Η ατελής και ανίσχυρη μετάνοια αμαρτωλών Χριστιανών κατά τον όσιο Ιωάννη τον Σιναΐτη {+ 30 Μαρτίου}.

 

    Όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί γνωρίζουμε καλώς τη μεγάλη και σωτήρια αλήθεια που αφορά την ειλικρινή μετάνοια των χριστιανών για τις τυχόν αμαρτίες τους και την εξ αυτής (τής μετάνοιας) επακόλουθή της αντίστοιχη συγχώρεση αυτών (: των αμαρτωλών χριστιανών, και όχι των αμαρτιών τους).  Ότι δηλαδή, εάν κάποιος Χριστιανός διαπράξει ένα αμάρτημα μικρό ή μεγάλο  και μετανοήσει γι’ αυτό ειλικρινώς κι εξομολογηθεί,  συγχωρείται από το Θεό {: ο αμαρτωλός Χριστιανός  και όχι βεβαίως το αμάρτημά του}.

    Η εν λόγω αλήθεια όμως, συμφώνως προς τον μεγάλο άγιο τής Εκκλησίας μας Ιωάννη τον Σιναΐτη “τής Κλίμακος”, (περ. 525 - 605)  δεν περιλαμβάνει όλες τις αμαρτίες όλων των μετανοούντων Χριστιανών.  Κατά τον εν λόγω μεγάλο άγιο τής Εκκλησίας μας, υπάρχουν και περιπτώσεις αμαρτωλών ανθρώπων, των οποίων η μετάνοια για ορισμένες αμαρτίες τους λογίζεται ατελής κι ως εκ τούτου είναι ανίσχυρη για τη συγχώρεσή τους από τον δικαιοκρίτη Θεό μας.    

    Παρακάτω θα παρατεθεί το κείμενο τής σχετικής διδαχής τού αναφερόμενου οσίου Ιωάννου μαζί με την απόδοσή της στη Νεοελληνική, και ακολούθως θα παρουσιαστεί ενδεικτικώς ένα υποθετικό μεν, και ακραίο δε, χτυπητό  και αντιπροσωπευτικό παράδειγμα κατακριτέας και ασυγχώρητης ενέργειας  “Χριστιανού".  

Διδαχή οσίου Ιωάννου Σιναΐτη.

    “Εισίν ακάθαρτοι πονηρών πονηρότεροι δαίμονες, οι την αμαρτίαν ου μόνους ημάς κατεργάζεσθαι συμβουλεύουσι, αλλά κοινωνούς ημάς προς το κακόν και ετέρους βούλονται έχειν, ίνα χαλεπωτέραν την κόλασιν απεργάσωνται. Εώρακα συνήθειαν πονηράν εξ ετέρων μεμαθηκότα έτερον, και μέντοι ο μεν διδάξας, εις συναίσθησιν εληλυθώς, μετανοείν ήρξατο και του κακού επαύσατο, διά δε της του μαθητού εργασίας ανίσχυρος αυτού η μετάνοια γέγονε”.

(Λόγος ΚΣΤ’, Περί διακρίσεως- Β’, παράγρ. 13).

Απόδοση τής Διδαχής στη Νεοελληνική.

    Υπάρχουν ακάθαρτοι δαίμονες πονηρότεροι των πονηρών, οι οποίοι μας συμβουλεύουν να μη κάνουμε μόνοι μας την αμαρτίαν. Αυτοί επιθυμούν να έχουμε κι άλλους συνενόχους στο κακό, για να μας ετοιμάσουν βαρύτερη τιμωρία. Είδα μία αμαρτωλή συνήθεια που την έμαθε ο ένας από κάποιον άλλον. Έπειτα εκείνος που την εδίδαξε ήλθε εις συναίσθηση, άρχισε να μετανοεί και σταμάτησε την αμαρτία.  Επειδή όμως ο μαθητής του συνέχιζε να την διαπράττει και η δική του μετάνοια απέβη ατελής και ανίσχυρη.

(Η απόδοση τής Διδαχής στη Νεοελληνική έγινε από τον Μοναχό Ιγνάτιο τής Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής).

 Υποθετικό κι ενδεικτικό σχετικό παράδειγμα.

