Η εικόνιση “Ιησούς Χριστός, το Φως τού Κόσμου” αποτελεί άριστη εικονιστική απόδοση τού πνευματικού περιεχομένου τής σημαντικής εορτής “Η Μεσοπεντηκοστή”.

 

Η Μεσοπεντηκοστή είναι μία μεγάλη εορτή τής αγίας Εκκλησία μας, η οποία όμως για διαφόρους (ευεξήγητους ;) λόγους δεν εορτάζεται και δεν παρουσιάζεται απ’ το λαό μας με την επισημότητα που την (της) αρμόζει.

Κατά την Μεσοπεντηκοστή οι Χριστιανοί ενθυμούμαστε κι εορτάζουμε τη μετάβαση τού Χριστού δύο φορές κατά τη φθινοπωρινή εορτή τής Σκηνοποιίας στο ναό των Ιεροσολύμων και μελετούμε το σημαντικότατο κήρυγμα που απηύθυνε εκεί ο Ίδιος προς τους παρευρισκόμενους Ιουδαίους, κι ευρύτερα προς τους Χριστιανούς όλων των μετέπειτα Αιώνων. Το κήρυγμά Του αυτό περιλάμβανε και κοινοποιούσε με συμβολικές λεκτικές εικόνες και με ανάλογες εκφράσεις τη μεγάλη αλήθεια, ότι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας και ότι απ’ αυτόν προέρχεται η σωτηρία μας.

Η προαναφερόμενη αλήθεια παρουσιάζεται επιγραμματικώς και στο ακολούθως παρατιθέμενο σπουδαίο Τροπάριο τής εν θέματι μεγάλης εορτής:

Τροπάριο Μεσοπεντηκοστής. Κανών β', ωδὴ η', ήχος πλ. δ'.

«Η σοφία του Θεού {: ο Χριστός), τής Μεσοπεντηκοστής μεσούσης, καθώς γέγραπται, τω ιερώ επέστη και εδίδασκεν, ότι όντως αυτός ην, ο Μεσσίας Χριστός, δι' ου η σωτηρία».

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας όρισε να γίνεται ο εορτασμός τής Μεσοπεντηκοστής ακριβώς στο μέσον τής πενηνταήμερης περιόδου, που αρχίζει (η περίοδος) με την Ανάσταση τού Χριστού και τελειώνει με την Πεντηκοστή. Η εορτή αυτή, συμφώνως προς τη διδασκαλία τής εκκλησίας μας, η οποία (διδασκαλία) κοινοποιείται στους πιστούς της και με το Τροπάριο που παρατίθεται ακολούθως, α) ενώνει θεολογικώς τις προαναφερόμενες δύο μεγάλες εορτές, τού Πάσχα και της Πεντηκοστής, β) προσλαμβάνει και μεταδίδει την πνευματική λάμψη αμφότερων, και γ) ενέχει σε μεγάλο βαθμό και προβάλλει με τιμή τη δόξα τής Αναλήψεως τού Δεσπότου Χριστού.

Τροπάριο Στιχηρό. Μεσοπεντηκοστής. Ήχος δ’.

Πάρεστιν η μεσότης ημερών, των εκ σωτηρίου αρχομένων Εγέρσεως, Πεντηκοστή δε τη θείᾳ σφραγιζομένων, και λάμπει τας λαμπρότητας, αμφοτέρωθεν έχουσα, και ενούσα τας δύο, και παρείναι την δόξαν προφαίνουσα, της δεσποτικής, Αναλήψεως σεμνύνεται.

Συμφώνως προς ένα άλλο επίσης σημαντικό Τροπάριο τής Μεσοπεντηκοστής, το αναφερόμενο κήρυγμα τού Χριστού εντός τού ναού των Ιεροσολύμων περιλάμβανε - περιλαμβάνει και τη γνωστή ρήση Του, «Εγώ ειμί το Φως του κόσμου...» (Ιωάν η΄, 12). Το τροπάριο αυτό παρατίθεται ακολούθως:

Τροπάριο Πέμπτης Δ΄ Εβδομάδος. Ήχος πλ. δ’.

Μεσούσης της εορτής του Πάσχα, εν τω ναώ ανήλθες, του ιερού ο Σωτήρ ημών, και στας εν μέσῳ του όχλου, εδίδασκες αυτούς παρρησίᾳ, και έλεγες· Εγώ ειμί το φως του κόσμου, ο εμοί ακολουθών, ου μη περιπατήσει εν τη σκοτίᾳ, αλλ' έξει το φως της αθανάτου ζωής. (Ιωάν. η΄, 12 ).

Το υψηλό περιεχόμενο τού προπαρατιθέμενου τροπαρίου τής Μεσοπεντηκοστής αποδίδεται εικονιστικώς και άριστα με την εμπνευσμένη εικόνιση τού Χριστού που (να) κρατάει στο χέρι Του ανοιχτό Ευαγγέλιο, επί του οποίου είναι αναγραμμένη η προαναφερόμενη ρήση Του, «Εγώ ειμί το φως του κόσμου...» .Οι δεσποτικές εικόνες αυτού τού εμπνευσμένου ανάλογου τύπου ορίζονται με την ονομασία «Το φως του Κόσμου» είναι δε πολύ αγαπητές στην πατρίδα μας και γι’ αυτό βρίσκονται αναρτημένες σε πάρα πολλά τέμπλα ναών της.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Οι υποκριτές θεομπαίχτες αποτελούν ένα διαρκές σοβαρό πρόβλημα για την Εκκλησία μας και την ελληνική Κοινωνία.

