Οι ακατάλληλοι και βλαπτικοί «Συνεργάτες» Αξιωματούχων !

 Συνεργάτης (βοηθός): Αυτός που εργάζεται μαζί με κάποιον άλλον ή με άλλους, αυτός που συνεργάζεται με κάποιον.  

     Όλοι οι αξιωματούχοι τής πατρίδας μας, {πολιτικοί, εκκλησιαστικοί, στρατιωτικοί), έχουν κατά κανόνα πλησίον τους ικανούς και άξιους βοηθούς και συνεργάτες. Διατρέχουν όμως συχνά κι έναν μεγάλο κίνδυνο. Αυτός ο κίνδυνος προέρχεται από μερικούς πονηρούς, συμφεροντολόγους, διεφθαρμένους, αδίστακτους και ανάξιους ανθρώπους, που ελίσσονται και πλασάρονται δίπλα τους και καταφέρνουν αρκετές φορές να οριστούν ως "συνεργάτες" τους. Οι εν λόγω ανάξιοι "συνεργάτες' των αξιωματούχων είναι καλώς γνωστοί στο ευρύ κοινό που έχει αλάνθαστο κριτήριο, δυστυχώς όμως δεν είναι αναγνωρίσιμοι απ’ τους ίδιους τους απονήρευτους, καλοπροαίρετους και ανυποψίαστους αξιωματούχους.

    Ως προαναφέρθηκε, οι απλοί και καθαροί άνθρωποι διακρίνουν αμέσως τους σκάρτους "συνεργάτες' των Αξιωματούχων και τους ορίζουν με ακριβείς και πολύ πετυχημένους χαρακτηρισμούς. Οι πιο γνωστοί απ’ αυτούς τους χαρακτηρισμούς παρουσιάζονται ακολούθως.

1)     Χαρακτηρισμοί διεφθαρμένων "συνεργατών" των Πολιτικών Αξιωματούχων: /// Κόλακες. Γλείφτες. Λαμόγια. κ.ά.

2)     Χαρακτηρισμοί ανάξιων "συνεργατών" των Εκκλησιαστικών Αξιωματούχων: /// Παντελονάδες. Μοναστηριάρχες. “Άγιοι φιλάργυροι”. κ.ά.

3)     Χαρακτηρισμοί ανίκανων "συνεργατών" των Στρατιωτικών Αξιωματούχων:/// Τσανάκια, Καρφιά. κ.ά.

Υ.Γ. Οι Αξιωματούχοι εναλλάσσονται συνεχώς στ'  αντίστοιχά τους πόστα, οι ύπουλοι «συνεργάτες» τους όμως καταφέρνουν πάντα να επιπλέουν ως φελλοί, να παραμένουν ισοβίως δίπλα σε όλους, ν’ αποκομίζουν διάφορα οφέλη, και φυσικά να τους μειώνουν στα μάτια του κόσμου και να τους βλάπτουν καίρια.

Γ.Τ.Α.

Η Παναγία μας αποκαλείται, υμνείται και εικονίζεται συμβολικώς από την Εκκλησία μας ως η πνευματική Επουράνιος Πύλη.

     

    Η Παναγία μας παρουσιάζεται και χαιρετίζεται πολλάκις σε θεόπνευστα κείμενα, σε λειτουργικούς ύμνους και σε ιερές εικόνες τής Ορθόδοξης Εκκλησίας ως η νοητή επουράνιος πνευματική Πύλη απ’ την οποία διήλθε ο Χριστός όταν γεννήθηκε εδώ στη γη και απ’ την οποία πρόκειται να διαβούν κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του για να εισέλθουν στον Παράδεισο όλοι οι σεσωσμένοι Χριστιανοί. Ακολούθως, θα παρατεθούν ενδεικτικώς και αντιπροσωπευτικώς, ένα σχετικό αγιογραφικό κείμενο, δύο λειτουργικοί ύμνοι και μία ιερή εικόνα, όπου παρουσιάζεται συμβολικώς η Παναγία ως η νοητή επουράνιος Πύλη.

Α) Το αγιογραφικό κείμενο. Όραμα του Προφήτου Ιεζεκιήλ.