    Έστω ότι κάποιος αξιωματούχος, - πολιτικός, στρατιωτικός, εκκλησιαστικός - , διέπραξε ο ίδιος, για διαφόρους λόγους, στις αρχές του 20ου αιώνος ή   παρακίνησε και ανάγκασε υφισταμένους και φίλους του  να διαπράξουν έναν απεχθή και άδικο φόνο κάποιου αθώου χωρικού, με αποτέλεσμα να μαυροφορέσει η πτωχή οικογένειά του, να μείνει χήρα η αγρότισσα γυναίκα του, απροστάτευτα τα μικρά παιδιά του, και να ταλαιπωρούνται και υποφέρουν μέχρι σήμερα όλοι οι απόγονοί του.  Έστω επίσης, ότι ο εν λόγω Αξιωματούχος μετανόησε αργότερα ειλικρινώς κι εμπράκτως για τον υπόψη άδικο φόνο τού χωρικού, αυτή όμως η όντως ειλικρινής μετάνοιά του είναι, κατά τη φωτισμένη διδαχή του αγίου Ιωάννου τής Κλίμακος, ατελής  και ανίσχυρη για τη σωτηρία τής ψυχής του {!}, επειδή προφανώς  οι καταστροφικές συνέπειες τής αρχικής  αντιχριστιανικής ενέργειάς του εξακολουθούν να υφίστανται έως τώρα !

 Παρατήρηση.

    Αυτή τη σημαντική γνώμη και διδασκαλία τού οσίου Ιωάννου Σιναΐτου πρέπει να την έχουμε διαρκώς υπόψη μας όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και να ενεργούμε αναλόγως. Π.χ. Να μην τιμούμε έναν ήρωα που τυχόν βαρύνεται με φοβερές αντιχριστιανικές πράξεις, διότι όταν κι ενώ εμείς θα τον τιμούμε, ο λαός που τις γνωρίζει καλώς θα  σκανδαλίζεται και θα τον αναθεματίζει.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Η απαίτηση των όποιων αξιωματούχων τής Πολιτείας μας για υπερβολική προσαύξηση τού μεγάλου μισθού τους αποτελεί βαρύ, αδικαιολόγητο και ασυγχώρητο σφάλμα τους.

 

ΑΞΙΩΜΑ. Τον υψηλό μισθό των δημοσίων υπαλλήλων τού κράτους μας  τον πληρώνουν φυσικά αυτοί που παράγουν τον “πλούτο” της, δηλαδή,  οι πένητες χωρικοί, οι άποροι γεωργοί και κτηνοτρόφοι, οι πτωχοί εργάτες, και οι θαλασσοδαρμένοι ναυτικοί μας.

   Κείμενο οσίου Ιωάννου τής Κλίμακος.

 Ώσπερ ο τους πόδας πεδηθείς, βαδίζειν ευχερώς ου δύναται, ούτω και οι θησαυρίζοντες χρήματα, εις ουρανόν ανελθείν ουκ ισχύουσιν.

(Λόγος κστ’, Περί διακρίσεως- Γ΄.  λθ’).

 Απόδοση τού κειμένου στη Νεοελληνική.

Όπως εκείνος που έχει δεμένα τα πόδια του δεν μπορεί να βαδίζει εύκολα, έτσι και αυτοί που θησαυρίζουν χρήματα (σ.σ. που ζητούν υπερβολικούς μισθούς) δεν μπορούν να ανέβουν στον ουρανό.

 Γιώργος Τ. Αλεξίου.

 Βλέπε για τον όσιο Ιωάννη τον Σιναΐτη σχόλ. 1.

“Εκλογή βασίλισσας του χορού”! Άφρονες και απαράδεκτες εκδηλώσεις κατοίκων τής Καστοριάς κατά τον πολυαίμακτον Ανταρτοπόλεμον (Καλοκαίρι έτους 1947).

 Κείμενο του “Βετεράνου”.

  

 “... Ήταν ένα καλοκαιριάτικο βράδυ, μιας απ’ τις Κυριακές εκείνες που ο κόσμος βγαίνει στα εξοχικά να διασκεδάσει και να πάρει τον αέρα του. Δυστυχώς, σε μερικούς κύκλους συμπολιτών μας (Καστοριανών) δεν είχε γίνει συνείδηση ακόμη τότε, ότι διεξαγάγαμε έναν σκληρόν και αιματηρόν πόλεμον, γι’ αυτό και οι βραδινές τους ασχολίες θύμιζαν προπολεμική καλοπέραση, με γλέντια εκλογής βασίλισσας του χορού, εκλογής καλυτέρου χορευτικού ζευγαριού κ.λ.π.. Τότε λοιπόν, κι ενώ οι Καστοριανοί γλεντούσαν στα εξοχικά κέντρα, οι μεν ερυθροί αντάρτες «γάβγιζαν» με τα χωνιά τους απ’ τον Απόσκεπο, τα δε παλικάρια του Στρατού μας γέμιζαν με τις καθημερινές κηδείες το απέραντο νεκροταφείο μας.

