Η ατελής και ανίσχυρη μετάνοια αμαρτωλών Χριστιανών κατά τον όσιο Ιωάννη τον Σιναΐτη {+ 30 Μαρτίου}.

 

    Όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί γνωρίζουμε καλώς τη μεγάλη και σωτήρια αλήθεια που αφορά την ειλικρινή μετάνοια των χριστιανών για τις τυχόν αμαρτίες τους και την εξ αυτής (τής μετάνοιας) επακόλουθή της αντίστοιχη συγχώρεση αυτών (: των αμαρτωλών χριστιανών, και όχι των αμαρτιών τους).  Ότι δηλαδή, εάν κάποιος Χριστιανός διαπράξει ένα αμάρτημα μικρό ή μεγάλο  και μετανοήσει γι’ αυτό ειλικρινώς κι εξομολογηθεί,  συγχωρείται από το Θεό {: ο αμαρτωλός Χριστιανός  και όχι βεβαίως το αμάρτημά του}.

    Η εν λόγω αλήθεια όμως, συμφώνως προς τον μεγάλο άγιο τής Εκκλησίας μας Ιωάννη τον Σιναΐτη “τής Κλίμακος”, (περ. 525 - 605)  δεν περιλαμβάνει όλες τις αμαρτίες όλων των μετανοούντων Χριστιανών.  Κατά τον εν λόγω μεγάλο άγιο τής Εκκλησίας μας, υπάρχουν και περιπτώσεις αμαρτωλών ανθρώπων, των οποίων η μετάνοια για ορισμένες αμαρτίες τους λογίζεται ατελής κι ως εκ τούτου είναι ανίσχυρη για τη συγχώρεσή τους από τον δικαιοκρίτη Θεό μας.    

    Παρακάτω θα παρατεθεί το κείμενο τής σχετικής διδαχής τού αναφερόμενου οσίου Ιωάννου μαζί με την απόδοσή της στη Νεοελληνική, και ακολούθως θα παρουσιαστεί ενδεικτικώς ένα υποθετικό μεν, και ακραίο δε, χτυπητό  και αντιπροσωπευτικό παράδειγμα κατακριτέας και ασυγχώρητης ενέργειας  “Χριστιανού".  

Διδαχή οσίου Ιωάννου Σιναΐτη.

    “Εισίν ακάθαρτοι πονηρών πονηρότεροι δαίμονες, οι την αμαρτίαν ου μόνους ημάς κατεργάζεσθαι συμβουλεύουσι, αλλά κοινωνούς ημάς προς το κακόν και ετέρους βούλονται έχειν, ίνα χαλεπωτέραν την κόλασιν απεργάσωνται. Εώρακα συνήθειαν πονηράν εξ ετέρων μεμαθηκότα έτερον, και μέντοι ο μεν διδάξας, εις συναίσθησιν εληλυθώς, μετανοείν ήρξατο και του κακού επαύσατο, διά δε της του μαθητού εργασίας ανίσχυρος αυτού η μετάνοια γέγονε”.

(Λόγος ΚΣΤ’, Περί διακρίσεως- Β’, παράγρ. 13).

Απόδοση τής Διδαχής στη Νεοελληνική.

    Υπάρχουν ακάθαρτοι δαίμονες πονηρότεροι των πονηρών, οι οποίοι μας συμβουλεύουν να μη κάνουμε μόνοι μας την αμαρτίαν. Αυτοί επιθυμούν να έχουμε κι άλλους συνενόχους στο κακό, για να μας ετοιμάσουν βαρύτερη τιμωρία. Είδα μία αμαρτωλή συνήθεια που την έμαθε ο ένας από κάποιον άλλον. Έπειτα εκείνος που την εδίδαξε ήλθε εις συναίσθηση, άρχισε να μετανοεί και σταμάτησε την αμαρτία.  Επειδή όμως ο μαθητής του συνέχιζε να την διαπράττει και η δική του μετάνοια απέβη ατελής και ανίσχυρη.

(Η απόδοση τής Διδαχής στη Νεοελληνική έγινε από τον Μοναχό Ιγνάτιο τής Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής).

 Υποθετικό κι ενδεικτικό σχετικό παράδειγμα.