«(Ο Θεός) κατόπιν με έστρεψε πάλι προς τον δρόμο που οδηγούσε στην εξωτερική πύλη των αγίων, {: συμβολική τής Παναγίας) η οποία βρίσκεται ανατολικά, και αυτή ήταν κλειστή. Και ο Κύριος μου είπε: Αυτή η πύλη θα παραμείνει κλειστή, και δεν θα ανοιχτεί, και κανείς δεν θα περάσει από αυτήν, διότι ο Κύριος ο Θεός τού Ισραήλ θα εισέλθει δι’ αυτής, και θα παραμείνει και πάλι κλεισμένη. Διότι ο Άρχων αυτός ( : Ο Χριστός) θα καθίσει εις αυτήν και θα φάγει τον άρτον ενώπιον του Κυρίου. Θα εισέλθει από την είσοδον της στοάς της πύλης αυτής και δια της αυτής πάλιν οδού θα εξέλθει”.». (Ιεζεκιήλ. 44, 1-3}.

Β) Οι δύο εκκλησιαστικοί Ύμνοι.

1)  Ὁ Εἱρμὸς. Ήχος α’ (Δευτέρα, εβδομάδος Τυρινής).

Σε την οραθείσαν πύλην, υπό Ιεζεκιήλ του Προφήτου, εν ή ουδείς διήλθεν, ειμή ο Θεός μόνος, Θεοτόκε Παρθένε, εν ύμνοις μεγαλύνομεν.

2)     Τροπάριον Υπαπαντής. Ήχος βαρύς.

Κατακόσμησον τόν νυμφώνά σου Σιών, καί υπόδεξαι τόν Βασιλέα Χριστόν, άσπασαι τήν Μαριάμ, τήν επουράνιον πύλην, αύτη γάρ θρόνος Χερουβικός ανεδείχθη, αύτη βαστάζει τόν Βασιλέα τής δόξης, νεφέλη φωτός υπάρχει η Παρθένος, φέρουσα εν σαρκί Υιόν πρό Εωσφόρου, όν λαβών Συμεών εν αγκάλαις αυτού εκήρυξε λαοίς, Δεσπότην αυτόν είναι, ζωής καί τού θανάτου, καί Σωτήρα τού κόσμου.

Γ) Η Σημαντική εικόνιση «Μήτηρ Θεού, η Επουράνιος Πύλη».

‘Ένας πολύ ενδιαφέρων εικονιστικός τύπος τής Παναγίας μας είναι ο οριζόμενος με (από) την επιγραφή «Η Επουράνιος Πύλη». Οι εικόνες τού εν λόγω τύπου παρουσιάζουν την Θεοτόκο σε προτομή, κατά μέτωπο, να κρατάει με το δεξί της χέρι σφιχτά στην αγκαλιά της τον μονάκριβο γιό της Χριστό και να έχει το αριστερό της χέρι υψωμένο ελαφρώς και με απλωμένη την παλάμη του προς τ’ αριστερά, δείχνοντας και υποδείχνοντας έτσι στους πιστούς τον εννοούμενο εκεί ευρισκόμενο Παράδεισο.

Μία αξιόλογη εικόνα της Παναγίας αυτού του τύπου, που φέρει την επιγραφή «Η Επουράνιος πύλη», και που απτοποιεί και αποδίδει συμβολικώς την ανάλογη πνευματική ιδιότητά της συνοδεύει το παρόν κείμενο.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σκέψεις περί των εκδηλώσεων «Τα Δ' Καραβαγγέλεια, 2026» μετά το πέρας τους.

     

    Κατά την χθεσινή Κυριακή τής Απόκρεω (τής Κρίσεως !) 15 φεβρουαρίου 2026, ολοκληρώθηκαν στην Καστοριά οι 5/ήμερες (11 – 15 Φεβρουαρίου) εθνικοπολιτιστικές εκδηλώσεις “Τα Καραβαγγέλεια”{!}. Οι εκδηλώσεις αυτές, όπως ήταν φυσικό, επόμενο και αναμενόμενο, υπενθύμισαν στους πολίτες τής Καστοριάς και πολλά απ’ τα απαράδεκτα αιματηρά και τραγικά γεγονότα τού Μακεδονικού Αγώνα, και τους θύμισαν μερικούς από τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς αυτών (των απαράδεκτων γεγονότων). Ο πανάγαθος Θεός μας, που είναι Θεός τής ειρήνης και της αγάπης, σίγουρα πόνεσε πολύ τότε για τα εν λόγω ανατριχιαστικά συμβάντα και βεβαίως, θα κρίνει δικαίως κατά την ημέρα τής Κρίσεως αυτούς που τα διέπραξαν. Γεννάται όμως το καίριο ερώτημα: Εμείς οι νυν Ορθόδοξοι Χριστιανοί τής Καστοριάς τί γνώμη έχουμε περί των υπόψη φοβερών πράξεων και τι πρεσβεύουμε για τους συντελεστές τους; Τους ψέγουμε, καταδικάζουμε τις ενέργειές τους και τους αγνοούμε; ή στρουθοκαμηλίζουμε, τους δικαιολογούμε και τους εξυμνούμε, και “μείζονα τούτων αμαρτίαν έχομεν”;

