθμητους των χρόνων γύρους.

Ιερά μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος,
Δρυόβουνου Κοζάνης.



Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

"Εις την καρδίαν του χειμώνος". κείμενο Γαλάτειας Καζαντζάκη.

     
     Τώρα πλέον ευρισκόμεθα εις την καρδίαν του χειμώνος, η χιών πίπτει ήσυχα και μαλακά ως βαμβάκι και στρώνει την γην, τα δένδρα είναι κατάλευκα και ακίνητα. Κάποτε μόνον ένας σπουργίτης πετά επάνω εις τους χιονισμένους κλάδους, σταματά ολίγον, δεν ευρίσκει κανέν πράσινον φύλλον και φεύγει πάλιν ευθύς, καταβαίνει εις την γην, σκύβει το κεφαλάκι του, κυττάζει δεξιά, αριστερά, μήπως εύρη κανένα σπόρον να τσιμπήση, αλλά του κάκου!
    Τσίου ! Τσίου ! φωνάζει απηλπισμένος, τινάζει τα πτερά του, τα οποία έχουν ασπρίσει και αυτά από την χιόνα, και πετάει εις την θερμήν φωλεάν του κάτω από την στέγην. Εκεί στέκεται, κυττάζει πέρα το χιονισμένον βουνό, τα γυμνά και χιονισμένα δένδρα και εκβάλλει μερικούς θρηνώδεις κελαδισμούς…











Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Το βιβλίο με τον τίτλο «Οι δώδεκα μήνες στην ελληνική μας λαογραφία», του κ. Ζήση Ε. Χασιώτη.

Το εδώ παρουσιαζόμενο βιβλίο.
Ένα αξιόλογο βιβλίο που φέρει τον εύγλωττο τίτλο «Οι δώδεκα μήνες στην ελληνική μας λαογραφία» κυκλοφόρησε πριν από δέκα χρόνια περίπου, τον Ιούνιο του έτους 2006. Συγγραφέας του είναι ο άριστος δάσκαλος και νυν επίτιμος Πρόεδρος της «Βοϊακής Εστίας» Θεσσαλονίκης κ. Ζήσης Ε. Χασιώτης, ενώ εκδότης του η «Βοϊακή Εστία». Το βιβλίο έχει τυπωμένη στο εμπροσθόφυλλό του μία έγχρωμη φωτογραφία τής ιστορικής μονής Αγίας Τριάδος Βυθού Βοΐου, περιλαμβάνει δε αξιόλογα κείμενα 335 σελίδων, διανθισμένα με αρκετές ανάλογές τους φωτογραφίες.
Ο κ. Ζήσης Ε. Χασιώτης κατάγεται απ’ το όμορφο χωριό Ασπρούλα Βοΐου Κοζάνης, αγαπάει δε ιδιαίτερα κι επισκέπτεται συχνά τον Γέρμα Καστοριάς, διότι είναι το χωριό καταγωγής τής αγαπημένης του συζύγου κ. Θωμαής Παπαστεργίου, το γένος Πρώιου.
Στο πρώτο κείμενο του θεματικού βιβλίου ο εξαίρετος δάσκαλος και δόκιμος συγγραφέας κ. Αριστοτέλης Χρυσ. Κωστόπουλος γράφει τα εξής κατατοπιστικά - πληροφοριακά για τον κ. Ζήση Χασιώτη και για το σημαντικό κι ενδιαφέρον περιεχόμενο του παρουσιαζόμενου βιβλίου του:
«Μία κιβωτός εθνικού πλούτου.
Στους δώδεκα μήνες, τον Κύκλο του Χρόνου, "τον στέφανον του ενιαυτού", κατά το απολυτίκιο της Ινδίκτου, της παραδοσιακής εκκλησιαστικής πρωτοχρονιάς, αναφέρεται το πολύτιμο αυτό βιβλίο - κιβωτός εθνικού ελληνικού μακεδονικού λαογραφικού πλούτου αιώνων.
Η Ασπρούλα Βοΐου, το γενέθλιο χωριό
του κ. Ζήση Ε. Χασιώτη.
Ο Ζήσης Ε. Χασιώτης, ζωντανός δάσκαλος, πιστός στο εθνικό χρέος, με αγάπη θησαύρισε σ' αυτό ακριβά προγονικά κειμήλια της εθνικής μας κληρονομιάς, τη λαϊκή παραδοσιακή ζωή, την ψυχή των ανθρώπων της ιδιαίτερης Πατρίδας μας, όπως ο ίδιος τη βίωσε ως παιδί στη γενέθλια γη, ως μαθητής και δάσκαλος στη Δυτική Μακεδονία. Όλα αυτά τα φύλαξε ανόθευτα στην καρδιά και το νου του, τα μελέτησε επί χρόνια ως δάσκαλος, στέλεχος και πρόεδρος της Βοϊακής Εστίας Θεσσαλονίκης και εκδότης - διευθυντής του περιοδικού "Βοϊακή Ζωή" και τα παραδίνει ως παρακαταθήκη ιερή στους νεότερους, για να γνωρίσουν τις ρίζες τους, να μάθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται, ώστε με εθνική αυτογνωσία να ξέρουν και πού πρέπει να παν, για να προκόψουν.
Οι προγονοί μας με σοφία και μέτρο αρμονικά συνύφαιναν στη ζωή τις εργασίες τους με τη λατρεία στις γιορτές ως οάσεις ανάπαυσης, χαράς, ανανέωσης κι έτσι με χάρη τις παρουσιάζει ο συγγραφέας, αποκαλύπτοντας διαρκώς ζωντανό, δραστήριο, δημιουργικό τον κόσμο των προγόνων μας στην αέναη πορεία τους στο χρόνο. Οι μεγάλες γιορτές, το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, η Παναγιά το Δεκαπενταύγουστο, ο Αϊ-Δημήτρης και ο Αι-Γιώργης, όρια του έτους στη ζωή των γεωργών, των κτηνοτρόφων στο θερινό και το χειμερινό εξάμηνο και όσων εποχιακά ξενιτεύονταν, τα τοπικά πανηγύρια ήταν οι κύριοι σταθμοί στην παραδοσιακή ζωή των πατέρων.
 