    Έστω ότι κάποιος αξιωματούχος, - πολιτικός, στρατιωτικός, εκκλησιαστικός - , διέπραξε ο ίδιος, για διαφόρους λόγους, στις αρχές του 20ου αιώνος ή   παρακίνησε και ανάγκασε υφισταμένους και φίλους του  να διαπράξουν έναν απεχθή και άδικο φόνο κάποιου αθώου χωρικού, με αποτέλεσμα να μαυροφορέσει η πτωχή οικογένειά του, να μείνει χήρα η αγρότισσα γυναίκα του, απροστάτευτα τα μικρά παιδιά του, και να ταλαιπωρούνται και υποφέρουν μέχρι σήμερα όλοι οι απόγονοί του.  Έστω επίσης, ότι ο εν λόγω Αξιωματούχος μετανόησε αργότερα ειλικρινώς κι εμπράκτως για τον υπόψη άδικο φόνο τού χωρικού, αυτή όμως η όντως ειλικρινής μετάνοιά του είναι, κατά τη φωτισμένη διδαχή του αγίου Ιωάννου τής Κλίμακος, ατελής  και ανίσχυρη για τη σωτηρία τής ψυχής του {!}, επειδή προφανώς  οι καταστροφικές συνέπειες τής αρχικής  αντιχριστιανικής ενέργειάς του εξακολουθούν να υφίστανται έως τώρα !

 Παρατήρηση.

    Αυτή τη σημαντική γνώμη και διδασκαλία τού οσίου Ιωάννου Σιναΐτου πρέπει να την έχουμε διαρκώς υπόψη μας όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και να ενεργούμε αναλόγως. Π.χ. Να μην τιμούμε έναν ήρωα που τυχόν βαρύνεται με φοβερές αντιχριστιανικές πράξεις, διότι όταν κι ενώ εμείς θα τον τιμούμε, ο λαός που τις γνωρίζει καλώς θα  σκανδαλίζεται και θα τον αναθεματίζει.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Η απαίτηση των όποιων αξιωματούχων τής Πολιτείας μας για υπερβολική προσαύξηση τού μεγάλου μισθού τους αποτελεί βαρύ, αδικαιολόγητο και ασυγχώρητο σφάλμα τους.

 

ΑΞΙΩΜΑ. Τον υψηλό μισθό των δημοσίων υπαλλήλων τού κράτους μας  τον πληρώνουν φυσικά αυτοί που παράγουν τον “πλούτο” της, δηλαδή,  οι πένητες χωρικοί, οι άποροι γεωργοί και κτηνοτρόφοι, οι πτωχοί εργάτες, και οι θαλασσοδαρμένοι ναυτικοί μας.

   Κείμενο οσίου Ιωάννου τής Κλίμακος.

 Ώσπερ ο τους πόδας πεδηθείς, βαδίζειν ευχερώς ου δύναται, ούτω και οι θησαυρίζοντες χρήματα, εις ουρανόν ανελθείν ουκ ισχύουσιν.

(Λόγος κστ’, Περί διακρίσεως- Γ΄.  λθ’).

 Απόδοση τού κειμένου στη Νεοελληνική.

Όπως εκείνος που έχει δεμένα τα πόδια του δεν μπορεί να βαδίζει εύκολα, έτσι και αυτοί που θησαυρίζουν χρήματα (σ.σ. που ζητούν υπερβολικούς μισθούς) δεν μπορούν να ανέβουν στον ουρανό.

 Γιώργος Τ. Αλεξίου.

 Βλέπε για τον όσιο Ιωάννη τον Σιναΐτη σχόλ. 1.

“Εκλογή βασίλισσας του χορού”! Άφρονες και απαράδεκτες εκδηλώσεις κατοίκων τής Καστοριάς κατά τον πολυαίμακτον Ανταρτοπόλεμον (Καλοκαίρι έτους 1947).

 Κείμενο του “Βετεράνου”.

  

 “... Ήταν ένα καλοκαιριάτικο βράδυ, μιας απ’ τις Κυριακές εκείνες που ο κόσμος βγαίνει στα εξοχικά να διασκεδάσει και να πάρει τον αέρα του. Δυστυχώς, σε μερικούς κύκλους συμπολιτών μας (Καστοριανών) δεν είχε γίνει συνείδηση ακόμη τότε, ότι διεξαγάγαμε έναν σκληρόν και αιματηρόν πόλεμον, γι’ αυτό και οι βραδινές τους ασχολίες θύμιζαν προπολεμική καλοπέραση, με γλέντια εκλογής βασίλισσας του χορού, εκλογής καλυτέρου χορευτικού ζευγαριού κ.λ.π.. Τότε λοιπόν, κι ενώ οι Καστοριανοί γλεντούσαν στα εξοχικά κέντρα, οι μεν ερυθροί αντάρτες «γάβγιζαν» με τα χωνιά τους απ’ τον Απόσκεπο, τα δε παλικάρια του Στρατού μας γέμιζαν με τις καθημερινές κηδείες το απέραντο νεκροταφείο μας.

    Μια απ’ αυτές τις χορευτικές βραδιές, που η «Έλλη», το καλύτερο εξοχικό κέντρο της Καστοριάς, είχεν αθλοθετήσει σχετικό βραβείο, διάλεξαν οι αντάρτες την ώρα τους για την επίθεση. Ευτυχώς για την Καστοριά και την Ελλάδα όμως, που οι αρμόδιοι για την ασφάλεια της πόλεως δεν διεκρίνοντο καθόλου για την κοσμικότητα και τη χορευτική τους δεινότητα κι έτσι, η επίθεση των ανταρττών τους βρήκεν όλους στις θέσεις τους...”. 

