«Ο θέλων πρώτος είναι, έστω έσχατος». /// Ο Επίσκοπος δεν επιτρέπεται, ως πρώτος που είναι, να θεωρεί και να διώκει ως έσχατον και να φυλακίζει πολύτεκνον ιερέα, επειδή δεν τον μνημονεύει (ο Ιερέας τον Επίσκοπο).

 Υμνολογία Μεγάλης Πέμπτης.

1) Διδαχή τού Ιησού Χριστού:

«Ει ουν υμείς φίλοι μού εστε, εμέ μιμείσθε· ο θέλων πρώτος είναι, έστω έσχατος, ο δεσπότης, ως ο διάκονος».

(Απόδοση στη Νεοελληνική από τον Γ.Τ. Α.).

Για να είστε εσείς οι Χριστιανοί (κληρικοί και λαϊκοί) αγαπημένοι μου μαθητές, εμένα (τον Χριστό) να μιμείστε. ‘Όποιος από εσάς θέλει να είναι πρώτος να είναι τελευταίος, ο δεσπότης (ένας σημερινός Επίσκοπος) να είναι διάκονος (ως ο θεματικός Ιερέας).

2) Κοντάκιον. Ήχος β'. Ο Οίκος.

Τη μυστική εν φόβῳ τραπέζῃ, προσεγγίσαντες πάντες, καθαραίς ταις ψυχαίς, τον άρτον υποδεξώμεθα, συμπαραμένοντες τω Δεσπότῃ, ίνα ίδωμεν τους πόδας πως απονίπτει των Μαθητών, και εκμάσσει τω λεντίῳ, κα ποιήσωμεν ώσπερ κατίδωμεν, αλλήλοις υποταγέντες, και αλλήλων τους πόδας εκπλύνοντες· αυτός γαρ ο Χριστός ούτως εκέλευσε, τοις αυτού Μαθηταίς ως προέφησεν, αλλ' ουκ ήκουσεν, Ιούδας ο δούλος και πονηρός.

Απόδοση στη Νεοελληνική από τον Γ.Τ. Α.

Αφού προσεγγίσουμε όλοι με φόβο Θεού και με καθαρές τις ψυχές μας τη μυστική Αγία Τράπεζα, να μεταλάβουμε τον τίμιο άρτο τής Θείας μετάληψης, και να παραμείνουμε νοερά μαζί με τον Δεσπότη Χριστό, για να ιδούμε πως ξεπλένει τα πόδια των μαθητών Του και πως τα σκουπίζει με την πετσέτα, και να πράξουμε ακριβώς τα ίδια μ’ αυτά που είδαμε, σεβόμενοι ο ένας τον άλλον και ξεπλένοντας ο ένας τα πόδια του άλλου, διότι ο ίδιος Ο Χριστός έτσι πρόσταξε τους μαθητές Του, ως προαναφέρθηκε, αλλά δεν τον υπάκουσε ο Ιούδας, ο δούλος τής αμαρτίας και καταχθόνιος.

3) Τροπάριο. Ήχος πλ. α'.

    Μυσταγωγών σου Κύριε τους Μαθητάς, εδίδασκες λέγων. Ώ φίλοι, οράτε, μηδείς υμάς χωρίσει μου φόβος· ει γαρ πάσχω, αλλ' υπέρ του Κόσμου· μη ουν σκανδαλίζεσθε εν εμοί· ου γαρ ήλθον διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν μου, λύτρον υπέρ του Κόσμου. Ει ουν υμείς φίλοι μού εστε, εμέ μιμείσθε· ο θέλων πρώτος είναι, έστω έσχατος, ο δεσπότης, ως ο διάκονος, μείνατε εν εμοί, ίνα βότρυν φέρητε· εγώ γαρ ειμι της ζωής η άμπελος.

Απόδοση στη Νεοελληνική από τον Γ.Τ. Α.