Ο ενοριακός ναός της Ασπρούλας Βοΐου
Σε πολλά λατρευτικά, αγροτικά κ.ά. έθιμα, που κανείς δε
γνωρίζει πότε πρωτοφάνηκαν, επιβιώνουν γνήσια στοιχεία της ζωής, των ηθών, των ασχολιών, της πίστης, των ιδεών, των δοξασιών των αρχαίων Ελλήνων, αιώνια βαθιά ριζωμένα κι αναλλοίωτα στη λαϊκή ψυχή, δείγματα αδιάψευστα της επί χιλιετίες αδιάκοπης ελληνικής εθνικής ζωής στα υψίπεδα και στα βουνά μας, στα χωριά και τα αστικά κέντρα της ιστορικής Άνω Μακεδονίας. Η γνώση των στοιχείων αυτών της Λαογραφίας μας είναι ιδιαίτερα χρήσιμη ως ασπίδα διαφύλαξης ανόθευτης της εθνικής ταυτότητας και της πολιτιστικής πορείας στην κρίσιμη εποχή της παγκοσμιοποίησης.
  Ο Ζήσης Χασιώτης με το έργο αυτό προσανατολίζει ορθά τους νέους από το ελληνικό παρελθόν των πατέρων σ' ένα ελπιδοφόρο, επίσης, ελληνικό μέλλον».
Κλείνοντας την σύντομη εξέταση το θεματικού βιβλίου, αναφέρουμε συμπερασματικά ότι πρόκειται για μία σπουδαία συγγραφή, που το περιεχόμενό της παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όλους τους κατοίκους της εύανδρης περιοχής Βοΐου Κοζάνης, καθώς και τους καταγόμενους απ’ αυτήν, αλλά και γενικότερα για όλους τους Μακεδόνες και τους λοιπούς Έλληνες.

Γιώργος Τ. Αλεξίου
Ιδιόχειρο Σημείωμα προσφοράς
αντίτυπου του θεματικού βιβλίου,
από τον συγγραφέα του κ. Ζ. Ε. Χασιώτη
στον συνάδελφό του κ. Γιώργο Τ. Αλεξίου.

Το Δημοτικό Σχολείο της Ασπρούλας Βοΐου.

Ένας φιλόπονος αγρότης, κάτοικος Ασπρούλας.

Χαρακτηριστικό πετρόκτιστο σπίτι της Ασπρούλας
χιονισμένο.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Χριστουγεννιάτικη γιορτή στο θρυλικό οχυρό της Φλατσάτας Καστοριάς, έτος 1956.

Οδοδείκτες πλησίον της Φλατσάτας
1). Επίσκεψις εις Φυλάκιον Φλατσάτας (16-12-1956).