    Μια απ’ αυτές τις χορευτικές βραδιές, που η «Έλλη», το καλύτερο εξοχικό κέντρο της Καστοριάς, είχεν αθλοθετήσει σχετικό βραβείο, διάλεξαν οι αντάρτες την ώρα τους για την επίθεση. Ευτυχώς για την Καστοριά και την Ελλάδα όμως, που οι αρμόδιοι για την ασφάλεια της πόλεως δεν διεκρίνοντο καθόλου για την κοσμικότητα και τη χορευτική τους δεινότητα κι έτσι, η επίθεση των ανταρττών τους βρήκεν όλους στις θέσεις τους...”. 

 

Βετεράνος. Ο Αγώνας κατά του Συμμοριτισμού στο Νομό Καστοριάς.

Εφημ. «Φωνή της Καστοριάς», αριθμ. φύλλ. 268/27-5-1951.

 

Περί αναγνωρίσεως αγίων – αγιοποιήσεων.

 

    Η αναγνώριση από την Ορθόδοξη Εκκλησία ενός  κεκοιμημένου Χριστιανού ως αγίου γινόταν ανέκαθεν  και γίνεται και τώρα {;} με πολύ μεγάλη περίσκεψη, με ιδιαίτερη προσοχή και βάσει αυστηρών προϋποθέσεων και των ανάλογων εκκλησιαστικών κανόνων. Αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει και καραδοκεί ο μέγας κίνδυνος να προταθεί κι αναγνωριστεί ως άγιος και κάποιος άνθρωπος που στην πραγματικότητα δεν είναι άγιος {!}. Εάν τύχει και για διαφόρους λόγους γίνει αυτό, θα πρόκειται ασφαλώς για μία μεγάλη αμαρτία, τόσον τού "επιφανούς" προσώπου που προτείνει την εν λόγω αγιοαναγνώριση, όσον και αυτού που την εγκρίνει και την αποφασίζει, καθότι θα είναι ασφαλώς εκ μέρους τους ένας ασυγχώρητος εμπαιγμός τού Θείου και μία απαράδεκτη, διαρκής κι εξακολουθητική παραπλάνηση όλων των  πιστών τού παρόντος και τού μέλλοντος χρόνου που θα την αποδέχονται εκ σχετικής αγνοίας. 

Σημειώσεις.

1) Η Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοαναγνωρίζει, ενώ η Καθολική Εκκλησία αγιοποιεί.

2) Για την αναγώριση αγίων - αγιοποιήσεων, βλέπε Σχόλια 1. και 2.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Μία σημαντική εκκλησιαστική Ευχή τής εορτής τού Αγίου Πνεύματος.

 

    Κατά τη μεγάλη εορτή τού Αγίου Πνεύματος, που διαδέχεται την επίσης μεγάλη εορτή  τής Πεντηκοστής, η αγία Εκκλησία μας απευθύνει στον Θεό Πατέρα εκ μέρους όλων των Χριστιανών πολύ σημαντικές ευχές. Μία απ’ τις ευχές αυτές, που αναφέρεται στο αναπόφευκτο γήρας των ανθρώπων και που προκαλεί  ιδιαίτερη εντύπωση παρουσιάζεται ακολούθως.

 Ευχή Εσπερινού.

(Δέσποτα φιλάνθρωπε, Πατέρα τού Κυρίου, και Θεού, και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού,) Μη απορρίψῃς ημάς εις καιρόν γήρως, εν τω εκλείπειν την ισχὺν ημών, μη εγκαταλίπῃς ημάς, πριν ημάς εις την γην αποστρέψαι, αξίωσον προς σε επιστρέψαι, και πρόσχες ημίν εν ευμενείᾳ και χάριτι.

Νοηματική απόδοση της Ευχής.

(Δέσποτα φιλάνθρωπε, Πατέρα τού Κυρίου, και Θεού, και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού,) Μην μας ξεχάσεις κατά τον καιρό των γηρατειών μας που δεν θα έχουμε δυνάμεις, μην μας εγκαταλείψεις πριν μπεί το σώμα μας στη γη, αξίωσέ μας να επιστρέψουμε σε Εσένα και πρόσεξέ μας με ευμένεια και χάρη.

Γ.Τ.Α.

Σημείωση. Βλέπε στο σχόλιο 1. την εμπνευσμένη «Προσευχή των ηλικιωμένων» που συνέταξε ο  μακαριστός  Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Βίττης (+ 2009), ο οποίος καταγόταν από τη Βλάστη Κοζάνης.