    Κατηχώντας Χριστέ τους Μαθητές σου τους δίδασκες λέγοντας. Ώ φίλοι μου, προσέξτε να μην σας χωρίσει από εμένα κανένας φόβος. Εάν εγώ υπομένω μαρτύρια, το κάνω για το καλό τού κόσμου. Μη λοιπόν σκανδαλίζεστε απ’ τα μαρτύριά μου, διότι δεν ήλθα στον κόσμο για να με υπηρετήσουν οι άνθρωποι, αλλά για να τους υπηρετήσω και να προσφέρω τη ζωή μου ως λύτρο υπέρ του κόσμου. Εάν εσείς οι Χριστιανοί (κληρικοί και λαϊκοί) θέλετε να είστε αγαπημένοι μαθητές μου, Εμένα (τον Χριστό) να μιμείστε, όποιος από εσάς θέλει να είναι πρώτος να είναι τελευταίος, ο δεσπότης (σημερινός Επίσκοπος) να είναι ως ο διάκονος (ως ο σημερινός Ιερέας). Να μείνετε μ’ εμένα για να καρποφορήσετε σταφύλια αρετής, διότι εγώ είμαι το αμπέλι της ζωής.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

 

Ο αποστολικός και υποδειγματικός τρόπος εκλογής τού Αποστόλου Ματθία ως 12ου μαθητή τού Χριστού, εις αντικατάσταση τού Ιούδα Ισκαριώτη, είναι δηλωτικός και τού απαιτούμενου τρόπου εκλογής των σημερινών Ιεραρχών ως άξιων διαδόχων των Αποστόλων.

 Πράξεις των Αποστόλων. Κεφ. Α’, 12 – 26. :

«...Τότε επέστρεψαν εις την Ιερουσαλήμ από το όρος, που καλείται όρος των Ελαιών και είναι κοντά εις την Ιερουσαλήμ, εις απόστασιν πορείας που επιτρέπεται την ημέραν τού Σαββάτου.

Όταν εμπήκαν εις την πόλιν, ανέβηκαν εις το ανώγι, όπου έμεναν· ήσαν ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, ο Ιωάννης και ο Ανδρέας, ο Φίλιππος και ο Θωμάς, ο Βαρθολομαίος και ο Ματθαίος, ο Ιάκωβος του Αλφαίου, ο Σίμων ο Ζηλωτής, και ο Ιούδας του Ιακώβου.

Όλοι αυτοί ήσαν προσηλωμένοι με μια ψυχή εις την προσευχήν και την δέησιν μαζὶ με μερικές γυναίκες και την Μαρίαν την μητέρα του Ιησού, και τους αδελφούς του.

Κατά τας ημέρας αυτάς εσηκώθηκε ο Πέτρος εις το μέσον των μαθητών – ήσαν δε εκεί παρόντα περί τα εκατόν είκοσι πρόσωπα και είπε, «Άνδρες αδελφοί, έπρεπε να εκπληρωθεί η γραφή αυτή, την οποίαν προείπε το Πνεύμα το Άγιον διά του στόματος τού Δαυΐδ διά τον Ιούδαν, ο οποίος έγινε αρχηγός εις εκείνους που συνέλαβαν τον Ιησούν, διότι είχε συγκαταλεγεί μ’ εμάς και έλαβε το μέρος του εις την υπηρεσίαν αυτήν.

  

 Ο άνθρωπος αυτός με τα χρήματα της αδικίας απέκτησε ένα χωράφι αλλά έπεσε πρηνής, άνοιξε η κοιλιά του και εχύθηκαν όλα τα σπλάγχνα του.

Αυτὸ έγινε γνωστόν εις όλους τους κατοίκους τής Ιερουσαλήμ, ώστε ωνομάσθη το χωράφι εκείνο εις την δικήν τους γλώσσαν Ακελδαμά, δηλαδὴ χωράφι αίματος.

Διότι είναι γραμμένον εις το βιβλίον των Ψαλμών, Ας γίνει το αγρόκτημά του έρημον και κανείς να μη κατοικεί εις αυτό, και, το λειτούργημά του ας λάβει άλλος. Διά τούτο, από τους άνδρας που ήσαν μαζί μας καθ’ όλον τον χρόνον που μας συναναστράφηκε ο Κύριος Ιησούς, αφ’ ότου εβαπτίσθηκε από τον Ιωάννην έως την ημέραν που ανελήφθη, πρέπει ένας από αυτούς να γίνει μαζὶ μ’ εμάς μάρτυς τής αναστάσεώς του». Και επρότειναν δύο, τον Ιωσήφ, ο οποίος εκαλείτο Βαρσαββάς και ωνομάσθει Ιούστος, και τον Ματθίαν· και προσευχήθηκαν λέγοντες, «Κύριε, καρδιογνώστα όλων, φανέρωσε ποιον από αυτούς τους δύο εδιάλεξες, διά να πάρει την θέσιν εις την υπηρεσίαν αυτήν και την αποστολήν, απὸ την οποίαν εξέπεσε ο Ιούδας διά να μεταβεί εις τον δικόν του τόπον».