Γιώργος Τ. Αλεξίου, απόγονος στενών συγγενών των γηγενών Μακεδονομάχων, Αρχιμανδρίτου εθνομάρτυρα Άνθιμου Γιοβανόπουλου και Αλέξη Γ. Αλεξίου.

Τροπάριο Κυριακής τής Απόκρεω: Καθήκοντα και υποχρεώσεις όλων των Χριστιανών (Επισκόπων, Μοναχών, Λαϊκών).

 Ιδιόμελον. Ήχος βαρὺς.

   

    Τας του Κυρίου γνόντες εντολάς ούτω πολιτευθώμεν· πεινώντας διαθρέψωμεν, διψώντας ποτίσωμεν, γυμνούς περιβαλώμεθα ξένους, συνεισαγάγωμεν, ασθενούντας, και τους εν φυλακή, επισκεψώμεθα, ίνα είπῃ και προς ημάς, ο μέλλων κρίναι πάσαν την γην· Δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε, την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν.

Νοηματική Απόδοση τού Τροπαρίου.

    Εμείς οι χριστιανοί, που γνωρίζουμε καλώς τις εντολές τού Κυρίου, πρέπει να κάνουμε στη ζωή μας τα εξής: Να παρέχουμε τροφή στους πεινασμένους ανθρώπους, να δίνουμε νερό στους διψασμένους αδελφούς μας, να ντύνουμε (και να μην παίρνουμε τα κατασχεθέντα σπίτια συνανθρώπων μας που ατύχησαν), να περιθάλπουμε τους ξένους, να επισκεπτόμαστε τους ασθενείς που βρίσκονται στα νοσοκομεία και να βοηθούμε τους δυστυχισμένους που είναι στις φυλακές, έτσι ώστε, αφού τα κάνουμε όλα αυτά, να πει και προς εμάς ο Χριστός που πρόκειται να κρίνει όλη τη γη. Ελάτε κοντά μου όλοι εσείς που είστε ευλογημένοι απ’ τον Θεό Πατέρα μου για να κληρονομήσετε τον Παράδεισο που ετοίμασε για εσάς

    Αξίωμα κοινής λογικής: Η Εκκλησία οργανώνει και πραγματοποιεί εκδηλώσεις που συνάδουν απολύτως με την υψηλή αποστολή της. Εκδηλώσεις αλλότριού της περιεχομένου μπορούν κάλλιστα και πρέπει να τις πραγματοποιούν άλλες αρμόδιές τους  Αρχές και Σωματεία.

Γιώργος Τ. Αλεξίου

Μνημόσυνο ηρώων στρατιωτών μας στην Καστοριά. Ψυχοσάββατο 14 - 2 – 2026.

     

    Το Ψυχοσάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026, ώρα 11.00 π.μ., πραγματοποιήθηκε στο Στρατιωτικό Νεκροταφείο Καστοριάς το καθιερωμένο ετήσιο εθνικοθρησκευτικό Μνημόσυνο όλων των γενναίων στρατιωτών μας, που έπεσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος κατά τους πολυαίμακτους αγώνες του Έθνους μας. Το εν λόγω Μνημόσυνο οργάνωσε το 15ο Σύνταγμα ΠΖ και το τέλεσε ένας άξιος ιερέας τής Μητροπόλεως Καστοριάς.. Στο Μνημόσυνο παρευρέθηκαν και το παρακολούθησαν με έκδηλη συγκίνηση ανώτεροι αξιωματικοί του Στρατού και της Ελληνικής Αστυνομίας που υπηρετούν στην Καστοριά, αρκετοί γενναιόφρονες κι ευγνώμονες δημότες της, και βεβαίως, πολλοί στρατιώτες μας.