 

Βετεράνος. Ο Αγώνας κατά του Συμμοριτισμού στο Νομό Καστοριάς.

Εφημ. «Φωνή της Καστοριάς», αριθμ. φύλλ. 268/27-5-1951.

 

Περί αναγνωρίσεως αγίων – αγιοποιήσεων.

 

    Η αναγνώριση από την Ορθόδοξη Εκκλησία ενός  κεκοιμημένου Χριστιανού ως αγίου γινόταν ανέκαθεν  και γίνεται και τώρα {;} με πολύ μεγάλη περίσκεψη, με ιδιαίτερη προσοχή και βάσει αυστηρών προϋποθέσεων και των ανάλογων εκκλησιαστικών κανόνων. Αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει και καραδοκεί ο μέγας κίνδυνος να προταθεί κι αναγνωριστεί ως άγιος και κάποιος άνθρωπος που στην πραγματικότητα δεν είναι άγιος {!}. Εάν τύχει και για διαφόρους λόγους γίνει αυτό, θα πρόκειται ασφαλώς για μία μεγάλη αμαρτία, τόσον τού "επιφανούς" προσώπου που προτείνει την εν λόγω αγιοαναγνώριση, όσον και αυτού που την εγκρίνει και την αποφασίζει, καθότι θα είναι ασφαλώς εκ μέρους τους ένας ασυγχώρητος εμπαιγμός τού Θείου και μία απαράδεκτη, διαρκής κι εξακολουθητική παραπλάνηση όλων των  πιστών τού παρόντος και τού μέλλοντος χρόνου που θα την αποδέχονται εκ σχετικής αγνοίας. 

Σημειώσεις.

1) Η Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοαναγνωρίζει, ενώ η Καθολική Εκκλησία αγιοποιεί.

2) Για την αναγώριση αγίων - αγιοποιήσεων, βλέπε Σχόλια 1. και 2.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Μία σημαντική εκκλησιαστική Ευχή τής εορτής τού Αγίου Πνεύματος.

 

    Κατά τη μεγάλη εορτή τού Αγίου Πνεύματος, που διαδέχεται την επίσης μεγάλη εορτή  τής Πεντηκοστής, η αγία Εκκλησία μας απευθύνει στον Θεό Πατέρα εκ μέρους όλων των Χριστιανών πολύ σημαντικές ευχές. Μία απ’ τις ευχές αυτές, που αναφέρεται στο αναπόφευκτο γήρας των ανθρώπων και που προκαλεί  ιδιαίτερη εντύπωση παρουσιάζεται ακολούθως.

 Ευχή Εσπερινού.

(Δέσποτα φιλάνθρωπε, Πατέρα τού Κυρίου, και Θεού, και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού,) Μη απορρίψῃς ημάς εις καιρόν γήρως, εν τω εκλείπειν την ισχὺν ημών, μη εγκαταλίπῃς ημάς, πριν ημάς εις την γην αποστρέψαι, αξίωσον προς σε επιστρέψαι, και πρόσχες ημίν εν ευμενείᾳ και χάριτι.

Νοηματική απόδοση της Ευχής.

(Δέσποτα φιλάνθρωπε, Πατέρα τού Κυρίου, και Θεού, και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού,) Μην μας ξεχάσεις κατά τον καιρό των γηρατειών μας που δεν θα έχουμε δυνάμεις, μην μας εγκαταλείψεις πριν μπεί το σώμα μας στη γη, αξίωσέ μας να επιστρέψουμε σε Εσένα και πρόσεξέ μας με ευμένεια και χάρη.

Γ.Τ.Α.

Σημείωση. Βλέπε στο σχόλιο 1. την εμπνευσμένη «Προσευχή των ηλικιωμένων» που συνέταξε ο  μακαριστός  Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Βίττης (+ 2009), ο οποίος καταγόταν από τη Βλάστη Κοζάνης.

Η εικόνιση “Ιησούς Χριστός, το Φως τού Κόσμου” αποτελεί άριστη εικονιστική απόδοση τού πνευματικού περιεχομένου τής σημαντικής εορτής “Η Μεσοπεντηκοστή”.

 

Η Μεσοπεντηκοστή είναι μία μεγάλη εορτή τής αγίας Εκκλησία μας, η οποία όμως για διαφόρους (ευεξήγητους ;) λόγους δεν εορτάζεται και δεν παρουσιάζεται απ’ το λαό μας με την επισημότητα που την (της) αρμόζει.