Και έρριξαν κλήρους και έπεσε ο κλήρος εις τον Ματθίαν, ο οποίος κατατάχθηκε με τους ένδεκα αποστόλους». (Η απόδοση τού κειμένου ελήφθη από τον Ιστότοπο «Ορθόδοξος Συναξαριστής»).

Μελετώντας το προπαρατιθέμενο κείμενο τής Καινής Διαθήκης καταλήγουμε στο αδιαμφισβήτητο σωτήριο συμπέρασμα, ότι η επιλογή, η εκλογή και η χειροτονία των Ιεραρχών τής Ορθόδοξης Εκκλησίας πρέπει οπωσδήποτε να γίνεται κατόπιν ανάλογης προσευχής των Αρχιερέων επιλογέων τους, και των πιστών Χριστιανών τής αντίστοιχής τους Μητροπολιτικής περιφέρειας, καθώς και πιστοποίησης τής απαιτούμενης αγιότητας τού βίου τους και των λοιπών απαραίτητων προσόντων τους, αποκλειομένων βεβαίως των σχετικών συναισθηματισμών και φατριασμών".

Εξυπακούεται, πως όταν γίνεται κατ’ αυτόν τον ορθό αποστολικό τρόπο η επιλογή και η ανάδειξη των Αρχιερέων, η αρχιερατεία τους έχει αμέριστη την ευλογία του Τριαδικού Θεού και η διάρκειά της (τής ευλογίας) είναι ισόβιά τους και άκρως επιτυχής.

Γ.Τ.Α.

Άγιος Διάδοχος Επίσκοπος Φωτικής Ηπείρου (6ος αιών): Οι Χριστιανοί πρέπει να παραδειγματίζονται από τον Προφήτη Ηλία (+ 20 Ιουλίου) και να οργίζονται εναντίον των ανθρώπων που αμαρτάνουν, κληρικών και λαϊκών.

 Κείμενο του αγίου Διαδόχου Φωτικής αποδοσμένο στη Νεοελληνική από τον Μοναχό Θεόκλητο Διονυσιάτη.

 

    Ο θυμός περισσότερον από τα άλλα πάθη συμβαίνει να ταράσση και να προκαλεί ούγχυσιν στην ψυχή. Κάποτε όμως την ωφελεί πολύ. Όταν χρησιμοποιώμεν αυτόν χωρίς ταραχήν εναντίον των ασεβούντων στον θεόν ή αυτών που ζουν αμαρτωλά κατά διαφόρους τρόπους, διά να σωθούν ή να αισχυνθούν, τότε προσθέτομεν εις την ψυχήν πραότητα, γιατί συμβαδίζομεν έτσι με τον σκοπόν της δικαιοσύνης και αγαθότητος του θεού. Αλλά και πολλές φορές όταν οργισθώμεν πολύ κατά τής αμαρτίας, μεταβάλλομεν έτσι την γυναικώδη νωχέλειαν τής ψυχής σε αρρενωπότητα. Δεν πρέπει δε να αμφιβάλλωμεν ότι, ταρασσόμενοι (εμβριμώμενοι) πνευματικώς κατά τού φθοροποιού δαίμονος, όταν ευρισκώ-μεθα σε πολλήν αθυμίαν, γινόμεθα υπεράνω της γεύοεως του θανάτου (της ραθυμίας). Και διά να μας διδάξη αυτό, ο Κύριος, δύο φορές εις τό πνεύμα του «εμβριμησάμενος» και ταράξας τον εαυτόν του κατά του άδου, απέδωσε την ψυχήν τού Λαζάρου εις τό σώμα του (Ιωάν. 11, 33), αν και ημπορούσε μόνον με την βούλησιν, χωρίς ταραχήν να κάμη όσα θέλει. Από αυτό, νομίζω, ότι ο σώφρων θυμός εδόθη εις την φύσιν μας από τον κτίσαντα θεόν μάλλον ως όπλον. Το οποίον, εάν εχρησιμοποιούσεν η Εύα κατά του διαβόλου, δεν θα ενεργείτο από την εμπαθή εκείνην ηδονήν. ‘Ωστε μου φαίνεται, ότι ο χρησιμοποιών από ζήλον τής ευσέβειας με σωφροσύνην τον θυμόν, θα ευρεθή πάντως καλύτερος εις την ζυγαριάν των ανταποδόσεων, από εκείνον που καθόλου δεν κινείται σε θυμόν, από δυσκινησίαν βεβαίως του νου. Ο μεν ένας φαίνεται, ότι έχει αγύμναστον τον ηνίοχον των ανθρωπίνων φρενών, ο δε άλλος πάντοτε επάνω εις τους ίππους της αρετής καλπάζει αγωνιστικώς μέσα εις την παράταξιν των δαιμόνων, γυμνάζων με δύναμιν το τετράλογον άρμα τής εγκράτειας με τον φόβον του θεού. Το οποίον άρμα του Ισραήλ αναφέρεται εις την Αγίαν Γραφήν, κατά την ανάληψιν του θαυμασίου Προφήτου Ηλία, επειδή εις τους Ιουδαίους πρώτους φαίνεται να ωμίλησεν ο θεός ποικιλοτρόπως περί των τεσσάρων αρετών. Διά τούτο, ο τόσον μέγας μαθητής τής σοφίας, ανελήφθη και επί πυρίνου ακόμη άρματος, χρησιμοποιήσας ως ίππους τας αρετάς του, ως εγώ νομίζω, ο σώφρων, κατά την αρπαγήν του υπό του Πνεύματος, υπό μορφήν πυρίνης αύρας (Δ' Βασιλ., 2, 11).

