Ο ενοριακός ναός της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στην Κορομηλιά Καστοριάς. Εορτάζει το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2013.

Πολύτιμος Σταυρός αγιασμού στην Κορομηλιά.

Το χωριό Κορομηλιά του Νομού Καστοριάς απέχει περί τα 10 χιλιόμετρα απ’ την Πρωτεύουσα του Νομού, την πανέμορφη Καστοριά. Το χωριό αυτό είναι ένας δυναμικός οικισμός 500 κατοίκων, περίπου, που διαθέτει έναν μεγαλοπρεπή ενοριακό ναό, πολλές σύγχρονες οικίες, ευρύχωρες πλατείες, λαμπρά μνημεία, ωραία αλσύλλια και ασφαλτοστρωμένους δρόμους.

Ο αναφερόμενος ενοριακός ναός του χωριού κτίστηκε πριν λίγα χρόνια στη θέση παλαιότερου ναού, του οποίου κατέχει τα πολύτιμα κειμήλια. Είναι αφιερωμένος στην Ύψωση του Τιμίου Σταυρού κι εορτάζει, φυσικά, στις 14 Σεπτεμβρίου. Την ημέρα αυτή τελείται εντός του Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, στην οποία παρευρίσκονται οι Πολιτικοί και Στρατιωτικοί Αξιωματούχοι της Καστοριάς, καθώς και πάμπολλοι ευσεβείς Χριστιανοί, απ’ όλη τη γύρω περιοχή. Μετά την εν λόγω πανηγυρική Θεία Λειτουργία, ο δραστήριος Πολιτιστικός Σύλλογος Κορομηλιάς «Η Τραπεζούντα» παραθέτει στο προαύλιο της Εκκλησίας νηστίσιμο παραδοσιακό ποντιακό γεύμα, προς όλους τους παρευρισκόμενους Χριστιανούς.

Οι συμπαθείς κάτοικοι της Κορομηλιάς κατάγονται απ’ τη μαρτυρική περιοχή Τραπεζούντας του αλησμόνητου Πόντου. Ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και με την κατεργασία κι εμπορία των γουναρικών. Όλοι ανεξαίρετα κοσμούνται από πλήθος αρετών. Διακρίνονται για τη μεγάλη φιλοπατρία τους, τη έντονη θεοσέβεια, την υπευθυνότητα, την εργατικότητα, την ευθύτητα και το άδολο του χαρακτήρα, κ.ά. Διακρίνονται επίσης για τη μεγάλη αγάπη και το μεγάλο σεβασμό που τρέφουν προς την οικεία Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου, την οποίαν επισκέπτονται πολλάκις, λειτουργούνται εκεί τακτικά κι επιθυμούν διακαώς και αγωνίζονται για την επανασύσταση κι επαναλειτουργία της.

(Γιώργος Τ. Αλεξίου)

 Ο Μητροπολίτης Καστοριάς κ.κ. Σεραφείμ

στον ναό της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού,

της Κορομηλιάς.

Ιερή Ακολουθία Υψώσεως Τιμίου Σταυρού

στον ενοριακό ναό της Κορομηλιάς.

Το όμορφο χωριό Κορομηλιά Καστοριάς.

Ο Αρχιμανδρίτης Άνθιμος Γιοβανόπουλος
που μαρτύρησε στην Κορομηλιά το 1905.

Ο Μητροπολίτης Καστοριάς κ.κ. Σεραφείμ
μοιράζει αντίδωρο στον ιερό ναό της Κορομηλιάς.

Δεξίωση με νηστήσιμα εδέσματα
στο προαύλιο του ενοριακού ναού Κορομηλιάς.

Τα πετεινάρια του Παράδεισου. Μια λαϊκή δοξασία των κατοίκων του Γέρμα Καστοριάς.

Πετεινός καμαρωτός. Πίνακας του Γ. Αλεξίου.

Οι κάτοικοι του Γέρμα Καστοριάς ήταν και είναι στην πλειονότητά τους γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Όλοι αυτοί παλαιότερα, πριν περίπου το έτος 1965, είχαν δίπλα στο σπίτι τους κι από ένα κοτέτσι, στο οποίο διατηρούσαν αρκετούς πετεινούς και πολλές κότες. Οι πετεινοί τους, όπως είναι φυσικό, λαλούσαν ομαδικά κάθε ξημέρωμα και ξυπνούσαν όλο το χωριό.

Τα μικρά παιδιά του Γέρμα, όταν άκουγαν το λάλημα των πετεινών καθημερινά ακριβώς την ίδια ώρα, απορούσαν γι΄ αυτήν την ικανότητα των πτερωτών φίλων τους κι έθεταν στις μητέρες τους το εξής «εύλογο» ερώτημα: «Μάνα, πως γνωρίζουν τα πετεινάρια μας τις ώρες τής κάθε ημέρας και τις διαλαλούν αλάνθαστα;». Και τότε οι μητέρες τους διηγούνταν την ακόλουθη τοπική λαϊκή δοξασία: «Μέσα στον Παράδεισο του Θεού, που βρίσκεται στην άκρη της γης, εκεί που κατοικούν οι ψυχές των καλών ανθρώπων, υπάρχουν και πολλά σοφά πετεινάρια. Τα εν λόγω πετεινάρια πληροφορούνται απ’ το Θεό τις ακριβείς ώρες της κάθε ημέρας και τις φωνάζουν δυνατά για να τις ακούσουν οι ψυχές όλων των νεκρών. Αμέσως τότε, τα δικά μας πετεινάρια, επειδή είναι αθώα, ακούν αυτές τις φωνές των παραδείσιων πετεινών και τις διαλαλούν με τη σειρά τους εδώ στη γη, για να τις ακούσουμε κι εμείς».