Κατά την Μεσοπεντηκοστή οι Χριστιανοί ενθυμούμαστε κι εορτάζουμε τη μετάβαση τού Χριστού δύο φορές κατά τη φθινοπωρινή εορτή τής Σκηνοποιίας στο ναό των Ιεροσολύμων και μελετούμε το σημαντικότατο κήρυγμα που απηύθυνε εκεί ο Ίδιος προς τους παρευρισκόμενους Ιουδαίους, κι ευρύτερα προς τους Χριστιανούς όλων των μετέπειτα Αιώνων. Το κήρυγμά Του αυτό περιλάμβανε και κοινοποιούσε με συμβολικές λεκτικές εικόνες και με ανάλογες εκφράσεις τη μεγάλη αλήθεια, ότι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας και ότι απ’ αυτόν προέρχεται η σωτηρία μας.

Η προαναφερόμενη αλήθεια παρουσιάζεται επιγραμματικώς και στο ακολούθως παρατιθέμενο σπουδαίο Τροπάριο τής εν θέματι μεγάλης εορτής:

Τροπάριο Μεσοπεντηκοστής. Κανών β', ωδὴ η', ήχος πλ. δ'.

«Η σοφία του Θεού {: ο Χριστός), τής Μεσοπεντηκοστής μεσούσης, καθώς γέγραπται, τω ιερώ επέστη και εδίδασκεν, ότι όντως αυτός ην, ο Μεσσίας Χριστός, δι' ου η σωτηρία».

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας όρισε να γίνεται ο εορτασμός τής Μεσοπεντηκοστής ακριβώς στο μέσον τής πενηνταήμερης περιόδου, που αρχίζει (η περίοδος) με την Ανάσταση τού Χριστού και τελειώνει με την Πεντηκοστή. Η εορτή αυτή, συμφώνως προς τη διδασκαλία τής εκκλησίας μας, η οποία (διδασκαλία) κοινοποιείται στους πιστούς της και με το Τροπάριο που παρατίθεται ακολούθως, α) ενώνει θεολογικώς τις προαναφερόμενες δύο μεγάλες εορτές, τού Πάσχα και της Πεντηκοστής, β) προσλαμβάνει και μεταδίδει την πνευματική λάμψη αμφότερων, και γ) ενέχει σε μεγάλο βαθμό και προβάλλει με τιμή τη δόξα τής Αναλήψεως τού Δεσπότου Χριστού.

Τροπάριο Στιχηρό. Μεσοπεντηκοστής. Ήχος δ’.

Πάρεστιν η μεσότης ημερών, των εκ σωτηρίου αρχομένων Εγέρσεως, Πεντηκοστή δε τη θείᾳ σφραγιζομένων, και λάμπει τας λαμπρότητας, αμφοτέρωθεν έχουσα, και ενούσα τας δύο, και παρείναι την δόξαν προφαίνουσα, της δεσποτικής, Αναλήψεως σεμνύνεται.

Συμφώνως προς ένα άλλο επίσης σημαντικό Τροπάριο τής Μεσοπεντηκοστής, το αναφερόμενο κήρυγμα τού Χριστού εντός τού ναού των Ιεροσολύμων περιλάμβανε - περιλαμβάνει και τη γνωστή ρήση Του, «Εγώ ειμί το Φως του κόσμου...» (Ιωάν η΄, 12). Το τροπάριο αυτό παρατίθεται ακολούθως:

Τροπάριο Πέμπτης Δ΄ Εβδομάδος. Ήχος πλ. δ’.

Μεσούσης της εορτής του Πάσχα, εν τω ναώ ανήλθες, του ιερού ο Σωτήρ ημών, και στας εν μέσῳ του όχλου, εδίδασκες αυτούς παρρησίᾳ, και έλεγες· Εγώ ειμί το φως του κόσμου, ο εμοί ακολουθών, ου μη περιπατήσει εν τη σκοτίᾳ, αλλ' έξει το φως της αθανάτου ζωής. (Ιωάν. η΄, 12 ).

Το υψηλό περιεχόμενο τού προπαρατιθέμενου τροπαρίου τής Μεσοπεντηκοστής αποδίδεται εικονιστικώς και άριστα με την εμπνευσμένη εικόνιση τού Χριστού που (να) κρατάει στο χέρι Του ανοιχτό Ευαγγέλιο, επί του οποίου είναι αναγραμμένη η προαναφερόμενη ρήση Του, «Εγώ ειμί το φως του κόσμου...» .Οι δεσποτικές εικόνες αυτού τού εμπνευσμένου ανάλογου τύπου ορίζονται με την ονομασία «Το φως του Κόσμου» είναι δε πολύ αγαπητές στην πατρίδα μας και γι’ αυτό βρίσκονται αναρτημένες σε πάρα πολλά τέμπλα ναών της.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Οι υποκριτές θεομπαίχτες αποτελούν ένα διαρκές σοβαρό πρόβλημα για την Εκκλησία μας και την ελληνική Κοινωνία.