{Απ’ το βιβλίο του «Τα εκατόν Γνωστικά Κεφάλαια», Κεφάλαιο (Διδαχή) ξβ΄}.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

 

Η Ορθοτόμηση τού Λόγου τής Αληθείας απ’ τους σημερινούς Επισκόπους μας.

 

«Σπούδασον να παραστήσης σεαυτόν δόκιμον εις τον Θεόν, εργάτην ανεπαίσχυντον, ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας.»—2 Τιμ. 2:15

..................

Οι Έλληνες Ορθόδοξοι Αρχιερείς, ως γνωστόν, ορθοτομούν τον λόγο τής αληθείας τού Θεού και δεν δελεάζονται ούτε εκβιάζονται από πολιτικούς και εκκλησιαστικούς αξιωματούχους προκειμένου να τον παραλλάξουν και παρερμηνεύσουν {: τον λόγο τής αληθείας τού Θεού}. Σκέπτονται οι εν λόγω Αρχιερείς κι ενεργούν πάντα με οδηγό και γνώμονα την Αγία Γραφή και την Ιερά μας παράδοση, και συμφώνως προς την καθαρή αρχιερατική τους συνείδηση. Εισηγήσεις, υποδείξεις και πιέσεις εκκλησιαστικών Αρχών, συνοδικών Οργάνων και τοπικών Συνόδων προς το Πρόσωπό τους για να συμφωνήσουν με μια συνοδική απόφαση, που κατά τη γνώμη τους αντίκειται στην αναφερόμενη αλήθεια, απορρίπτονται με τ’ ανάλογα επιχειρήματα απ’ την Αρχιεροσύνη τους και γνωστοποιούνται στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα. Εάν όμως για διαφόρους σοβαρούς λόγους αναγκαστούν να συναινέσουν στη λήψη μιας τέτοιας συνοδικής απόφασης αναλαμβάνουν ευθαρσώς, από σεβασμό στο Ιεραρχικό και Συνοδικό πολίτευμα της Εκκλησίας μας, την προσωπκή ευθύνη αυτής τής πράξης τους, ζητούν την ανάλογη συγγνώμη απ’ τον Θεό και απ’ τους πιστούς και οπωσδήποτε αποφεύγουν να επικαλεστούν προς δικαιολογία τους αορίστως την αρχή τής «συνοδικότητας» !

 Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σημείωση.

Ορθοτομώ: = αποδίδω / δίνω / βρίσκω το αληθινό νόημα. { π.χ. Η Εκκλησία ορθοτομεί τον λόγο τής αληθείας}.