Ο μακαριστός Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης (1866 - 1935), ένα τραγικό πρόσωπο τής ελληνικής Ιστορίας, ένας πονεμένος και αδικημένος Ιεράρχης τής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

    

     Ο μακαριστός Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης υπήρξε - κατά τη γνώμη τού Γράφοντος Γιώργου Τ. Αλεξίου  - ένα τραγικό πρόσωπο τής ελληνικής Ιστορίας, ένας πολύ πονεμένος και αδικημένος Ιεράρχης τής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κατά το έτος 1900 εθνικιστικοί κύκλοι των Αθηνών βλέποντας την τότε νεαρή ηλικία του, την ανάλογή της γενική απειρία του, και τον γνήσιο πατριωτικό του ενθουσιασμό τον έστειλαν στην Καστοριά να φέρει εις πέρας μία πολύ δύσκολη αποστολή, "να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά". Ήρθε στην Καστοριά κι εξ αδήριτης ανάγκης συνεργάστηκε ή και συγκρούστηκε με  αλλόθρησκους Τούρκους, με διάφορα άλλα αιμοβόρα πρόσωπα, με άθλιους προδότες, με κομιτατζήδες δολοφόνους κλπ. κλπ. κλπ. Έδρασε κυρίως ως Αντάρτης Μακεδονομάχος και όχι ως Ιεράρχης τής Εκκλησίας τού Χριστού, όπως του υπαγόρευε το υψηλό αξίωμά του και το ανθρωπιστικό καθήκον του, και όπως πρωτίστως θα έπρεπε να πράξει. Εκ του λόγου τούτου, θα είχε σίγουρα μεγάλο σχετικό συνειδησιακό πρόβλημα και η απονήρευτη ψυχή του θα πόνεσε πολύ. Όπως αναφέρει - ομολογεί ο ίδιος στα απομνημονεύματά του, με την ανοχή του έγινε γενοκτονία 80 περίπου άκακων και αθώων σλαβόφωνων Ορθοδόξων χωρικών στη Βασιλειάδα Καστοριάς, και μάλιστα κατά την 25η Μαρτίου 1905, την άγια ημέρα τού Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου που εόρταζε το χωριό τους.

    Στο τέλος τής 70χρονης ζωής τού μακαριστού Γερμανού Καραβαγγέλη, αυτοί που προηγουμένως τον είχαν “χρησιμοποιήσει” κατά κόρον τον εγκατέλειψαν πάμπτωχον, και τον άφησαν να πεθάνει μόνος κι έρημος στην Ξένη γη. Δυστυχώς όμως, και μετά τον θάνατόν του ίδιοι στενόμυαλοι, απαραδειγμάτιστοι και απρονόητοι εθνικιστικοί μας κύκλοι εξακολουθούν να τον “χρησιμοποιούν” και δεν αφήνουν τη βασανισμένη ψυχή του να ησυχάσει εκεί που βρίσκεται τώρα περιμένοντας την τελική κρίση της. Παρά την τελευταία επιθυμία κι εντολή του, η οποία είναι σαφώς καταγραμμένη στη Διαθήκη του, διοργανώνουν προς τιμή του ποικίλες λαμπρές εκδηλώσεις κι εξυμνούν την ατελέσφορη πατριωτική του δράση, που αντέβαινε βεβαίως στην απαιτούμενη εκ μέρους του χριστιανική τοιαύτη.

    Ευχόμαστε, ο Θεός να έχει αναπαυμένη τη βασανισμένη ψυχή τού μακαριστού Μητροπολίτου Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη και να φωτίσει όλους εμάς, τους σημερινούς Καστοριανούς, ώστε να παραδειγματιστούμε από τους αρχαίους Αθηναίους που τιμώρησαν τον ποιητή τους Φρύνιχο επειδή τους θύμισε με τις τραγωδίες του "οικεία κακά", και να τελούμε εφεξής μόνο θρησκευτικά μνημόσυνά του, που εκ των πραγμάτων έχει μεγάλη ανάγκη κι επιζητά η ψυχή του. Επίσης, αιτούμενοι το έλεος τού Θεού για την ψυχή του να προβαίνουμε σε ανάλογες φιλανθρωπίες, και όχι σε ποικιλοθεματικές υμνητικές του εκδηλώσεις, καθώς μονον οι πρώτες  ευαρεστούν τον Κύριό μας Ιησούν Χριστόν, συμφώνως προς τη ρήση Του, “έλεος θέλω και ου θυσίαν”. (Ματθ. ιβ’, 7).