Η εικόνιση “Ιησούς Χριστός, το Φως τού Κόσμου” αποτελεί άριστη εικονιστική απόδοση τού πνευματικού περιεχομένου τής σημαντικής εορτής “Η Μεσοπεντηκοστή”.

 

Η Μεσοπεντηκοστή είναι μία μεγάλη εορτή τής αγίας Εκκλησία μας, η οποία όμως για διαφόρους (ευεξήγητους ;) λόγους δεν εορτάζεται και δεν παρουσιάζεται απ’ το λαό μας με την επισημότητα που την (της) αρμόζει.

Κατά την Μεσοπεντηκοστή οι Χριστιανοί ενθυμούμαστε κι εορτάζουμε τη μετάβαση τού Χριστού δύο φορές κατά τη φθινοπωρινή εορτή τής Σκηνοποιίας στο ναό των Ιεροσολύμων και μελετούμε το σημαντικότατο κήρυγμα που απηύθυνε εκεί ο Ίδιος προς τους παρευρισκόμενους Ιουδαίους, κι ευρύτερα προς τους Χριστιανούς όλων των μετέπειτα Αιώνων. Το κήρυγμά Του αυτό περιλάμβανε και κοινοποιούσε με συμβολικές λεκτικές εικόνες και με ανάλογες εκφράσεις τη μεγάλη αλήθεια, ότι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας και ότι απ’ αυτόν προέρχεται η σωτηρία μας.

Η προαναφερόμενη αλήθεια παρουσιάζεται επιγραμματικώς και στο ακολούθως παρατιθέμενο σπουδαίο Τροπάριο τής εν θέματι μεγάλης εορτής:

Τροπάριο Μεσοπεντηκοστής. Κανών β', ωδὴ η', ήχος πλ. δ'.

«Η σοφία του Θεού {: ο Χριστός), τής Μεσοπεντηκοστής μεσούσης, καθώς γέγραπται, τω ιερώ επέστη και εδίδασκεν, ότι όντως αυτός ην, ο Μεσσίας Χριστός, δι' ου η σωτηρία».

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας όρισε να γίνεται ο εορτασμός τής Μεσοπεντηκοστής ακριβώς στο μέσον τής πενηνταήμερης περιόδου, που αρχίζει (η περίοδος) με την Ανάσταση τού Χριστού και τελειώνει με την Πεντηκοστή. Η εορτή αυτή, συμφώνως προς τη διδασκαλία τής εκκλησίας μας, η οποία (διδασκαλία) κοινοποιείται στους πιστούς της και με το Τροπάριο που παρατίθεται ακολούθως, α) ενώνει θεολογικώς τις προαναφερόμενες δύο μεγάλες εορτές, τού Πάσχα και της Πεντηκοστής, β) προσλαμβάνει και μεταδίδει την πνευματική λάμψη αμφότερων, και γ) ενέχει σε μεγάλο βαθμό και προβάλλει με τιμή τη δόξα τής Αναλήψεως τού Δεσπότου Χριστού.

Τροπάριο Στιχηρό. Μεσοπεντηκοστής. Ήχος δ’.

Πάρεστιν η μεσότης ημερών, των εκ σωτηρίου αρχομένων Εγέρσεως, Πεντηκοστή δε τη θείᾳ σφραγιζομένων, και λάμπει τας λαμπρότητας, αμφοτέρωθεν έχουσα, και ενούσα τας δύο, και παρείναι την δόξαν προφαίνουσα, της δεσποτικής, Αναλήψεως σεμνύνεται.

Συμφώνως προς ένα άλλο επίσης σημαντικό Τροπάριο τής Μεσοπεντηκοστής, το αναφερόμενο κήρυγμα τού Χριστού εντός τού ναού των Ιεροσολύμων περιλάμβανε - περιλαμβάνει και τη γνωστή ρήση Του, «Εγώ ειμί το Φως του κόσμου...» (Ιωάν η΄, 12). Το τροπάριο αυτό παρατίθεται ακολούθως:

Τροπάριο Πέμπτης Δ΄ Εβδομάδος. Ήχος πλ. δ’.

Μεσούσης της εορτής του Πάσχα, εν τω ναώ ανήλθες, του ιερού ο Σωτήρ ημών, και στας εν μέσῳ του όχλου, εδίδασκες αυτούς παρρησίᾳ, και έλεγες· Εγώ ειμί το φως του κόσμου, ο εμοί ακολουθών, ου μη περιπατήσει εν τη σκοτίᾳ, αλλ' έξει το φως της αθανάτου ζωής. (Ιωάν. η΄, 12 ).