 

Ο υποκριτής θεομπαίχτης, (ορισμός) = Αυτός που υποκρίνεται τον ευσεβή και που εμπαίζει το Θεό και, γενικότερα, τα θεία.

Μη πλανάσθε, Θεός ου μυκτηρίζεται. (Γαλάτ. στ’, 7).

Στην Εκκλησία μας και γενικότερα στη χριστιανική Κοινωνία υπήρχαν ανέκαθεν, και δυστυχώς υπάρχουν και τώρα, αρκετοί άνθρωποι που είναι εκ φύσεως υποκριτές θεομπαίχτες. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν ένα διαρκές πρόβλημα για την αγία Εκκλησία μας και για την ελληνική Κοινωνία.

Στην εποχή μας, οι περισσότεροι υποκριτές θεομπαίχτες ενεργούν απαρατήρητοι και γι’ αυτό είναι άγνωστοι στους πολλούς ανθρώπους. Είναι όμως παρατηρήσιμοι, και πολύ καλά γνωστοί στους ευάριθμους υποψιασμένους Χριστιανούς. Οι εν λόγω επιφυλακτικοί και δύσπιστοι Χριστιανοί παρακολουθούν με προσοχή τις διάφορες «ευρηματικές» ενέργειες αυτών και συνάγουν τα αντίστοιχα θλιβερά συμπεράσματα.

    Μία απ’ τις συχνότερες «επιτυχίες» των αναφερόμενων «ακατανόητων» προσώπων είναι η επιδίωξη και η επίτευξη νέων αγιοαναγνωρίσεων και “αγιοποιήσεων”, και μάλιστα χωρίς να υπάρχουν προς τούτο όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις και χωρίς να τηρούνται όλες οι σχετικές διαδικασίες που προβλέπουν οι Ιεροί Κανόνες τής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι άνθρωποι αυτοί, μερικοί εκ των οποίων είναι και κάτοχοι κάποιου εκκλησιαστικού αξιώματος {!}, αναζητούν στην τοπική κοινωνία ή εντοπίζουν σε παλαιά βιβλία αναφορές σε αποθανόντες έντιμους συνανθρώπους μας, και για να τους «εκμεταλλευτούν» αναλόγως, τους παρουσιάζουν και τους προβάλλουν ποικιλοτρόπως στους ευσεβείς Χριστιανούς ως αγίους. Επιπλέον, με διάφορες «κατάλληλες» ενέργειές τους επιτυγχάνουν μερικές φορές και την αγιοκατάταξη αυτών απ’ τη Μεγάλη Εκκλησία. Κατόπιν φιλοτεχνούν αντίστοιχες εικόνες τους, προμηθεύονται αργυρές λειψανοθήκες, βάζουν εντός τους μερικά οστά και προσωπικά αντικείμενα των λογιζόμενων αγίων, και τις τοποθετούν σε ναούς ή τις περιφέρουν για προσκύνηση τού περιεχομένου τους ανά την επικράτεια, με σκοπό την είσπραξη ανάλογων εσόδων.

Αυτός προφανώς είναι κι ένας απ’ τους λόγους που σε ορισμένες επαρχίες τής πατρίδας μας έγιναν τελευταίως σε σύντομο χρονικό διάστημα πολλές αγιοποιήσεις, ενώ κατά τα προηγούμενα 200 – 300 χρόνια είχαν γίνει ελάχιστες !

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σημειώσεις.

1)     Στο διαδίκτυο υπάρχουν πάμπολλες παρουσιάσεις τέτοιων αγίων, καταγραφές απίθανων θαυμάτων τους και παραθέσεις ανάλογων προφητειών και διηγήσεών τους.

2)     Βλέπε σχετικώς κι ενδεικτικώς σχόλια 1. και 2.

Τροπάριο Πεντηκοστής: “Ιησού Χριστέ, όπως θεράπευσες τον Παράλυτο, δώσε υγεία στην ψυχή μου που είναι παράλυτη από τις αμαρτίες, και στήριξέ με να βαδίζω στον δικό σου ορθό δρόμο”.

 

«...ίδε, (παράλυτε), υγιής γέγονας· μηκέτι αμάρτανε, ίνα μὴ χείρόν σοί τι γένηται». Ο Κύριος. (Ιωάν. ε’, 14).