Γεώργιος Τ. Αλεξίου, (απόγονος αδελφών των δύο Μακεδονομάχων, α) Αρχιμανδρίτη Άνθιμου Γιοβανόπουλου, και β) Αλέξη Γ. Αλεξίου).

Εξαίρετη τοιχογραφημένη παράσταση τής παραβολής τού Υποκριτού, (Ματθ. ζ’, 1-5), έτ. 1727 στον μεταβυζαντινό ναό αγίου Ιωάννου Προδρόμου τής συνοικίας “Απόζαρι” πόλης Καστοριάς.

     

    Ο ναός του αγίου Ιωάννου προδρόμου που βρίσκεται στην παραδοσιακή συνοικία Απόζαρι τής Καστοριάς και χρονολογείται στον 18^ο αιώνα {;}, διαθέτει ωραίες φορητές εικόνες και πολύ πρωτότυπες κι ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες. Μία απ’ τις εν λόγω τοιχογραφίες παρουσιάζει την παραβολή του Χριστού με την (στην) οποία ο Κύριος καυτηριάζει την υποκρισία αρκετών ανθρώπων. Η καταγραφή αυτής της υπέροχης παραβολής στο Ευαγγέλιο τού Ματθαίου (κεφ. ζ’, 1-5) έχει ως εξής:

“Μη κατακρίνετε και μη καταδικάζετε τον πλησίον σας, δια να μη κατακριθείτε και σεις από τον Θεόν.

Διότι με την σκληράν και αυστηράν κρίσιν, που κατακρίνετε, θα κατακριθείτε και με το ίδιον μέτρον, που   τας πράξεις του πλησίον, θα μετρηθεί από τον Θεόν και θα κριθεί και η ιδική σας ζωή και συμπεριφορά.

Διατί λοιπόν βλέπεις το μικρόν αχυράκι, που υπάρχει στο μάτι του αδελφού σου, και δεν αισθάνεσαι το δοκάρι που είναι στο ιδικόν σου μάτι; (Διατί επικρίνεις το ελαφρόν σφάλμα του αδελφού σου και δεν συναισθάνεσαι το βαρύτατον ιδικόν σου παράπτωμα;)

    Και με τι δικαίωμα θα πεις στον αδελφό σου, άφησέ με να βγάλω το αχυράκι από το μάτι σου (να διορθώσω δηλαδή εγώ, σαν καλύτερος τάχα, το δικό σου σφάλμα), καθ' ον χρόνο υπάρχει στο μάτι σου δοκάρι ολόκληρο (δηλαδή βαρύνεσαι συ από μεγάλα αμαρτήματα);

Υποκριτά, βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου και τότε θα ίδείς καθαρά, ώστε να βγάλεις με προσοχήν και αγάπην το αχυράκι από το μάτι του αδελφού σου”.

(Η απόδοση τού ευαγγελικού κειμένου στη Νεοελληνική ελήφθη απ΄ τον ανάλογο Ιστότοπο τής Ιεράς μητροπόλεως Γουμενίσσης).

 Το μεγάλο δοκάρι που συμφώνως προς την εξεταζόμενη παραβολή  βρίσκεται στο μάτι τού Υποκριτή ανθρώπου αντιπροσωπεύει, κατά πολλούς ερμηνευτές, όλα τα μεγάλα αμαρτήματα τού ιδίου (: του Υποκριτή) και των ομοίων του (σ.σ. βλέπε το παραπάνω μεταφρασμένο κείμενο τής Παραβολής), ενώ κατά το Μέγα Γεροντικόν, αντιπροσωπεύει  τη συγκεκριμένη μεγάλη αμαρτία τής κατάκρισης, την οποία μόλις είχε διαπράξει ο Υποκριτής με τα λεγόμενα του.