 

Ο υποκριτής θεομπαίχτης, (ορισμός) = Αυτός που υποκρίνεται τον ευσεβή και που εμπαίζει το Θεό και, γενικότερα, τα θεία.

Μη πλανάσθε, Θεός ου μυκτηρίζεται. (Γαλάτ. στ’, 7).

Στην Εκκλησία μας και γενικότερα στη χριστιανική Κοινωνία υπήρχαν ανέκαθεν, και δυστυχώς υπάρχουν και τώρα, αρκετοί άνθρωποι που είναι εκ φύσεως υποκριτές θεομπαίχτες. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν ένα διαρκές πρόβλημα για την αγία Εκκλησία μας και για την ελληνική Κοινωνία.

Στην εποχή μας, οι περισσότεροι υποκριτές θεομπαίχτες ενεργούν απαρατήρητοι και γι’ αυτό είναι άγνωστοι στους πολλούς ανθρώπους. Είναι όμως παρατηρήσιμοι, και πολύ καλά γνωστοί στους ευάριθμους υποψιασμένους Χριστιανούς. Οι εν λόγω επιφυλακτικοί και δύσπιστοι Χριστιανοί παρακολουθούν με προσοχή τις διάφορες «ευρηματικές» ενέργειες αυτών και συνάγουν τα αντίστοιχα θλιβερά συμπεράσματα.

    Μία απ’ τις συχνότερες «επιτυχίες» των αναφερόμενων «ακατανόητων» προσώπων είναι η επιδίωξη και η επίτευξη νέων αγιοαναγνωρίσεων και “αγιοποιήσεων”, και μάλιστα χωρίς να υπάρχουν προς τούτο όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις και χωρίς να τηρούνται όλες οι σχετικές διαδικασίες που προβλέπουν οι Ιεροί Κανόνες τής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι άνθρωποι αυτοί, μερικοί εκ των οποίων είναι και κάτοχοι κάποιου εκκλησιαστικού αξιώματος {!}, αναζητούν στην τοπική κοινωνία ή εντοπίζουν σε παλαιά βιβλία αναφορές σε αποθανόντες έντιμους συνανθρώπους μας, και για να τους «εκμεταλλευτούν» αναλόγως, τους παρουσιάζουν και τους προβάλλουν ποικιλοτρόπως στους ευσεβείς Χριστιανούς ως αγίους. Επιπλέον, με διάφορες «κατάλληλες» ενέργειές τους επιτυγχάνουν μερικές φορές και την αγιοκατάταξη αυτών απ’ τη Μεγάλη Εκκλησία. Κατόπιν φιλοτεχνούν αντίστοιχες εικόνες τους, προμηθεύονται αργυρές λειψανοθήκες, βάζουν εντός τους μερικά οστά και προσωπικά αντικείμενα των λογιζόμενων αγίων, και τις τοποθετούν σε ναούς ή τις περιφέρουν για προσκύνηση τού περιεχομένου τους ανά την επικράτεια, με σκοπό την είσπραξη ανάλογων εσόδων.

Αυτός προφανώς είναι κι ένας απ’ τους λόγους που σε ορισμένες επαρχίες τής πατρίδας μας έγιναν τελευταίως σε σύντομο χρονικό διάστημα πολλές αγιοποιήσεις, ενώ κατά τα προηγούμενα 200 – 300 χρόνια είχαν γίνει ελάχιστες !

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σημειώσεις.

1)     Στο διαδίκτυο υπάρχουν πάμπολλες παρουσιάσεις τέτοιων αγίων, καταγραφές απίθανων θαυμάτων τους και παραθέσεις ανάλογων προφητειών και διηγήσεών τους.

2)     Βλέπε σχετικώς κι ενδεικτικώς σχόλια 1. και 2.

Τροπάριο Πεντηκοστής: “Ιησού Χριστέ, όπως θεράπευσες τον Παράλυτο, δώσε υγεία στην ψυχή μου που είναι παράλυτη από τις αμαρτίες, και στήριξέ με να βαδίζω στον δικό σου ορθό δρόμο”.

 

«...ίδε, (παράλυτε), υγιής γέγονας· μηκέτι αμάρτανε, ίνα μὴ χείρόν σοί τι γένηται». Ο Κύριος. (Ιωάν. ε’, 14).

Όλοι οι Χριστιανοί είμαστε, λόγω των αμαρτιών τής ανθρώπινης φύσης μας, λίγο ή πολύ πνευματικώς παράλυτοι. Το γεγονός αυτό το λαμβάνει υπόψη της η Αγία Εκκλησία μας και για να μας βοηθήσει σχετικώς και αναλόγως, μάς υποδεικνύει και μας προτρέπει με τη διδασκαλία της, με τα κηρύγματα των Πατέρων της και με τα τροπάριά της, να εξετάσουμε καλώς το θαύμα τής ψυχοσωματικής ίασης από τον Ιησού Χριστό τού “Παράλυτου τής Βηθεσδά” (Ιωάν. ε’, 1 - 15), και να παραδειγματιστούμε απ’ αυτό, ώστε να λάβουμε από την Κύριο και τη δική μας ίαση ψυχής και σώματος. Ένα εκλεκτό Τροπάριο ως τα προαναφερόμενα, που ψάλλεται στους ναούς μας κατά την ημέρα Πέμπτη τής Δ΄ Εβδομάδος τού Πεντηκοσταρίου, παρουσιάζεται ακολούθως σε κείμενο και σε νοηματική του απόδοση:

Τροπάριο. Ήχος δ'

Ως επί κλίνης με κείμενον οδύνης, Χριστὲ πολυέλεε, των εγκλημάτων μου και παρειμένον τοις μέλεσιν, ως διά μέγα, φιλανθρωπίας πέλαγος άνθρωπος, θελήσει γενόμενος, νυν αοράτως με, ως τον παράλυτον έγειρον, και τρίβους θείας, των εντολών σου τρέχειν ευόδωσον, ο προ του Πάθους, τοις λαοίς Σωτήρ, των Εβραίων θαυμάτων τοις πλήθεσι, παριστάμενος ότι, Θεός ων, βουλήσει πάσχεις σαρκί.

Νοηματική απόδοση τού Τροπαρίου.

    Χριστέ πολυέλεε, εμένα, που εξαιτίας των μεγάλων αμαρτιών μου βρίσκομαι στο κρεββάτι του πόνου και με παράλυτα τα μέλη τού σώματός μου, εσύ, που λόγω τής μεγάλης φιλανθρωπίας σου έγινες με τη θέλησή σου άνθρωπος, τώρα αοράτως βοήθησέ με να σηκωθώ όρθιος όπως ο παράλυτος, και να τρέχω στους δρόμους των θεϊκών εντολών σου, εσύ, που πριν από τη σταυρική σου θυσία παρουσίασες με τα πολλά θαύματα σου στα πλήθη των Εβραίων, ότι, ενώ ήσουν Θεός αποδέχτηκες με τη θέλησή σου βασανιστήρια στο σώμα Σου.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Ο πονηρός κι έμμεσος πόλεμος των ημερών μας κατά τής Αγίας Εκκλησίας μας.

         

    Όλοι οι Χριστιανοί γνωρίζουμε, ότι ο μισόκαλος Διάβολος πολεμάει διαρκώς και λυσσωδώς την αγία εκκλησία μας απ’ την ημέρα που την ίδρυσε με το τίμιο αίμα Του ο κύριός μας Ιησούς Χριστός, και  θα την πολεμάει έως τους έσχατους χρόνους. Ο πόλεμος αυτός είναι, είτε άμεσος και φανερός και γίνεται απ’ τους γνωστούς τοις πάσι ανθρώπους -  όργανα του Διαβόλου, είτε έμμεσος και δυσδιάκριτος και πραγματώνεται από ανυποψίαστους, από απονήρευτους κι από εκβιαζόμενους αξιωματούχους της.

 Ακολούθως θα παρατεθούν πέντε απ’ τα πολλά υπάρχοντα χτυπητά παραδείγματα τού διεξαγόμενου έμμεσου και λίαν ζημιογόνου πολέμου κατά της Ορθοδοξίας:

1)                    Επιλογή αρκετών ταγών τής Εκκλησίας μας όχι βάσει των  μεγάλων αρετών και των πολλών ικανοτήτων που πρέπει να έχουν οι εν λόγω αξιωματούχοι,  αλλά βάσει της αδύναμης θέλησης, του υποχωρητικού χαρακτήρα και τής ελαστικής κι ευάλωτης συνείδησής αυτών.

2)         Πληθώρα αγιοποιήσεων και μάλιστα χωρίς να υπάρχουν για τ’ αναφερόμενα πρόσωπα οι οριζόμενες από τους ιερούς κανόνες ανάλογες προϋποθέσεις, με σκοπό να επέλθει ο αντίστοιχος  “πληθωρισμός” και η επακόλουθή του σχετική απαξίωση απ’ τους πιστούς αυτών των ανθρώπων και γενικότερα του συνόλου των αγίων τής άμωμης πίστης μας.

3)                     Αποϊεροποίηση των σεπτών ναών μας με την εσκεμμένη απομάκρυνση από την Κόγχη του Αγίου Βήματος τού μεγάλου Σταυρού λιτανείας, και με την εντός αυτών (των ναών) παρουσίαση ποικίλων διαλέξεων, με τη διεξαγωγή διάφορων μαθημάτων και σεμιναρίων, καθώς και με την πραγματοποίηση μουσικών συναυλιών με τραγουδιστές και με έγχορδα  και κρουστά αντίστοιχα όργανα.

4)                     Πολλαπλές διώξεις κι ενέργειες άδικης απαξίωσης σεβαστών Ιερέων, ζηλωτών Μοναχών, έγκριτων Θεολόγων κι ευσεβών πιστών, με σκοπό να καμφθεί  το γενναίο φρόνημά τους και να υποκύψουν σχετικώς.

5)                     Κατασκευή τιμητικών Μνημείων και διοργάνωση επετειακών εκδηλώσεων ακόμη και για επιφανή πρόσωπα που αποδεδειγμένως βαρύνονται με αντιχριστιανικές ενέργειες και πράξεις.

Γεώργιος Τ. Αλεξίου.

Κυριακή του Θωμά. (Ιωάν. κ’ 19 – 31). Δύο εικόνες τής Ορθοδοξίας νοηματικώς συναφείς.