Αμέσως μετά την τελετή του θρησκευτικού Μνημοσύνου, ο Διοικητής του 15ου Συντάγματος ΠΖ κατέθεσε στέφανο στο Ηρώο του Νεκροταφείου και ακολούθως έγινε το Προσκλητήριο των 112 αξιωματικών, 94 υπαξιωματικών και 5.718 οπλιτών του Στρατού μας, που έχυσαν το τίμιο αίμα τους στο Γράμμο και το Βίτσι για την ελευθερία και τη δημοκρατία, κατά τον επάρατο ανταρτοπόλεμο 1946 – 49, και που έκτοτε είναι, πολλοί εξ αυτών, θαμμένοι στο αναφερόμενο Στρατιωτικό Νεκροταφείο. Ακολούθως, η παρευρισκόμενη Διμοιρία Στρατού έψαλε τον Εθνικό μας Ύμνο κι έτσι περατώθηκε η εξεταζόμενη σεπτή εκδήλωση.

Ακολούθως, όλοι οι παρευρισκόμενοι και συμμετέχοντες στο εν λόγω μνημόσυνο, αξιωματούχοι, στρατιώτες και απλοί πολίτες, επισκέφτηκαν τον υπόγειο κοιμητηριακό ναό Αγίου Γεωργίου, του Νεκροταφείου, καθώς και την παρακείμενή του κρύπτη, όπου αναπαύονται τα τίμια οστά πολλών νεκρών ηρώων μας, προσκύνησαν δεόντως και άναψαν κερί στη μνήμη τους. Τέλος, έλαβαν όλοι τα παραδοσιακά κόλλυβα και αποχώρησαν απ’ το Νεκροταφείο έμπλεοι ψυχικής ανάτασης κι εθνικού παλμού.

 Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Τρεις εκφράσεις Χριστιανικής παράδοσης απλών ανθρώπων τής Καστοριάς.

 

    Οι απλοί και άδολοι Χριστιανοί τής θεοφιλούς πόλης Καστοριάς και τής ευλογημένης περιφέρειάς της είναι, ως γνωστόν, άριστοι κάτοχοι τής σωτήριας χριστιανικής πίστης και φορείς τής δισχιλιετούς ανάλογης παράδοσης. Την εν λόγω πίστη τους και την παράδοση τις βιώνουν και τις εκφράζουν ποικιλοτρόπως σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Τρεις τέτοιες περιπτώσεις έκφρασης χριστιανικής παράδοσης κατέγραψε ο γράφων Γ. Τ. Α. στο χωριό του και τις παρουσιάζει ακολούθως.

1)                 Δεν πρέπει να αναφέρουμε και να σχολιάζουμε πεθαμένους ανθρώπους, οι οποίοι όταν ζούσαν διέπραξαν μεγάλες αμαρτίες, ή που συνετέλεσαν στην διάπραξη αυτών από άλλους, διότι έτσι “τους βγάζουμε απ’ τη γούρνα τους {= τον τάφο τους)” και δεν αφήνουμε την ψυχή τους να ησυχάσει. Αυτοί οι αμαρτωλοί βρίσκονται τώρα “στο δρόμο του Θεού” {= στη μεταθανάτια ζωή) και πρόκειται να δικαστούν.

2)                 Όποιος σκοτώσει άνθρωπο παίρνει στο λαιμό του και τις αμαρτίες τού σκοτωμένου, διότι εάν ζούσε (ο σκοτωμένος) ίσως να μετανοούσε, να συγχωρείτο για τις αμαρτίες του και να σωζόταν.

    

    3)  Ένας αμαρτωλός άνθρωπος εάν μετανοήσει ειλικρινώς συγχωρείται ακόμη και για τις μεγάλες εκούσιες αμαρτίες του, αυτές όμως {: οι αμαρτίες του} δεν γίνεται να συγχωρεθούν, καθότι στις πλείστες των περιπτώσεων είναι “αμαρτίες διαρκείας”. Ο φόνος π.χ. ενός πολύτεκνου γονέα είναι “αμαρτία διαρκείας”, διότι η χήρα σύζυγός του, τα ορφανά τέκνα, τα εγγόνια του και οι συγγενείς του βιώνουν εφ’ όρου ζωής την απώλειά του και υποφέρουν εξ αιτίας τού φονέα του διαρκώς και πολλάκις.