«Είπε ένας Γέροντας: «Τίποτε δεν παροργίζει τόσο τον Θεό και τίποτε δεν απογυμνώνει τόσο τον άνθρωπο από τη χάρη, ώστε να φτάσει και σε εγκατάλειψη από μέρους τού Θεού, όσο το να κατηγορεί τον πλησίον του ή να τον κατακρίνει ή να τον εξουθενώνει. Και είναι τόσο βαρύτερη η κατάκριση από κάθε άλλη αμαρτία, ώστε ο ίδιος ο Χριστός λέει: «Υποκριτή, βγάλε πρώτα το δοκάρι που έχεις στο μάτι σου και τότε θα δείς καθαρά για να βγάλεις το σκουπιδάκι που βρίσκεται στο μάτι του αδελφού σου (Λουκ. στ’, 42). Παρομοίασε δηλαδή το αμάρτημα τού πλησίον με το σκουπιδάκι, ενώ την κατάκριση με το δοκάρι. Είναι τόσο κακό το να κατακρίνει κανείς· σχεδόν ξεπερνά κάθε αμαρτία.

    Επομένως τίποτε δεν είναι βαρύτερο, αδελφοί μου, ούτε χειρότερο από το να καταδικάσουμε ή να εξουθενώσουμε τον πλησίον. Γιατί να μη προτιμούμε να κατακρίνουμε τον εαυτό μας; Και εννοώ τα κακά τα δικά μας που καλά τα γνωρίζουμε και για τα οποία πρόκειται να δώσουμε λόγο στον Θεό. Γιατί αρπάζουμε το δικαίωμα της κρίσης του Θεού; Τι θέλουμε από το πλάσμα του, τι θέλουμε από τον πλησίον; Τί ζητάμε από τα βάρη του άλλου; Έχουμε, αδελφοί τι να φροντίσουμε. Ο καθείς ας προσέχει τον εαυτό του και τις δικές του κακίες, Η εξουσία να δικαιώνει και να καταδικάζει, ανήκει μόνο στον Θεό, που γνωρίζει και την κατάσταση τού καθενός και τη δύναμη· τον τρόπο τής ζωής και τα χαρίσματά του, την ιδιοσυγκρασία και τις ικανότητές του, ανήκει στον Θεό πού κρίνει ανάλογα με το καθένα απ’ αυτά, όπως ο ίδιος μόνος τά γνωρίζει».

Είπε ακόμη: «Ας αποκτήσουμε αγάπη· Ας αποκτήσουμε συμπόνια για τον πλησίον, ώστε να αποφύγουμε τη φοβερή καταλαλιά και το να καταδικάζουμε κάποιον ή να τον εξουθενώνουμε. Ας βοηθούμε ο ένας τον άλλον σαν να είναι δικό μας μέλος, γιατί είμαστε μέλη του ιδίου σώματος, όπως λέει ο Απόστολος· όλοι είμαστε ένα σώμα και ο καθένας μας είναι μέλος του σώματος στο οποίο ανήκουν και οι άλλοι ως μέλη (Ρωμ. Ιβ’, 5). Και όταν πάσχει ένα μέλος συμπάσχουν όλα τα άλλα».

(Το κείμενο ελήφθη απ’ το Μέγα Γεροντικόν, έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου «Το Γενέσιον της Θεοτόκου».

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Διδαχή Αββά Ησαΐα (4ος – 5ος αιών): «Ο άνθρωπος πού αμάρτησε κάποτε και δεν έχει τη βεβαιότητα ότι του έγινε συγχώρηση απ’ τον Θεό, είναι υπό μετάνοια, ας μη διδάσκει» !