     

    Εικονίσεις τού Ιησού Χριστού με αποδείξεις πιστοποίησης τής Σταυρικής θυσίας Του:

Παρουσιάζουν τον Χριστό φέροντα στo τίμιο σώμα Του τις ματωμένες πληγές απ’ τη φρικτή Σταύρωσή Του.

Αριστερά, η Ψηλάφηση των τραυμάτων Του απ’ τον Απόστολο Θωμά.

Δεξιά, η παρουσίαση των ματωμένων χεριών και ποδιών Του στους πιστούς όλων των αιώνων.

Ο άγιος Γεώργιος παρουσιαζόμενος σε Δοξαστικό τροπάριο τής εορτής του με συμβολικές γεωργικές εκφράσεις σχετικές τού ονόματός του.

 Τροπάριον Δοξαστικὸν. Ήχος πλ. β'.

    Αξίως του ονόματος, επολιτεύσω στρατιώτα Γεώργιε· τον σταυρόν γαρ τού Χριστού, επ' ώμων αράμενος, την εκ διαβολικής πλάνης χερσωθείσαν γην εκαλλιέργησας, και την ακανθώδη θρησκείαν των ειδώλων εκριζώσας, της Ορθοδόξου Πίστεως κλήμα κατεφύτευσας· όθεν βλυστάνεις ιάματα, τοις εν πάσῃ τη οικουμένῃ πιστοίς, και Τριάδος γεωργός, δίκαιος ανεδείχθης· Πρέσβευε δεόμεθα, υπέρ ειρήνης του κόσμου, και σωτηρίας των ψυχών ημών.

Νοηματική απόδοση του Δοξαστικού Τροπαρίου.

    ‘Αγιε Γεώργιε, στρατιώτη του Χριστού, έζησες εδώ στη γη όπως ταίριαζε στο όνομά σου. Αφού σήκωσες το νοητό σταυρό τού Χριστού στους ώμους σου, καλλιέργησες την πνευματική γη που είχε γίνει χέρσα από διαβολική πλάνη, και αφού ξερίζωσες απ’ αυτήν τη θρησκεία των ειδώλων που ήταν γεμάτη αγκάθια, φύτεψες βαθιά στη θέση της το κλήμα τής Ορθόδοξης πίστης, απ’ το οποίο αντλείς και παρέχεις ιάματα στους πιστούς όλης τής οικουμένης, και αναδείχτηκες άριστος γεωργός τού Τριαδικού Θεού. Σε παρακαλούμε, να ζητάς απ’ τον Θεό να παρέχει ειρήνη στον κόσμο και να σώζει τις ψυχές μας.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

«Σήμερον ο Άδης στένων βοά». Τρία τροπάρια τού Μεγάλου Σαββάτου αναφερόμενα στην Κάθοδο τού Χριστού στον Άδη και στον οδυρμό αυτού (: τού Άδη).

     Άδης, ο = Η προσωποποίηση του υπερβατικού χώρου όπου παραμένουν οι ψυχές όλων των ανθρώπων πριν από την τελική κρίση τους.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, σύμφωνα με τη διδασκαλία τής αγίας Εκκλησίας μας, σταυρώθηκε κατά τη Μεγάλη Παρασκευή και την ίδια ημέρα πέθανε ως άνθρωπος επάνω στον Σταυρό Του. Αμέσως τότε η ψυχή Του κατέβηκε στον Άδη, δηλαδή στον υπερκόσμιο τόπο όπου παραμένουν οι ψυχές όλων των νεκρών ανθρώπων μέχρι την τελική κρίση τους. Στον Άδη ο Χριστός παρέμεινε τρεις ημέρες, έως τα μεσάνυχτα τής Κυριακής τού Πάσχα που αναστήθηκε εκ νεκρών. Κατ΄ αυτό το τριήμερο διάστημα κήρυξε στις ψυχές των νεκρών τού Άδη, όπως είχε κηρύξει και στους ζωντανούς ανθρώπους τής γης, και ανέσυρε απ’ εκεί όσες ψυχές τον πίστεψαν.

Οι εμπνευσμένοι υμνογράφοι τού Βυζαντίου, έχοντας υπόψη όλα τα προαναφερόμενα, φαντάστηκαν τον Άδη προσωποποιημένο, υπόθεσαν τα οργισμένα λόγια που εκστόμιζε αυτός όταν έβλεπε το Χριστό να βγάζει απ’ τον Κάτω Κόσμο τις ψυχές των καλοπροαίρετων ανθρώπων, και τα περιέλαβαν σε αναστάσιμα τροπάρια. Τρία τέτοια τροπάρια παρουσιάζονται ακολούθως στο βυζαντινό τους κείμενο και σε ελεύθερη νοηματική του απόδοση.

1ο τροπάριο. Στιχηρό Ιδιόμελο.

Ήχος πλ. δ'.

    Σήμερον ο Άδης στένων βοά· Συνέφερέ μοι, ει τον εκ Μαρίας γεννηθέντα, μη υπεδεξάμην· ελθών γαρ επ' εμέ, το κράτος μου έλυσε, πύλας χαλκάς συνέτριψε, ψυχάς ας κατείχον το πριν, Θεός ων ανέστησε. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου.

Νοηματική απόδοση του 1ου Τροπαρίου.