Όλοι οι Χριστιανοί είμαστε, λόγω των αμαρτιών τής ανθρώπινης φύσης μας, λίγο ή πολύ πνευματικώς παράλυτοι. Το γεγονός αυτό το λαμβάνει υπόψη της η Αγία Εκκλησία μας και για να μας βοηθήσει σχετικώς και αναλόγως, μάς υποδεικνύει και μας προτρέπει με τη διδασκαλία της, με τα κηρύγματα των Πατέρων της και με τα τροπάριά της, να εξετάσουμε καλώς το θαύμα τής ψυχοσωματικής ίασης από τον Ιησού Χριστό τού “Παράλυτου τής Βηθεσδά” (Ιωάν. ε’, 1 - 15), και να παραδειγματιστούμε απ’ αυτό, ώστε να λάβουμε από την Κύριο και τη δική μας ίαση ψυχής και σώματος. Ένα εκλεκτό Τροπάριο ως τα προαναφερόμενα, που ψάλλεται στους ναούς μας κατά την ημέρα Πέμπτη τής Δ΄ Εβδομάδος τού Πεντηκοσταρίου, παρουσιάζεται ακολούθως σε κείμενο και σε νοηματική του απόδοση:

Τροπάριο. Ήχος δ'

Ως επί κλίνης με κείμενον οδύνης, Χριστὲ πολυέλεε, των εγκλημάτων μου και παρειμένον τοις μέλεσιν, ως διά μέγα, φιλανθρωπίας πέλαγος άνθρωπος, θελήσει γενόμενος, νυν αοράτως με, ως τον παράλυτον έγειρον, και τρίβους θείας, των εντολών σου τρέχειν ευόδωσον, ο προ του Πάθους, τοις λαοίς Σωτήρ, των Εβραίων θαυμάτων τοις πλήθεσι, παριστάμενος ότι, Θεός ων, βουλήσει πάσχεις σαρκί.

Νοηματική απόδοση τού Τροπαρίου.

    Χριστέ πολυέλεε, εμένα, που εξαιτίας των μεγάλων αμαρτιών μου βρίσκομαι στο κρεββάτι του πόνου και με παράλυτα τα μέλη τού σώματός μου, εσύ, που λόγω τής μεγάλης φιλανθρωπίας σου έγινες με τη θέλησή σου άνθρωπος, τώρα αοράτως βοήθησέ με να σηκωθώ όρθιος όπως ο παράλυτος, και να τρέχω στους δρόμους των θεϊκών εντολών σου, εσύ, που πριν από τη σταυρική σου θυσία παρουσίασες με τα πολλά θαύματα σου στα πλήθη των Εβραίων, ότι, ενώ ήσουν Θεός αποδέχτηκες με τη θέλησή σου βασανιστήρια στο σώμα Σου.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Ο πονηρός κι έμμεσος πόλεμος των ημερών μας κατά τής Αγίας Εκκλησίας μας.

         

    Όλοι οι Χριστιανοί γνωρίζουμε, ότι ο μισόκαλος Διάβολος πολεμάει διαρκώς και λυσσωδώς την αγία εκκλησία μας απ’ την ημέρα που την ίδρυσε με το τίμιο αίμα Του ο κύριός μας Ιησούς Χριστός, και  θα την πολεμάει έως τους έσχατους χρόνους. Ο πόλεμος αυτός είναι, είτε άμεσος και φανερός και γίνεται απ’ τους γνωστούς τοις πάσι ανθρώπους -  όργανα του Διαβόλου, είτε έμμεσος και δυσδιάκριτος και πραγματώνεται από ανυποψίαστους, από απονήρευτους κι από εκβιαζόμενους αξιωματούχους της.

 Ακολούθως θα παρατεθούν πέντε απ’ τα πολλά υπάρχοντα χτυπητά παραδείγματα τού διεξαγόμενου έμμεσου και λίαν ζημιογόνου πολέμου κατά της Ορθοδοξίας:

1)   Επιλογή αρκετών Προσώπων σε θέσεις ταγών της Εκκλησίας μας όχι βάσει των μεγάλων αρετών και των πολλών ικανοτήτων που πρέπει να έχουν τα εν λόγω Πρόσωπα, αλλά βάσει της αδύναμης θέλησης, του υποχωρητικού χαρακτήρα και τής ελαστικής κι ευάλωτης συνείδησής αυτών.

2)         Πληθώρα αγιοποιήσεων και μάλιστα χωρίς να υπάρχουν για τ’ αναφερόμενα πρόσωπα οι οριζόμενες από τους ιερούς κανόνες ανάλογες προϋποθέσεις, με σκοπό να επέλθει ο αντίστοιχος  “πληθωρισμός” και η επακόλουθή του σχετική απαξίωση απ’ τους πιστούς αυτών των ανθρώπων και γενικότερα του συνόλου των αγίων τής άμωμης πίστης μας.

3)                     Αποϊεροποίηση των σεπτών ναών μας με την εσκεμμένη απομάκρυνση από την Κόγχη του Αγίου Βήματος τού μεγάλου Σταυρού λιτανείας, και με την εντός αυτών (των ναών) παρουσίαση ποικίλων διαλέξεων, με τη διεξαγωγή διάφορων μαθημάτων και σεμιναρίων, καθώς και με την πραγματοποίηση μουσικών συναυλιών με τραγουδιστές και με έγχορδα  και κρουστά αντίστοιχα όργανα.