 

«... Από πού γνωρίζω εγώ ότι έγινα αποδεκτός από τον Θεό, ώστε να ειπώ σε άλλον, κάνε τούτο ή εκείνο, ενώ εγώ ο ίδιος είμαι υπό μετάνοια για τις αμαρτίες μου; Διότι ο άνθρωπος που έπεσε κάποτε είναι υπό μετάνοια και δεν έχει την βεβαιότητα, εφ' όσον δεν γνωρίζει, ότι του έγινε συγχώρησις. Το μεν αμάρτημα βεβαίως επραγματοποιήθηκε, του Θεού δε είναι το έλεος, διότι δεν μπορείς να αμεριμνήσεις με την καρδιά σου, έως ότου εμφανισθείς στο κριτήριο του Θεού. Αν δε θέλεις να μάθεις αν σου δόθηκε συγχώρησις των αμαρτιών σου, σημείο είναι τούτο, εάν δεν κινηθεί κανένα αμάρτημα σου στην ψυχή σου ή δεν καταλάβεις ποιά ήσαν όταν σου ομιλεί άλλος γι' αυτά, άρα επέτυχες έλεος. Αν όμως ζουν ακόμη μέσα σου, κράτα τα και κλαίε γι' αυτά, διότι είναι φόβος και τρόμος και οδύνη ν' αδιαφορήσεις γι' αυτά, έως ότου παρουσιασθείς στο βήμα τού Θεού...».

Φιλοκαλία των Νηπτικών και Ασκητικών. Πατερικαί Εκδόσεις “Γρηγόριος ο Παλαμάς”, τόμ. 12, σελ. 101, Αποφθέγματα.

Παρουσίαση Γ.Τ.Α.

Τα δύο είδη τού “Φόβου Θεού”: α) των Χριστιανών αρχαρίων στην ευσέβεια, και β) των Χριστιανών τελειωμένων σ' αυτήν.

 Διδαχή Αββά Δωροθέου (6^ος αιών).

«Οι αρχάριοι στην ευσέβεια αγαπούν τον Θεό από φόβο.

Οι τελειωμένοι στην ευσέβεια φοβούνται τον Θεό από αγάπη».

"Λέγει ο άγιος Απόστολος Ιωάννης στις καθολικές επιστολές, «η τελεία αγάπη απομακρύνει το φόβο». Τί θέλει τάχα να μας σημάνει με αυτό ο άγιος; Για ποιά αγάπη ομιλεί και για ποιό φόβο; Ο προφήτης λέγει στον ψαλμό «φοβηθήτε τον Κύριο όλοι οι άγιοί του». Ευρίσκομε δε στις άγιες Γραφές κι' άλλα πολλά τέτοια. Εάν λοιπόν και οι άγιοι, που τόσο αγαπούν τον Κύριο, τον φοβούνται, πώς λέγει, «η αγάπη απομακρύνει τον φόβο»; Ο άγιος θέλει να μας δείξει ότι υπάρχουν δύο φόβοι, ένας εισαγωγικός και ένας τέλειος, και ότι ο μεν πρώτος ταιριάζει στους αρχαρίους, θα έλεγε κανείς, τής θεοσέβειας, ο δε άλλος ταιριάζει στους τελειωμένους που έφθασαν στο