Σήμερα ο Άδης υποφέρει και κραυγάζει. Συνέφερε σ’ εμένα, αυτόν (τον Χριστόν) που γεννήθηκε από τη Μαρία, να μην τον είχα υποδεχθεί στο σκοτεινό χώρο μου, διότι ήλθε και διέλυσε το κράτος μου, συνέτριψε τις χάλκινες θύρες του και τις ψυχές που είχα πριν υποδουλωμένες τις ανέστησε ως Θεός που είναι. Κύριε, η δόξα ανήκει στον τίμιο Σταυρό σου και στην Ανάστασή σου.

2ο Τροπάριο. Στιχηρό Ιδιόμελο.

Ήχος πλ. δ'.

Σήμερον ο Άδης στένων βοά· Κατελύθη μου η εξουσία· εδεξάμην θνητόν, ώσπερ ένα των θανέντων, τούτον δε κατέχειν όλως ουκ ισχύω, αλλ' απολώ μετά τούτου, ων εβασίλευον· εγώ είχον τους νεκρούς απ' αιώνας, αλλά ούτος ιδού πάντας εγείρει. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου.

Νοηματική απόδοση του 2ου Τροπαρίου.

Σήμερα ο Άδης υποφέρει και κραυγάζει. Γκρεμίστηκε η εξουσία μου, υποδέχτηκα έναν θνητό σαν κάποιον απ’ τους κοινούς πεθαμένους, αυτόν όμως δεν μπορώ καθόλου να τον κατέχω, αλλά με αυτόν εδώ θα χάσω αυτούς στους οποίους βασίλευα. Εγώ κατείχα τους νεκρούς όλων των αιώνων, αλλά να αυτός όλους τους ανασταίνει. Κύριε, η δόξα ανήκει στον τίμιο Σταυρό σου και στην Ανάστασή σου.

3ο τροπάριο. Στιχηρό Ιδιόμελο.

Ήχος πλ. δ'.

Σήμερον ο Άδης στένων βοά· Κατεπόθη μου το κράτος, ο Ποιμήν εσταυρώθη, και τον Αδὰμ ανέστησεν· ών περ εβασίλευον εστέρημαι, και ους κατέπιον ισχύσας, πάντας εξήμεσα, εκένωσε τους τάφους ο σταυρωθείς, ουκ ισχύει του θανάτου το κράτος. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου.

Νοηματική απόδοση του 3ου Τροπαρίου.

Σήμερα ο Άδης υποφέρει και κραυγάζει. Καταστράφηκε  το κράτος μου, ο Καλός Ποιμήν (ο Χριστός) σταυρώθηκε και ανέστησε τον Αδάμ, αυτούς τους οποίους είχα στην εξουσία μου τους έχασα, και αυτούς που είχα καταπιεί με τη δύναμή μου, όλους τους ξέρασα, άδειασε τους τάφους αυτός που σταυρώθηκε, δεν είναι πλέον ισχυρή η δύναμη του θανάτου. Κύριε, η δόξα ανήκει στον τίμιο Σταυρό σου και στην Ανάστασή σου.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σημείωση. Οι φωτογραφίες των παρουσιαζόμενων εικόνων ελήφθησαν από το Διαδίκτυο.

Το Σάββατο τού Λαζάρου περατώνει τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και υποδέχεται τη Μεγάλη Εβδομάδα !

 Τροπάριον Σαββάτου τού Τετραήμερου Λαζάρου.

Ήχος πλ. δ'.

    Την ψυχωφελή, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, και την αγίαν εβδομάδα του Πάθους σου, αιτούμεν κατιδείν Φιλάνθρωπε, του δοξάσαι εν αυτή τα μεγαλείά σου, και την άφατον δι΄ ημάς οικονομίαν σου, ομοφρόνως μελῳδούντες, Κύριε δόξα σοι.

 Νοηματική απόδοση του Τροπαρίου στη Νεοελληνική.

    Χριστέ φιλάνθρωπε, αφού διανύσαμε την ψυχωφελή Μεγάλη τεσσαρακοστή, σε παρακαλούμε να μας αξιώσεις να βιώσουμε και την ακόλουθή της αγία Μεγάλη Εβδομάδα του Πάθους σου, για να τιμήσουμε κατά τη διάρκειά της τη θυσία σου και το ανείπωτο σχέδιό σου για τη Σωτηρία μας, και όλοι μαζί να ψάλουμε, Κύριε σ΄ εσένα ανήκει η δόξα.  (Γ.Τ.Α.). 

            

                                                                                                                          

Η αποϊεροποίηση των ιερών ναών μας αποτελεί την πρώτη και βασική επιδίωξη των εχθρών τής Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.

     «Τω οίκω σου Κύριε, πρέπει αγίασμα. Εν τούτω γαρ το όνομα, το σόν φιλάνθρωπε, ενθέως δοξάζεται».(Ακολουθία Εγκαινίων ναού).