4)                     Πολλαπλές διώξεις κι ενέργειες άδικης απαξίωσης σεβαστών Ιερέων, ζηλωτών Μοναχών, έγκριτων Θεολόγων κι ευσεβών πιστών, με σκοπό να καμφθεί  το γενναίο φρόνημά τους και να υποκύψουν σχετικώς.

5)                     Κατασκευή τιμητικών Μνημείων και διοργάνωση επετειακών εκδηλώσεων ακόμη και για επιφανή πρόσωπα που αποδεδειγμένως βαρύνονται με αντιχριστιανικές ενέργειες και πράξεις.

Γεώργιος Τ. Αλεξίου.

Κυριακή του Θωμά. (Ιωάν. κ’ 19 – 31). Δύο εικόνες τής Ορθοδοξίας νοηματικώς συναφείς.

     

    Εικονίσεις τού Ιησού Χριστού με αποδείξεις πιστοποίησης τής Σταυρικής θυσίας Του:

Παρουσιάζουν τον Χριστό φέροντα στo τίμιο σώμα Του τις ματωμένες πληγές απ’ τη φρικτή Σταύρωσή Του.

Αριστερά, η Ψηλάφηση των τραυμάτων Του απ’ τον Απόστολο Θωμά.

Δεξιά, η παρουσίαση των ματωμένων χεριών και ποδιών Του στους πιστούς όλων των αιώνων.

Ο άγιος Γεώργιος παρουσιαζόμενος σε Δοξαστικό τροπάριο τής εορτής του με συμβολικές γεωργικές εκφράσεις σχετικές τού ονόματός του.

 Τροπάριον Δοξαστικὸν. Ήχος πλ. β'.

    Αξίως του ονόματος, επολιτεύσω στρατιώτα Γεώργιε· τον σταυρόν γαρ τού Χριστού, επ' ώμων αράμενος, την εκ διαβολικής πλάνης χερσωθείσαν γην εκαλλιέργησας, και την ακανθώδη θρησκείαν των ειδώλων εκριζώσας, της Ορθοδόξου Πίστεως κλήμα κατεφύτευσας· όθεν βλυστάνεις ιάματα, τοις εν πάσῃ τη οικουμένῃ πιστοίς, και Τριάδος γεωργός, δίκαιος ανεδείχθης· Πρέσβευε δεόμεθα, υπέρ ειρήνης του κόσμου, και σωτηρίας των ψυχών ημών.

Νοηματική απόδοση του Δοξαστικού Τροπαρίου.

    ‘Αγιε Γεώργιε, στρατιώτη του Χριστού, έζησες εδώ στη γη όπως ταίριαζε στο όνομά σου. Αφού σήκωσες το νοητό σταυρό τού Χριστού στους ώμους σου, καλλιέργησες την πνευματική γη που είχε γίνει χέρσα από διαβολική πλάνη, και αφού ξερίζωσες απ’ αυτήν τη θρησκεία των ειδώλων που ήταν γεμάτη αγκάθια, φύτεψες βαθιά στη θέση της το κλήμα τής Ορθόδοξης πίστης, απ’ το οποίο αντλείς και παρέχεις ιάματα στους πιστούς όλης τής οικουμένης, και αναδείχτηκες άριστος γεωργός τού Τριαδικού Θεού. Σε παρακαλούμε, να ζητάς απ’ τον Θεό να παρέχει ειρήνη στον κόσμο και να σώζει τις ψυχές μας.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

«Σήμερον ο Άδης στένων βοά». Τρία τροπάρια τού Μεγάλου Σαββάτου αναφερόμενα στην Κάθοδο τού Χριστού στον Άδη και στον οδυρμό αυτού (: τού Άδη).

     Άδης, ο = Η προσωποποίηση του υπερβατικού χώρου όπου παραμένουν οι ψυχές όλων των ανθρώπων πριν από την τελική κρίση τους.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, σύμφωνα με τη διδασκαλία τής αγίας Εκκλησίας μας, σταυρώθηκε κατά τη Μεγάλη Παρασκευή και την ίδια ημέρα πέθανε ως άνθρωπος επάνω στον Σταυρό Του. Αμέσως τότε η ψυχή Του κατέβηκε στον Άδη, δηλαδή στον υπερκόσμιο τόπο όπου παραμένουν οι ψυχές όλων των νεκρών ανθρώπων μέχρι την τελική κρίση τους. Στον Άδη ο Χριστός παρέμεινε τρεις ημέρες, έως τα μεσάνυχτα τής Κυριακής τού Πάσχα που αναστήθηκε εκ νεκρών. Κατ΄ αυτό το τριήμερο διάστημα κήρυξε στις ψυχές των νεκρών τού Άδη, όπως είχε κηρύξει και στους ζωντανούς ανθρώπους τής γης, και ανέσυρε απ’ εκεί όσες ψυχές τον πίστεψαν.