μέτρο της αγίας αγάπης. Φέρω για παράδειγμα το εξής. Κάποιος κάνει το θέλημα του Θεού από τον φόβο της τιμωρίας αυτός, όπως είπαμε, είναι ακόμη αρχάριος, αυτός δεν κάνει το καλό για το ίδιο το καλό αλλά από τον φόβο των κτυπημάτων. Άλλος όμως κάνει το θέλημα του Θεού επειδή αγαπά το Θεό, επειδή αγαπά ειδικώς το να ευαρεστεί τον Θεό. Αυτός γνωρίζει τί είναι καθ' εαυτό το καλό, αυτός γνωρίζει τί είναι το να είναι μαζί με το Θεό. Αυτός λοιπόν είναι εκείνος που έχει την αληθινή αγάπη που ο άγιος χαρακτηρίζει τελεία, και αυτή η αγάπη τον φέρει στον τέλειο φόβο. Δηλαδή αυτός φοβείται και φυλάττει το θέλημα του Θεού όχι πλέον για τις πληγές, όχι πλέον για να μη τιμωρηθεί, αλλά, όπως είπαμε, επειδή ε γεύτηκε την γλυκύτητα τού να είναι μαζί με το Θεό, φοβείται μη εκπέσει από αυτήν, φοβείται μη την στερηθεί. Αυτός λοιπόν ο τέλειος φόβος, ο γεννώμενος από την αγάπη, απομακρύνει τον εισαγωγικό φόβο. Και γι' αυτό λέγει ότι η αγάπη απομακρύνει το φόβο. Είναι δε αδύνατο να έλθει ο τέλειος φόβος, παρά μόνο δια του εισαγωγικού".

Φιλοκαλία των Νηπτικών και Ασκητικών. Πατερικαί Εκδόσεις “Γρηγόριος ο Παλαμάς”, τόμ. 12, σελ. 330.

Παρουσίαση Γ.Τ.Α.

«Ο θέλων πρώτος είναι, έστω έσχατος». /// Ο Επίσκοπος δεν επιτρέπεται, ως πρώτος που είναι, να θεωρεί και να διώκει ως έσχατον και να φυλακίζει πολύτεκνον ιερέα, επειδή δεν τον μνημονεύει (ο Ιερέας τον Επίσκοπο).

 Υμνολογία Μεγάλης Πέμπτης.

1) Διδαχή τού Ιησού Χριστού:

«Ει ουν υμείς φίλοι μού εστε, εμέ μιμείσθε· ο θέλων πρώτος είναι, έστω έσχατος, ο δεσπότης, ως ο διάκονος».

(Απόδοση στη Νεοελληνική από τον Γ.Τ. Α.).

Για να είστε εσείς οι Χριστιανοί (κληρικοί και λαϊκοί) αγαπημένοι μου μαθητές, εμένα (τον Χριστό) να μιμείστε. ‘Όποιος από εσάς θέλει να είναι πρώτος να είναι τελευταίος, ο δεσπότης (ένας σημερινός Επίσκοπος) να είναι διάκονος (ως ο θεματικός Ιερέας).

2) Κοντάκιον. Ήχος β'. Ο Οίκος.

Τη μυστική εν φόβῳ τραπέζῃ, προσεγγίσαντες πάντες, καθαραίς ταις ψυχαίς, τον άρτον υποδεξώμεθα, συμπαραμένοντες τω Δεσπότῃ, ίνα ίδωμεν τους πόδας πως απονίπτει των Μαθητών, και εκμάσσει τω λεντίῳ, κα ποιήσωμεν ώσπερ κατίδωμεν, αλλήλοις υποταγέντες, και αλλήλων τους πόδας εκπλύνοντες· αυτός γαρ ο Χριστός ούτως εκέλευσε, τοις αυτού Μαθηταίς ως προέφησεν, αλλ' ουκ ήκουσεν, Ιούδας ο δούλος και πονηρός.

Απόδοση στη Νεοελληνική από τον Γ.Τ. Α.

Αφού προσεγγίσουμε όλοι με φόβο Θεού και με καθαρές τις ψυχές μας τη μυστική Αγία Τράπεζα, να μεταλάβουμε τον τίμιο άρτο τής Θείας μετάληψης, και να παραμείνουμε νοερά μαζί με τον Δεσπότη Χριστό, για να ιδούμε πως ξεπλένει τα πόδια των μαθητών Του και πως τα σκουπίζει με την πετσέτα, και να πράξουμε ακριβώς τα ίδια μ’ αυτά που είδαμε, σεβόμενοι ο ένας τον άλλον και ξεπλένοντας ο ένας τα πόδια του άλλου, διότι ο ίδιος Ο Χριστός έτσι πρόσταξε τους μαθητές Του, ως προαναφέρθηκε, αλλά δεν τον υπάκουσε ο Ιούδας, ο δούλος τής αμαρτίας και καταχθόνιος.