Την παρελθούσαν Κυριακήν 16 – 12 - 1956, το Ελληνοαμερικανικόν Ινστιτούτον Καστορίας, υπό την ηγεσίαν της καθηγητρίας δίδος Δήμητρας Ρίζου, επεσκέφθη το Φυλάκιον Φλατσάτας και διένειμεν εις τους Ακρίτας μας διάφορα εκλεκτά δώρα, χαρίζοντας ώρας ψυχαγωγίας. Οι Φρουροί μας εξέφρασαν τας θερμάς των ευχαριστίας.

Εφημ. Νέα Καστοριά,
αριθμ. φύλλ. 27 / 25-12-1956.

2). Το Ελληνοαμερικανικόν Ινστιτούτον Καστοριάς εις την Φλατσάταν (16-12-1956).

Την Κυριακήν 16 – 12 – 1956, μαθηταί και μαθήτριαι του Ελληνοαμερικανικού Ινστιτούτου Καστορίας, με επικεφαλής την δίδα Δήμητραν Ρίζου, επεσκέφθησαν το φυλάκιον ΦΛΑΤΣΑΤΑΣ, προσκομίζοντας στους ακρίτες μας φρουρούς διάφορα εκλεκτά δώρα. Παραμείναντες μέχρι τας τελευταίας απογευματινάς ώρας, εχάρισαν, διά του πλουσίου καλλιτεχνικού και μουσικού προγράμματός των, στιγμάς μεγάλης χαράς. Με Χριστουγεννιάτικα τραγούδια εις την Ελληνικήν και Αμερικανικήν, οι μαθηταί απεχαιρέτησαν τους Ακρίτας ευχόμενοι εις αυτούς Καλά Χριστούγεννα και τον καινούργιο Χρόνο ευτυχισμένον.
Σ.
Εφημ Φωνή της Καστοριάς
Αριθμ. φύλλ. 552 / 25-12-1956.

 
Ο στρατιωτικός ιερός ναός της Αγίας Μαρίνας
στο οχυρό της Φλατσάτας.
  Για το οχυρό της Φλατσάτας βλέπε:
                  1)      http://fos-kastoria.blogspot.gr/2014/07/17.html

                 2)    https://docs.google.com/viewer
Πολυβολείο της Φλατσάτας
όπως σώζεται σήμερα.

Γενναίοι στρατιώτες μας του ηρωικού 565 Τ. ΠΖ,
υπερασπιστές της Φλατσάτας,  κατά τα έτη 1948 - 49.
Τέταρτος απ' αριστερά στην επάνω σειρά (ασκεπής)
ο Λοχίας Τριαντάφυλλος Γ.  Αλεξίου.






Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

«Ο Μπαρμπαγιώργης», «Ο Αμερικάνος» (Γεώργιος Δ. Παπαδημητρίου. 1900 – 1985, περίπου).

Ο αείμνηστος "Αμερικάνος"
στην πλατεία του Γέρμα ανταλλάσει
χειραψία με κάποιον Ανθυπολοχαγό.
Έτος 1962;