Το υψηλό περιεχόμενο τού προπαρατιθέμενου τροπαρίου τής Μεσοπεντηκοστής αποδίδεται εικονιστικώς και άριστα με την εμπνευσμένη εικόνιση τού Χριστού που (να) κρατάει στο χέρι Του ανοιχτό Ευαγγέλιο, επί του οποίου είναι αναγραμμένη η προαναφερόμενη ρήση Του, «Εγώ ειμί το φως του κόσμου...» .Οι δεσποτικές εικόνες αυτού τού εμπνευσμένου ανάλογου τύπου ορίζονται με την ονομασία «Το φως του Κόσμου» είναι δε πολύ αγαπητές στην πατρίδα μας και γι’ αυτό βρίσκονται αναρτημένες σε πάρα πολλά τέμπλα ναών της.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Οι υποκριτές θεομπαίχτες αποτελούν ένα διαρκές σοβαρό πρόβλημα για την Εκκλησία μας και την ελληνική Κοινωνία.

 

Ο υποκριτής θεομπαίχτης, (ορισμός) = Αυτός που υποκρίνεται τον ευσεβή και που εμπαίζει το Θεό και, γενικότερα, τα θεία.

Μη πλανάσθε, Θεός ου μυκτηρίζεται. (Γαλάτ. στ’, 7).

Στην Εκκλησία μας και γενικότερα στη χριστιανική Κοινωνία υπήρχαν ανέκαθεν, και δυστυχώς υπάρχουν και τώρα, αρκετοί άνθρωποι που είναι εκ φύσεως υποκριτές θεομπαίχτες. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν ένα διαρκές πρόβλημα για την αγία Εκκλησία μας και για την ελληνική Κοινωνία.

Στην εποχή μας, οι περισσότεροι υποκριτές θεομπαίχτες ενεργούν απαρατήρητοι και γι’ αυτό είναι άγνωστοι στους πολλούς ανθρώπους. Είναι όμως παρατηρήσιμοι, και πολύ καλά γνωστοί στους ευάριθμους υποψιασμένους Χριστιανούς. Οι εν λόγω επιφυλακτικοί και δύσπιστοι Χριστιανοί παρακολουθούν με προσοχή τις διάφορες «ευρηματικές» ενέργειες αυτών και συνάγουν τα αντίστοιχα θλιβερά συμπεράσματα.

    Μία απ’ τις συχνότερες «επιτυχίες» των αναφερόμενων «ακατανόητων» προσώπων είναι η επιδίωξη και η επίτευξη νέων αγιοαναγνωρίσεων και “αγιοποιήσεων”, και μάλιστα χωρίς να υπάρχουν προς τούτο όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις και χωρίς να τηρούνται όλες οι σχετικές διαδικασίες που προβλέπουν οι Ιεροί Κανόνες τής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι άνθρωποι αυτοί, μερικοί εκ των οποίων είναι και κάτοχοι κάποιου εκκλησιαστικού αξιώματος {!}, αναζητούν στην τοπική κοινωνία ή εντοπίζουν σε παλαιά βιβλία αναφορές σε αποθανόντες έντιμους συνανθρώπους μας, και για να τους «εκμεταλλευτούν» αναλόγως, τους παρουσιάζουν και τους προβάλλουν ποικιλοτρόπως στους ευσεβείς Χριστιανούς ως αγίους. Επιπλέον, με διάφορες «κατάλληλες» ενέργειές τους επιτυγχάνουν μερικές φορές και την αγιοκατάταξη αυτών απ’ τη Μεγάλη Εκκλησία. Κατόπιν φιλοτεχνούν αντίστοιχες εικόνες τους, προμηθεύονται αργυρές λειψανοθήκες, βάζουν εντός τους μερικά οστά και προσωπικά αντικείμενα των λογιζόμενων αγίων, και τις τοποθετούν σε ναούς ή τις περιφέρουν για προσκύνηση τού περιεχομένου τους ανά την επικράτεια, με σκοπό την είσπραξη ανάλογων εσόδων.

Αυτός προφανώς είναι κι ένας απ’ τους λόγους που σε ορισμένες επαρχίες τής πατρίδας μας έγιναν τελευταίως σε σύντομο χρονικό διάστημα πολλές αγιοποιήσεις, ενώ κατά τα προηγούμενα 200 – 300 χρόνια είχαν γίνει ελάχιστες !

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σημειώσεις.

1)     Στο διαδίκτυο υπάρχουν πάμπολλες παρουσιάσεις τέτοιων αγίων, καταγραφές απίθανων θαυμάτων τους και παραθέσεις ανάλογων προφητειών και διηγήσεών τους.

2)     Βλέπε σχετικώς κι ενδεικτικώς σχόλια 1. και 2.