3) Τροπάριο. Ήχος πλ. α'.

    Μυσταγωγών σου Κύριε τους Μαθητάς, εδίδασκες λέγων. Ώ φίλοι, οράτε, μηδείς υμάς χωρίσει μου φόβος· ει γαρ πάσχω, αλλ' υπέρ του Κόσμου· μη ουν σκανδαλίζεσθε εν εμοί· ου γαρ ήλθον διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν μου, λύτρον υπέρ του Κόσμου. Ει ουν υμείς φίλοι μού εστε, εμέ μιμείσθε· ο θέλων πρώτος είναι, έστω έσχατος, ο δεσπότης, ως ο διάκονος, μείνατε εν εμοί, ίνα βότρυν φέρητε· εγώ γαρ ειμι της ζωής η άμπελος.

Απόδοση στη Νεοελληνική από τον Γ.Τ. Α.

    Κατηχώντας Χριστέ τους Μαθητές σου τους δίδασκες λέγοντας. Ώ φίλοι μου, προσέξτε να μην σας χωρίσει από εμένα κανένας φόβος. Εάν εγώ υπομένω μαρτύρια, το κάνω για το καλό τού κόσμου. Μη λοιπόν σκανδαλίζεστε απ’ τα μαρτύριά μου, διότι δεν ήλθα στον κόσμο για να με υπηρετήσουν οι άνθρωποι, αλλά για να τους υπηρετήσω και να προσφέρω τη ζωή μου ως λύτρο υπέρ του κόσμου. Εάν εσείς οι Χριστιανοί (κληρικοί και λαϊκοί) θέλετε να είστε αγαπημένοι μαθητές μου, Εμένα (τον Χριστό) να μιμείστε, όποιος από εσάς θέλει να είναι πρώτος να είναι τελευταίος, ο δεσπότης (σημερινός Επίσκοπος) να είναι ως ο διάκονος (ως ο σημερινός Ιερέας). Να μείνετε μ’ εμένα για να καρποφορήσετε σταφύλια αρετής, διότι εγώ είμαι το αμπέλι της ζωής.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

 

Ο αποστολικός και υποδειγματικός τρόπος εκλογής τού Αποστόλου Ματθία ως 12ου μαθητή τού Χριστού, εις αντικατάσταση τού Ιούδα Ισκαριώτη, είναι δηλωτικός και τού απαιτούμενου τρόπου εκλογής των σημερινών Ιεραρχών ως άξιων διαδόχων των Αποστόλων.

 Πράξεις των Αποστόλων. Κεφ. Α’, 12 – 26. :

«...Τότε επέστρεψαν εις την Ιερουσαλήμ από το όρος, που καλείται όρος των Ελαιών και είναι κοντά εις την Ιερουσαλήμ, εις απόστασιν πορείας που επιτρέπεται την ημέραν τού Σαββάτου.

Όταν εμπήκαν εις την πόλιν, ανέβηκαν εις το ανώγι, όπου έμεναν· ήσαν ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, ο Ιωάννης και ο Ανδρέας, ο Φίλιππος και ο Θωμάς, ο Βαρθολομαίος και ο Ματθαίος, ο Ιάκωβος του Αλφαίου, ο Σίμων ο Ζηλωτής, και ο Ιούδας του Ιακώβου.

Όλοι αυτοί ήσαν προσηλωμένοι με μια ψυχή εις την προσευχήν και την δέησιν μαζὶ με μερικές γυναίκες και την Μαρίαν την μητέρα του Ιησού, και τους αδελφούς του.