     Είναι τοις πάσι γνωστόν, ότι ο «Άρχων τού αιώνος τούτου», δηλαδή ο χαιρέκακος Διάβολος, μισεί και πολεμάει λυσσωδώς την Αγία Εκκλησία μας απ’ την ημέρα τής ίδρυσής της, προσπαθεί δε διαρκώς από τότε με διάφορες ύπουλες μεθόδους και με διαβολικούς τρόπους να τη διαλύσει. Ένας απ’ αυτούς τους τρόπους, και μάλιστα ο πρωταρχικός, είναι η σταδιακή αποϊεροποίηση των ιερών ναών μας. Η εν λόγω αποϊεροποίηση γίνεται συνήθως με την ασυγχώρητη ανοχή και αδιαφορία ανυποψίαστων ή “υποχρεωμένων” κι “εκβιαζόμενων” υπεύθυνων των ιερών ναών μας.    Αρχίζει δε αυτή (η αποϊεροποίηση) με την φαινομενικώς αθώα προσωρινή μετατροπή τού ιερού χώρου του ναού σε αίθουσα διδασκαλίας ποικίλων μαθημάτων, με την έκθεση και προβολή εντός αυτού πινάκων κοσμικής ζωγραφικής και φωτογραφιών, με την πραγματοποίηση συναυλιών εγχόρδων, πνευστών και κρουστών μουσικών οργάνων κ.ά.(...).   

Επισήμανση. Η αναφερόμενη ύπουλη μέθοδος αποϊεροποίησης χριστιανικών ναών εφαρμόστηκε με αρκετή ανάλογη "επιτυχία" στην Καθολική Εκκλησία και στις αιρετικές παραφυάδες της. Κατά τα τελευταία χρόνια εκποιήθηκαν στις περιφέρειες αυτών των Εκκλησιών πάμπολλοι ναοί τους και μετατράπηκαν σε τζαμιά, σε εμπορικά καταστήματα, σε κέντρα διασκέδασης, σε επαγγελματικά εργαστήρια κ.ά. Εκ του λόγου τούτου καταβάλλεται τώρα έντονη προσπάθεια από διάφορους καλοθελητές να εφαρμοστεί η αναθεματισμένη αποϊεροποήση κι εδώ, στην Ορθόδοξη πατρίδα μας την Ελλάδα.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σάββατο τού τετραήμερου Λαζάρου. /// Τροπάρια τής ημέρας που περιλαμβάνουν, α) Πιθανολογούμενες ευχαριστίες τού εγερθέντος Λαζάρου προς τον Χριστό που τον έγειρε, και β) Αγωνιώδεις εκκλήσεις τού προσωποποιημένου Άδη προς τον Λάζαρο, να εξέλθει ταχέως απ’ το βασίλειό του.

     

    Ακολούθως, παρουσιάζονται με τη σειρά οκτώ τροπάρια τής εορτής Σαββάτου του Λαζάρου, διττώς, στο βυζαντινό τους κείμενο και στη νεοελληνική του απόδοση.

Ωδὴ στ’. . Ήχος α'.

1)                      Ηρώτησας· πού είμι, ο πάντα γινώσκων, εδάκρυσάς με Σωτήρ, ως άνθρωπος φύσει, και ήγειράς με νεκρόν, τω προστάγματί σου.

1α)        Ρώτησες, Χριστέ, πού βρίσκομαι, εσύ που όλα τα γνωρίζεις, δάκρυσες για εμένα Σωτήρα, καθότι έχεις και ανθρώπινη φύση, και μ’ ανέστησες με το πρόσταγμά Σου, ενώ ήμουν νεκρός.

2)                      Εφώνησάς με εξ Άδου, Σωτὴρ κατωτάτου, βοά Λάζαρος, προς σε τον λύτην του Άδου, και ήγειράς με νεκρόν, τω προστάγματί σου.

2α)        Με ανακάλεσες απ’ τον Άδη τον κατώτατο, Σωτήρα, φωνάζει ο Λάζαρος προς εσένα τον χαλαστή τού Άδη, και με ανέστησες με το πρόσταγμά σου, ενώ ήμουν νεκρός,

3)                      Ενέδυσάς με Σωτήρ, το πήλινον σώμα, και έπνευσάς μοι ζωήν, και είδον το φως σου, και ήγειράς με νεκρόν, τω προστάγματί σου.

3α)        Με έντυσες, Σωτήρα, το πήλινο σώμα και φύσηξες σ’ εμένα ζωή και είδα το φως σου και με σήκωσες όρθιο με το πρόσταγμά σου, ενώ ήμουν νεκρός.

4)                      Εψύχωσας συ, την άπνουν μορφήν τής σαρκός μου, συνέσφιγξάς με Σωτήρ, οστέοις και νεύροις, και ήγειράς με νεκρόν, τω προστάγματί σου.

4α)        Έδωσες εσύ ψυχή στη νεκρή μορφή τής σάρκας μου, συνέσφιξες, Σωτήρα, τα οστά και τα νεύρα μου, και με σήκωσες με το πρόσταγμά σου ενώ ήμουν νεκρός.

5)                      Την παμφάγον διαρρήξας, γαστέρα του Άδη, εξήρπασάς με Σωτήρ, τη ση δυναστείᾳ, και ήγειράς με νεκρόν, τω προστάγματί σου.

5α)        Αφού διέρρηξες την παμφάγο κοιλιά τού Άδη με ανέσυρες Σωτήρα και με τοποθέτησες στο βασίλειό σου και με σήκωσες όρθιο με το πρόσταγμά σου, ενώ ήμουν νεκρός

Ωδή ζ΄. Ήχος α'.

6)           Παρακαλώ σε Λάζαρε, φησίν, ανάστηθι, έξελθε των κλείθρων μου ταχύ, άπιθι ουν· καλόν μοι γαρ ένα θρηνήσαι, πικρώς αφαιρούμενον, παρά πάντας ούς πριν, πεινών κατέπιον.