Πετεινός σε τέμπλο της Αυγής Καστοριάς.

Γερμανιώτικο σχετικό λεξιλόγιο.

Ο πέτνος: ο πετεινός.

Το πιτνάρ’: το πετεινάρι, ο μικρός πετεινός.

Ο τσάρτσαρος: το μικρό εύρωστο και καμαρωτό πετεινάρι.

Το χαρχάλ’: το λειρί του πετεινού.

Πέτνος διπλοχάρχαλος; πετεινός με διπλό λειρί.

Η αρνίθα: η όρνιθα, η κότα.

Η σιούρντα αρνίθα: η χαζή κότα.

Η κώτσκα: η κλώσσα.

Τα πλια τς κώτσκας: τα κλωσσόπουλα.

Η κώτσκα κουσάει: η κλώσσα κλωσσάει.

Η πούλκα: η μικρή κότα.

Ο Παράδεισος. Τοιχογραφία (18ου αι.;)
στο ναό Αγίου Νικολάου του Καρύβη Καστοριάς.

Ο Αδάμ στον Παράδεισο. Τοιχογραφία 

στον Άγιο Νικόλαο του Καρύβη.

Η πλάση της Εύας στον Παράδεισο.
Τοιχογραφία στον Άγιο Νικόλαο του Καρύβη.

Η παρακοή των Πρωτόπλαστων στον Παράδεισο.

Η επίγνωση της παρακοής απ' τους Πρωτόπλαστους.

Τα ωρολόγια του παραδείσου.

Τοιχογραφία σε ναό της Χαλάρας Καστοριάς.

Το Γενέσιον της Θεοτόκου, 8 Σεπτεμβρίου. Ποίημα Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

 

Το Γενέσιον της υπεραγίας Θεοτόκου.

Στην Παναγίτσα στο Πυργί

Χαίρετ' ὁ Ἰωακεὶμ κι ἡ Ἄννα
ποὺ γέννησαν χαριτωμένη κόρη
στὴν Παναγίτσα στὸ Πυργί!
Χαίρεται ὃλ’ ἡ ἔρημος ἀκρογιαλιὰ
κι ὁ βράχος, κι ὁ γκρεμὸς ἀντίκρυ τοῦ πελάγους,
ποὺ τὸν χτυποῦν ἄγρια τὰ κύματα
χαίρεται ἀπὸ τὴν ἐκκλησίτσα,
ποὺ μοσχοβολᾶ πάνω στὴ ράχη.

Χαίρεται τ' ἄγριο δέντρο, ποὺ γέρνει
τὸ μισὸ ἀπάνω στὸν βράχο, τὸ μισὸ στὸν γκρεμό,
χαίρετ' ὁ βοσκός, ποὺ φυσᾶ τὸν αὐλό του,
χαίρετ' ἡ γίδα του, ποὺ τρέχει στὰ βράχια,
χαίρεται τὸ ἐρίφιο, ποὺ πηδᾶ χαρμόσυνα.

Κι ἡ πλάση ὅλη ἀναγαλλιάζει
καὶ τὸ φθινόπωρο ξανανιώνει ἡ γῆς,
σὰ σεμνὴ κόρη ποὺ περίμενε χρόνια
τὸν ἀρραβωνιαστικὸ της ἀπ' τὰ ξένα
καὶ τέλος τὸν ἀπόλαψε πρὶν εἶναι πολὺ ἀργὰ
καὶ σὰν τὴ στεῖρα γραία ποὺ γέννησε θεόπαιδο
κι εὐφράνθη στὰ γεράματά της.
Δός μου καὶ μένα ἄνεση, Παναγία μου,
πρὶν ν' ἀπέλθω καὶ πλέον δὲν θὰ ὑπάρχω...

 Η ιερά μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου

στην Κλεισούρα Καστοριάς.

Τοιχογραφία του Γενεσίου της Θεοτόκου

στην ομώνυμη ιερά μονή της Κλεισούρας. 

Το μοναστήρι του Γενεσίου της Θεοτόκου

στην Κλεισούρα Καστοριάς. 

Το μοναστήρι της Κλεισούρας Καστοριάς.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης 

(1851 - 1911). 

Το Γενέσιον της Θεοτόκου.

Φορητή εικόνα. 

Η Θεοτόκος με τους γονείς της.

Εικόνα σε ναό της Καστοριάς.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.

Πίνακας του Εγγονόπουλου.