Κατά τας ημέρας αυτάς εσηκώθηκε ο Πέτρος εις το μέσον των μαθητών – ήσαν δε εκεί παρόντα περί τα εκατόν είκοσι πρόσωπα και είπε, «Άνδρες αδελφοί, έπρεπε να εκπληρωθεί η γραφή αυτή, την οποίαν προείπε το Πνεύμα το Άγιον διά του στόματος τού Δαυΐδ διά τον Ιούδαν, ο οποίος έγινε αρχηγός εις εκείνους που συνέλαβαν τον Ιησούν, διότι είχε συγκαταλεγεί μ’ εμάς και έλαβε το μέρος του εις την υπηρεσίαν αυτήν.

  

 Ο άνθρωπος αυτός με τα χρήματα της αδικίας απέκτησε ένα χωράφι αλλά έπεσε πρηνής, άνοιξε η κοιλιά του και εχύθηκαν όλα τα σπλάγχνα του.

Αυτὸ έγινε γνωστόν εις όλους τους κατοίκους τής Ιερουσαλήμ, ώστε ωνομάσθη το χωράφι εκείνο εις την δικήν τους γλώσσαν Ακελδαμά, δηλαδὴ χωράφι αίματος.

Διότι είναι γραμμένον εις το βιβλίον των Ψαλμών, Ας γίνει το αγρόκτημά του έρημον και κανείς να μη κατοικεί εις αυτό, και, το λειτούργημά του ας λάβει άλλος. Διά τούτο, από τους άνδρας που ήσαν μαζί μας καθ’ όλον τον χρόνον που μας συναναστράφηκε ο Κύριος Ιησούς, αφ’ ότου εβαπτίσθηκε από τον Ιωάννην έως την ημέραν που ανελήφθη, πρέπει ένας από αυτούς να γίνει μαζὶ μ’ εμάς μάρτυς τής αναστάσεώς του». Και επρότειναν δύο, τον Ιωσήφ, ο οποίος εκαλείτο Βαρσαββάς και ωνομάσθει Ιούστος, και τον Ματθίαν· και προσευχήθηκαν λέγοντες, «Κύριε, καρδιογνώστα όλων, φανέρωσε ποιον από αυτούς τους δύο εδιάλεξες, διά να πάρει την θέσιν εις την υπηρεσίαν αυτήν και την αποστολήν, απὸ την οποίαν εξέπεσε ο Ιούδας διά να μεταβεί εις τον δικόν του τόπον».

Και έρριξαν κλήρους και έπεσε ο κλήρος εις τον Ματθίαν, ο οποίος κατατάχθηκε με τους ένδεκα αποστόλους». (Η απόδοση τού κειμένου ελήφθη από τον Ιστότοπο «Ορθόδοξος Συναξαριστής»).

Μελετώντας το προπαρατιθέμενο κείμενο τής Καινής Διαθήκης καταλήγουμε στο αδιαμφισβήτητο σωτήριο συμπέρασμα, ότι η επιλογή, η εκλογή και η χειροτονία των Ιεραρχών τής Ορθόδοξης Εκκλησίας πρέπει οπωσδήποτε να γίνεται κατόπιν ανάλογης προσευχής των Αρχιερέων επιλογέων τους, και των πιστών Χριστιανών τής αντίστοιχής τους Μητροπολιτικής περιφέρειας, καθώς και πιστοποίησης τής απαιτούμενης αγιότητας τού βίου τους και των λοιπών απαραίτητων προσόντων τους, αποκλειομένων βεβαίως των σχετικών συναισθηματισμών και φατριασμών".

Εξυπακούεται, πως όταν γίνεται κατ’ αυτόν τον ορθό αποστολικό τρόπο η επιλογή και η ανάδειξη των Αρχιερέων, η αρχιερατεία τους έχει αμέριστη την ευλογία του Τριαδικού Θεού και η διάρκειά της (τής ευλογίας) είναι ισόβιά τους και άκρως επιτυχής.

Γ.Τ.Α.

Άγιος Διάδοχος Επίσκοπος Φωτικής Ηπείρου (6ος αιών): Οι Χριστιανοί πρέπει να παραδειγματίζονται από τον Προφήτη Ηλία (+ 20 Ιουλίου) και να οργίζονται εναντίον των ανθρώπων που αμαρτάνουν, κληρικών και λαϊκών.