6α)        Σε παρακαλώ Λάζαρε, είπε ο Άδης, σήκω γρήγορα και βγες έξω από την κλειδωμένη φυλακή μου, φύγε λοιπόν, διότι είναι καλύτερο για μένα να κλάψω έναν νεκρό που μου τον αφαιρούν και πικραίνομαι, παρά όλους τους νεκρούς που κατάπια όταν πεινούσα.

7) Και τί βραδύνεις Λάζαρε; φησίν, ο φίλος σου, δεῦρο ἔξω κράζει ἑστηκώς· ἔξελθε οὖν, ἵνα κᾀγὼ ἄνεσιν λάβω· ἀφ' οὗ γάρ σε ἔφαγον, εἰς ἐμετὸν ἡ τροφή, ἀντικατέστη μοι.,

7α)        Γιατί καθυστερείς να βγεις, Λάζαρε; είπε ο Άδης, ο φίλος σου (ο Χριστός), στέκεται όρθιος και φωνάζει έλα έξω, βγες επιτέλους για να ηρεμήσω κι εγώ, εφόσον από τότε που σε έφαγα, η τροφή μου μεταβλήθηκε σε εμετό.

8)           Τί ουκ εγείρῃ Λάζαρε ταχύ; ανέκραζε, κάτωθεν ο Άδης θρηνωδών, τί ουκ ευθύς, εξαναστάς τρέχεις των ώδε; ίνα μη και άλλους μοι, αιχμαλωτίσῃ Χριστός εξαναστήσας σε.

8α)        Γιατί, Λάζαρε, δεν σηκώνεσαι γρήγορα; Κραύγαζε από τον κάτω κόσμο ο Άδης θρηνώντας, γιατί λοιπόν αμέσως μόλις σηκωθείς δεν τρέχεις στους νεκρούς που είναι εδώ; για να μη παραλάβει και άλλους νεκρούς από εμένα ο Χριστός που ανέστησε εσένα.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Η πανεύφημη οσία Μαρία η Αιγυπτία (6ος αιών). Η μνήμη της εορτάζεται απ’ την Εκκλησία μας δύο φορές το έτος, την 1η Απριλίου και την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών !

     

    Η οσία Μαρία η Αιγυπτία έζησε κατά τον 6ο αιώνα και ασκήτεψε επί πολλά έτη σε μέγιστο βαθμό στην έρημο. Έκτοτε ευφημείται και τιμάται ιδιαιτέρως απ’ όλους τους Χριστιανούς, Ανατολής και Δύσης. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη της δύο φορές το Χρόνο, την 1η Απριλίου και την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών. Ο θαυμαστός βίος της παρουσιάζεται ως εξής στη Βικιπαίδεια:    

    «Η Μαρία γεννήθηκε κάπου στη ρωμαϊκή Επαρχία τής Αιγύπτου και σε ηλικία 12 ετών έφυγε από τους γονείς της και πήγε στη μεγάλη πόλη, την Αλεξάνδρεια. Εκεί έζησε μια εξαιρετικά έκλυτη ζωή. Στην αφήγησή της, στην οποία βασίζεται ο Βίος της, δηλώνει, «ήμην δέκα επτά έτη πολιτική» (δηλαδή πόρνη) και προσθέτει ότι συχνά αρνιόταν να πάρει χρήματα για τις ερωτικές της υπηρεσίες, καθώς ωθείτο «από ένα ακόρεστο και ακατάβλητο πάθος», βιοποριζόμενη περισσότερο από την επαιτεία και το γνέσιμο λιναριού.    

    

    Μετά από 17 χρόνια τέτοιας ζωής, ταξίδεψε ως την Ιερουσαλήμ για τη μεγάλη εορτή τής Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Η ίδια πραγματοποίησε αυτό το ταξίδι ως ένα είδος «αντιπροσκυνήματος», ελπίζοντας να βρει στα πλήθη των προσκυνητών αρκετούς πελάτες για την ικανοποίηση του πάθους της. Κάλυψε τα ναύλα της προσφέροντας σεξουαλικές υπηρεσίες σε επιβάτες του πλοίου και συνέχισε τον συνηθισμένο της τρόπο ζωής για λίγο στην Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, όταν πήγε να μπει στον Ναό τού Παναγίου Τάφου για την εορτή, εμποδίσθηκε να εισέλθει από μία αόρατη δύναμη. Αντιλαμβανόμενη ότι η αιτία για αυτό ήταν ο ακάθαρτος βίος της, είχε μια αιφνίδια τάση μετάνοιας, και, βλέποντας μια εικόνα της Θεοτόκου έξω από τον ναό, προσευχήθηκε για συγχώρηση και υποσχέθηκε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να ασκητεύσει. Μετά δοκίμασε και πάλι να μπει στον ναό και αυτή τη φορά μπήκε ανεμπόδιστα. Αφού προσκύνησε τον πραγματικό Τίμιο Σταυρό, επέστρεψε στην έξω εικόνα τής Θεοτόκου για να την ευχαριστήσει, οπότε άκουσε μια φωνή να της λέει: «Αν περάσεις τον Ιορδάνη, θα βρεις ένδοξη ανάπαυση». Αμέσως η Μαρία η Αιγυπτία πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην όχθη του Ιορδάνη ποταμού, όπου εξομολογήθηκε και μετέλαβε, και το επόμενο πρωί διέσχισε πράγματι τον Ιορδάνη και αποσύρθηκε στην έρημο για να ζήσει την υπόλοιπη ζωή της ασκητεύοντας εκεί εν μετανοία. Πήρε μαζί της μόνο τρία καρβέλια ψωμί και αφότου τα έφαγε ζούσε μόνο με ό,τι μπορούσε να βρει στην έρημο.    