1) “Τον Θεό τον ρώτησες;” 2) “Τί θα πει ο Θεός;”. Δύο παροιμιακές φράσεις παλαιών και τωρινών κατοίκων τής ευλογημένης επαρχίας Καστοριάς.

 

Η γεωγραφική περιφέρεια τής Ορεστίδας {: Καστοριάς) άκουσε, γνώρισε και αποδέχτηκε το κήρυγμα τού Ευαγγελίου κατά τον πρώτο αιώνα τού Χριστιανισμού. Από τότε κι έως σήμερα, επί 2.000 έτη περίπου, οι εκάστοτε κάτοικοί της διακρίνονται για τη θερμή πίστη τους στον Τριαδικό Θεό, για τη μεγάλη ευσέβειά τους και για τον ενσυνείδητο και υποδειγματικό χριστιανικό βίο τους.

Η προαναφερόμενη θερμή χριστιανική πίστη των Ορεστών δηλώνεται, φανερώνεται και πιστοποιείται άριστα, και με τις εδώ δύο θεματικές παροιμιακές φράσεις που χρησιμοποιούν αυτοί πολύ συχνά: α) “Τον Θεό τον ρώτησες;” και β) “Τί θα πει ο Θεός;”. Πιο συγκεκριμένα, όταν ένας νουνεχής κάτοικος τής Καστοριάς πληροφορείται, ότι κάποιος γνωστός του επιθυμεί να εκτελέσει ένα σπουδαίο έργο, υλικό ή πνευματικό, ο νουνεχής Καστοριανός τού θέτει το ρητορικό ερώτημα με την αυτονόητη απάντηση: “Τον Θεό τον ρώτησες;”, που σημαίνει: “Εάν ρωτούσες σχετικώς τον Θεό ποια νομίζεις ότι θα ήταν η απάντησή Του; Έ, λοιπόν, βάσει αυτής πράξε”.

    Επίσης, όταν ένας Καστοριανός αποφασίζει και πρόκειται να κάνει μία σημαντική πράξη θέτει στον εαυτόν του το ερώτημα, “Τί θα πει ο Θεός εάν κάνω αυτήν την πράξη;” κι ενεργεί αναλόγως.

Για να γίνουν περισσότερο κατανοητά τα προαναφερόμενα θα παρατεθούν ακολούθως τρία σχετικά χτυπητά παραδείγματα.

1^ον) Είμαι Βουλευτής και πιέζομαι από παρατρεχάμενούς μου να προβώ σε ρουσφετολογικές προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων. Πριν κάνω αυτήν την ανήθικη ενέργεια θέτω στον εαυτό μου το ερώτημα: “Τί θα πει ο Θεός εάν κάνω τέτοιες προσλήψεις;” και φυσικά δεν τις κάνω.

2^ο) Είμαι Δήμαρχος και θέλω για ψηφοθηρικούς ή για άλλους λόγους να στήσω έναν ανδριάντα ενός επιφανούς Προσώπου με αμφιλεγόμενη όμως δράση, την οποία γνωρίζω καλώς. Πριν στήσω τον ανδριάντα του και πριν οργανώσω τις ανάλογες τιμητικές κι “εδεσματούχες” εκδηλώσεις, θα θέσω στον εαυτό μου το ερώτημα ,“Τί θα πει ο Θεός εάν στήσω αυτόν τον ανδριάντα κι εάν παραθέσω τ’ ανάλογα πλούσια τραπεζώματα, που φυσικά θα τα πληρώσουν οι πένητες εργάτες και οι πτωχοί αγρότες;” Και φυσικά δεν τον στήνω.

3^ο) Είμαι εύπορος Δημόσιος υπάλληλος και “άγιος φιλάργυρος”, και σκέφτομαι να αγοράσω μισοτιμής από την Τράπεζα κατασχεθέντα διαμερίσματα συμπολιτών μου που ατύχησαν, να πετάξω έξω απ’ αυτά στον δρόμο τις ταλαίπωρες οικογένειές τους και να τα νοικιάσω. Πριν εκτελέσω αυτό το μεγάλο αμάρτημα σκέφτομαι “Τί θα πει ο Θεός εάν πράξω αυτό το «νόμιμο έγκλημα» και τι θα υποστώ κατόπιν; Και ορθώς δεν το κάνω.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.