 Κείμενο του αγίου Διαδόχου Φωτικής αποδοσμένο στη Νεοελληνική από τον Μοναχό Θεόκλητο Διονυσιάτη.

 

    Ο θυμός περισσότερον από τα άλλα πάθη συμβαίνει να ταράσση και να προκαλεί ούγχυσιν στην ψυχή. Κάποτε όμως την ωφελεί πολύ. Όταν χρησιμοποιώμεν αυτόν χωρίς ταραχήν εναντίον των ασεβούντων στον θεόν ή αυτών που ζουν αμαρτωλά κατά διαφόρους τρόπους, διά να σωθούν ή να αισχυνθούν, τότε προσθέτομεν εις την ψυχήν πραότητα, γιατί συμβαδίζομεν έτσι με τον σκοπόν της δικαιοσύνης και αγαθότητος του θεού. Αλλά και πολλές φορές όταν οργισθώμεν πολύ κατά τής αμαρτίας, μεταβάλλομεν έτσι την γυναικώδη νωχέλειαν τής ψυχής σε αρρενωπότητα. Δεν πρέπει δε να αμφιβάλλωμεν ότι, ταρασσόμενοι (εμβριμώμενοι) πνευματικώς κατά τού φθοροποιού δαίμονος, όταν ευρισκώ-μεθα σε πολλήν αθυμίαν, γινόμεθα υπεράνω της γεύοεως του θανάτου (της ραθυμίας). Και διά να μας διδάξη αυτό, ο Κύριος, δύο φορές εις τό πνεύμα του «εμβριμησάμενος» και ταράξας τον εαυτόν του κατά του άδου, απέδωσε την ψυχήν τού Λαζάρου εις τό σώμα του (Ιωάν. 11, 33), αν και ημπορούσε μόνον με την βούλησιν, χωρίς ταραχήν να κάμη όσα θέλει. Από αυτό, νομίζω, ότι ο σώφρων θυμός εδόθη εις την φύσιν μας από τον κτίσαντα θεόν μάλλον ως όπλον. Το οποίον, εάν εχρησιμοποιούσεν η Εύα κατά του διαβόλου, δεν θα ενεργείτο από την εμπαθή εκείνην ηδονήν. ‘Ωστε μου φαίνεται, ότι ο χρησιμοποιών από ζήλον τής ευσέβειας με σωφροσύνην τον θυμόν, θα ευρεθή πάντως καλύτερος εις την ζυγαριάν των ανταποδόσεων, από εκείνον που καθόλου δεν κινείται σε θυμόν, από δυσκινησίαν βεβαίως του νου. Ο μεν ένας φαίνεται, ότι έχει αγύμναστον τον ηνίοχον των ανθρωπίνων φρενών, ο δε άλλος πάντοτε επάνω εις τους ίππους της αρετής καλπάζει αγωνιστικώς μέσα εις την παράταξιν των δαιμόνων, γυμνάζων με δύναμιν το τετράλογον άρμα τής εγκράτειας με τον φόβον του θεού. Το οποίον άρμα του Ισραήλ αναφέρεται εις την Αγίαν Γραφήν, κατά την ανάληψιν του θαυμασίου Προφήτου Ηλία, επειδή εις τους Ιουδαίους πρώτους φαίνεται να ωμίλησεν ο θεός ποικιλοτρόπως περί των τεσσάρων αρετών. Διά τούτο, ο τόσον μέγας μαθητής τής σοφίας, ανελήφθη και επί πυρίνου ακόμη άρματος, χρησιμοποιήσας ως ίππους τας αρετάς του, ως εγώ νομίζω, ο σώφρων, κατά την αρπαγήν του υπό του Πνεύματος, υπό μορφήν πυρίνης αύρας (Δ' Βασιλ., 2, 11).

{Απ’ το βιβλίο του «Τα εκατόν Γνωστικά Κεφάλαια», Κεφάλαιο (Διδαχή) ξβ΄}.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.