Οι εμπνευσμένοι υμνογράφοι τού Βυζαντίου, έχοντας υπόψη όλα τα προαναφερόμενα, φαντάστηκαν τον Άδη προσωποποιημένο, υπόθεσαν τα οργισμένα λόγια που εκστόμιζε αυτός όταν έβλεπε το Χριστό να βγάζει απ’ τον Κάτω Κόσμο τις ψυχές των καλοπροαίρετων ανθρώπων, και τα περιέλαβαν σε αναστάσιμα τροπάρια. Τρία τέτοια τροπάρια παρουσιάζονται ακολούθως στο βυζαντινό τους κείμενο και σε ελεύθερη νοηματική του απόδοση.

1ο τροπάριο. Στιχηρό Ιδιόμελο.

Ήχος πλ. δ'.

    Σήμερον ο Άδης στένων βοά· Συνέφερέ μοι, ει τον εκ Μαρίας γεννηθέντα, μη υπεδεξάμην· ελθών γαρ επ' εμέ, το κράτος μου έλυσε, πύλας χαλκάς συνέτριψε, ψυχάς ας κατείχον το πριν, Θεός ων ανέστησε. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου.

Νοηματική απόδοση του 1ου Τροπαρίου.

Σήμερα ο Άδης υποφέρει και κραυγάζει. Συνέφερε σ’ εμένα, αυτόν (τον Χριστόν) που γεννήθηκε από τη Μαρία, να μην τον είχα υποδεχθεί στο σκοτεινό χώρο μου, διότι ήλθε και διέλυσε το κράτος μου, συνέτριψε τις χάλκινες θύρες του και τις ψυχές που είχα πριν υποδουλωμένες τις ανέστησε ως Θεός που είναι. Κύριε, η δόξα ανήκει στον τίμιο Σταυρό σου και στην Ανάστασή σου.

2ο Τροπάριο. Στιχηρό Ιδιόμελο.

Ήχος πλ. δ'.

Σήμερον ο Άδης στένων βοά· Κατελύθη μου η εξουσία· εδεξάμην θνητόν, ώσπερ ένα των θανέντων, τούτον δε κατέχειν όλως ουκ ισχύω, αλλ' απολώ μετά τούτου, ων εβασίλευον· εγώ είχον τους νεκρούς απ' αιώνας, αλλά ούτος ιδού πάντας εγείρει. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου.

Νοηματική απόδοση του 2ου Τροπαρίου.

Σήμερα ο Άδης υποφέρει και κραυγάζει. Γκρεμίστηκε η εξουσία μου, υποδέχτηκα έναν θνητό σαν κάποιον απ’ τους κοινούς πεθαμένους, αυτόν όμως δεν μπορώ καθόλου να τον κατέχω, αλλά με αυτόν εδώ θα χάσω αυτούς στους οποίους βασίλευα. Εγώ κατείχα τους νεκρούς όλων των αιώνων, αλλά να αυτός όλους τους ανασταίνει. Κύριε, η δόξα ανήκει στον τίμιο Σταυρό σου και στην Ανάστασή σου.

3ο τροπάριο. Στιχηρό Ιδιόμελο.

Ήχος πλ. δ'.

Σήμερον ο Άδης στένων βοά· Κατεπόθη μου το κράτος, ο Ποιμήν εσταυρώθη, και τον Αδὰμ ανέστησεν· ών περ εβασίλευον εστέρημαι, και ους κατέπιον ισχύσας, πάντας εξήμεσα, εκένωσε τους τάφους ο σταυρωθείς, ουκ ισχύει του θανάτου το κράτος. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου.

Νοηματική απόδοση του 3ου Τροπαρίου.

Σήμερα ο Άδης υποφέρει και κραυγάζει. Καταστράφηκε  το κράτος μου, ο Καλός Ποιμήν (ο Χριστός) σταυρώθηκε και ανέστησε τον Αδάμ, αυτούς τους οποίους είχα στην εξουσία μου τους έχασα, και αυτούς που είχα καταπιεί με τη δύναμή μου, όλους τους ξέρασα, άδειασε τους τάφους αυτός που σταυρώθηκε, δεν είναι πλέον ισχυρή η δύναμη του θανάτου. Κύριε, η δόξα ανήκει στον τίμιο Σταυρό σου και στην Ανάστασή σου.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σημείωση. Οι φωτογραφίες των παρουσιαζόμενων εικόνων ελήφθησαν από το Διαδίκτυο.