  

     Περίπου ένα χρόνο πριν από την κοίμησή της, η Οσία Μαρία διηγήθηκε την ιστορία της ζωής της, που διαφορετικά θα μάς ήταν άγνωστη, στον Άγιο Ζωσιμά (ο οποίος πιθανώς ήταν μοναχός της παραπάνω Μονής του Αγίου Ιωάννη), που τη συνάντησε τυχαία στην έρημο. Η Οσία ήταν πλέον τελείως αποστεωμένη από την άσκηση και σχεδόν δεν μπορούσε να καταλάβει κάποιος ότι ήταν ανθρώπινο πλάσμα. Επειδή ήταν γυμνή, ζήτησε από τον Ζωσιμά να της πετάξει τον μανδύα του για να καλυφθεί και κατόπιν του διηγήθηκε την ιστορία της. Στο τέλος τού ζήτησε να τη συναντήσει στις όχθες του Ιορδάνη τη Μεγάλη Πέμπτη του επόμενου έτους και να της φέρει Αγία Κοινωνία. Το επόμενο έτος πράγματι ο Ζωσιμάς εκπλήρωσε το αίτημά της και τότε εκείνη διέσχισε τον ποταμό για να τον φθάσει περπατώντας θαυματουργικά πάνω στην επιφάνεια του νερού. Κοινώνησε και του είπε να τη συναντήσει και πάλι στη έρημο την επόμενη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Το επόμενο έτος ο Ζωσιμάς ταξίδεψε μέχρι την τοποθεσία που την είχε πρωτοσυναντήσει, περίπου είκοσι μέρες οδοιπορίας από το μοναστήρι, και ανακάλυψε εκεί την άψυχη σορό τής Οσίας. Σύμφωνα με μια επιγραφή γραμμένη στην άμμο δίπλα στο κεφάλι της, είχε αποβιώσει την ίδια εκείνη νύχτα που είχε μεταλάβει και είχε με κάποιο τρόπο μεταφερθεί θαυματουργικά στον τόπο όπου τη βρήκε, ενώ το σώμα της είχε διατηρηθεί αναλλοίωτο επί σχεδόν ένα έτος. Ο Ζωσιμάς έθαψε το σώμα της σε λάκκο που τού έσκαψε ένα περαστικό λιοντάρι. Επιστρέφοντας στη Μονή, αφηγήθηκε την ιστορία τής Αγίας Μαρίας στους μοναχούς, οι οποίοι τη διατήρησαν μεταξύ τους ως προφορική παράδοση, από στόμα σε στόμα, μέχρι που αυτή καταγράφηκε από τον επίσκοπο Σωφρόνιο.

“Ψυχή μου, μη κρύπτε λόγον Θεού, κατάγγελλε τα θαυμάσιά Του”. Τροπάριο Μεγάλης Τρίτης.

 

Τροπάριον. Ήχος δ'.

Του κρύψαντος το τάλαντον, την κατάκρισιν, ακούσασα ψυχή, μη κρύπτε λόγον Θεού, κατάγγελλε τα θαυμάσια αυτού, ίνα πλεονάζουσα το χάρισμα, εισέλθῃς, εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου.

Νοηματική απόδοση του Τροπαρίου.

Ψυχή μου, αφού άκουσες την κατάκριση απ’ τον Χριστό τού ανθρώπου που έκρυψε το όποιο τάλαντό του, να μη κρύβεις πλέον τον λόγο του Θεού, επιδοκίμασε με θαυμασμό τις διδαχές, τις εντολές και τα έργα Του, ώστε να αυξήσεις το ανάλογο χάρισμα που έλαβες από τον Κύριο, για να εισέλθεις έτσι στον Παράδεισο και να μετέχεις στη χαρά Του.

Δίδαγμα αρυόμενο απ’ το παρουσιαζόμενο Τροπάριο, που αναφέρεται στην Παραβολή των Ταλάντων τού ευαγγελικού αναγνώσματος τής Μεγάλης Τρίτης. (Ματθ. κε΄, 14 – 30).

    Εσύ, ο Έλληνας Ορθόδοξος Χριστιανός με το ανάλογο ηρωικό φρόνημα, επιδοκίμασε και αποδέξου τις αποφάσεις κι ενέργειες των πολιτικών και θρησκευτικών Αρχών τής μαρτυρικής πατρίδας μας που είναι σύμφωνες με το Νόμο του Θεού, αποδοκίμασε δε και απόρριψε τις αποφάσεις κι ενέργειές τους που είναι αντίθετες με το Νόμο του Θεού. Ιδιαιτέρως όμως αποδοκίμασε τις εκ του πονηρού παραλήψεις εκ μέρους τους των επιβεβλημένων ανάλογων χριστιανικών ενεργειών τους.

Σημείωση. Η παραβολή των Ταλάντων, τονίζει τη σημασία τής σωστής διαχείρισης των χαρισμάτων και ευθυνών που μας εμπιστεύτηκε ο Θεός.

Γεώργιος Τ. Αλεξίου.