Περί των Κληρικών που οδηγούν αυτοκίνητο και που μεταφέρουν τους επιβάτες του.

 «Πάντα μοι έξεστιν αλλ' οὐ πάντα συμφέρει» (Α΄ Κορ. 6,12).

    Όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι και οι Κληρικοί τής αγίας Εκκλησίας μας, έχουν το νόμιμο δικαίωμα να αποκτούν αυτοκίνητο, να το οδηγούν οι ίδιοι και να μεταφέρουν μ΄ αυτό επιβάτες. Βεβαίως,  οι Κληρικοί που προβαίνουν σ’ αυτές τις επιτρεπόμενές τους ενέργειες διατρέχουν τον συνεχή κίνδυνο θανατηφόρου ατυχήματος, που διατρέχουν και όλοι οι οδηγοί τροχοφόρων οχημάτων. Ο κίνδυνος αυτός όμως, δυστυχώς, είναι για τους κληρικούς πολύ μεγαλύτερος απ’ τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν από (για) ανάλογο ατύχημα οι λαϊκοί Χριστιανοί. Συγκεκριμένως, εάν κάποιος Κληρικός από απροσεξία χτυπήσει με το αυτοκίνητό του και φονεύσει άθελά του έναν άνθρωπο δημιουργείται αυτομάτως, συν τοις άλλοις, και σοβαρότατο κώλυμα στην ιεροσύνη του. Ο εν λόγω άτυχος κληρικός χάνει την απαραίτητη πνευματική καθαρότητα τέλεσης τής Θείας Ευχαριστίας και των λοιπών Ιερών Μυστηρίων, αποσχηματίζεται και επιστρέφει στην τάξη των λαϊκών. Επομένως, επιτρέπεται μεν στον Κληρικό να οδηγεί αυτοκίνητο, αλλά μάλλον δεν τον συμφέρει να το κάνει αυτό.

Γεώργιος Τ. Αλεξίου.