(Αριστερά στη φωτογραφία μισοφαίνεται 
ο γράφων Γ.  Αλεξίου, σε ηλικία 10 ετών)
Ένας απ’ τους πλέον χαρακτηριστικούς, ιδιόρρυθμους και γραφικούς Γερμανιώτες τού 20ου αιώνα ήταν ο Ελληνοαμερικανός Γεώργιος Δ. Παπαδημητρίου (1900 – 1985, περίπου). Ο Γερμανιώτης αυτός ήταν γνωστός σε όλη την περιφέρεια του νομού Καστοριάς με τις προσωνυμίες «Μπαρμπαγιώργης» και «Αμερικάνος».
Ο Μπαρμπαγιώργης, σύμφωνα με τα λεγόμενα των συγγενών του, είχε μεταναστεύσει στην Αμερική (Η.Π.Α.) σε νεαρή ηλικία, περί το έτος 1915, και είχε απελαθεί απ’ εκεί κατά το 1956 (;). Αμέσως μετά την απέλασή του στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στην Καστοριά, όπου εργαζόταν περιστασιακά ως εμπορικός μεσίτης και διερμηνέας μεταξύ των Καστοριανών γουνοποιών και των ξένων γουνεμπόρων.
Η εμφάνιση του Μπαρμπαγιώργη ήταν επιβλητική κι εντυπωσιακή. Ήταν ευθυτενής και είχε ύψος περίπου 1,78 μ.. Το πρόσωπό του ήταν χοντροκομμένο και με αδρά χαρακτηριστικά. Η μύτη του ήταν μεγάλη, πλαδαρή και γεμάτη «τρυπίτσες», τα χείλη του παχιά και τα φρύδια του πυκνά και μαύρα. Είχε συνήθως σοβαρό ύφος και μόνο μερικές φορές βλοσυρό και οργισμένο.
Η ενδυμασία του ήταν άψογη, κυκλοφορούσε πάντα «ντυμένος στην τρίχα». Φορούσε φαρδιά αμερικάνικα κοστούμια, μεταξωτά πουκάμισα με μανικετόκουμπα, φαρδιές εμπριμέ γραβάτες, καλοραμμένα γιλέκα, λεπτές κάλτσες, καλογυαλισμένα μαύρα παπούτσια, και κατά το χειμώνα, βαθύχρωμα παλτά και ανάλογες καπαρντίνες. Στο κεφάλι του έφερε πάντα τον αμερικάνικο πίλο ρεπούμπλικα.
Ο Γέρμας Καστοριάς,
η ιδιαίτερη πατρίδα του Μπαρμπαγιώργη.
Διέθετε «χοντρό» χιούμορ και του άρεσε να πειράζει ορισμένους συγχωριανούς του. Όταν χόρευε στην πλατεία του Γέρμα σήκωνε ψηλά το χέρι του και φώναζε δυνατά τη λαϊκή παροιμία, «Έπεσαν τα βουνά (δηλαδή, η αρχοντική του οικογένεια) και σηκώθηκαν οι κοπριές (δηλ. οι πρώην παρακατιανοί του χωριού)». Μεθούσε αρκετές φορές και τότε έκαιγε και πετούσε χαρτονομίσματα. Οργιζόταν υπερβολικά όταν αντιλαμβανόταν κάποιον αδιάκριτο να παρακολουθεί και να κρυφακούει τη συνομιλία του μ' έναν φίλο. Έπαιζε συχνά στο καφενείο χαρτιά, συνήθως ξηρή και 66, θύμωνε δε πολύ όταν έχανε, ενώ χαιρόταν ιδιαίτερα όταν  νικούσε και τότε κερνούσε τον χαμένο συμπαίκτη του, αντί να κεραστεί απ’ αυτόν. Όταν έπινε καφέ κι ερχόταν η ώρα να πληρώσει τη μισή δραχμή έβγαζε απ’ το σκοπίμως παραγεμισμένο πορτοφόλι του ένα χοντρό μάτσο χαρτονομίσματα, «για να τα ιδούνε οι συγχωριανοί του και να σκάσουν απ’ το κακό τους».
Στην Καστοριά, κάθε Κυριακή το απόγευμα μετέβαινε στο γήπεδο και πωλούσε πασατέμπο, στραγάλια, φιστίκια και ξυραφάκια στους φιλάθλους που παρακολουθούσαν τον εκάστοτε ποδοσφαιρικό αγώνα,  φωνάζοντας: «Το σπόρι, το φιστίκι». Όταν πρότεινε σε κάποιον φίλαθλο ν΄ αγοράσει  πασατέμπο κι αυτός δεν αγόραζε, θύμωνε κι του έλεγε ειρωνικά: «Αμ δεν έστριψαν τα στάρια», δηλαδή, δεν ωρίμασαν τα σιτάρια σου και γι΄ αυτό δεν έχεις χρήματα ν’ αγοράσεις στραγάλια και φιστίκια.
Τα Σαββατοκύριακα μετέβαινε με το λεωφορείο στον Γέρμα και διέμενε στο αρχοντικό πατρικό του σπίτι, μαζί με την ανύπαντρη αδελφή του τη Ματή. Με τ’ άλλα αδέλφια του και τους λοιπούς συγγενείς του δεν είχε καλές σχέσεις.
Αρκετά συχνά καλούσε κοντά του μερικούς νεαρούς του χωριού και τους συμβούλευε να φύγουν οπωσδήποτε και γρήγορα στην ξενιτιά, ώστε, «όταν αγκαλιάζουν τη γυναίκα τους να μοσχομυρίζει άρωμα και όχι να βρωμάει κοπριά», όπως έλεγε.
«Ο Μπαρμπαγιώργης» ο εκκεντρικός «Αμερικάνος» πέθανε στον Γέρμα γύρω στο έτος 1985, σε ηλικία 85 ετών περίπου, όμως η παράξενη και γραφική φιγούρα του παραμένει ακόμη ζωντανή στην μνήμη όλων των κατοίκων του νομού Καστοριάς που τον είχαν γνωρίσει.
Ας είναι αιωνία η μνήμη του «Αμερικάνου» και ο Θεός ν’ αναπαύσει την πονεμένη ψυχή του.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.