«Έλεος θέλω και ου θυσίαν» {Ματθ. θ’ 13 και ιβ’ 7). Η προσδοκία τού Ιησού Χριστού από εμάς, την οποία πρέπει να εκπληρώνουμε προς σωτηρίαν μας, ιδιαιτέρως κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

 

    Η Αγία Εκκλησία μας, θέλοντας να βοηθήσει και να ενισχύσει πνευματικώς τους πιστούς της, θέσπισε για όλες τις ημέρες τού έτους, και βεβαίως για τις ημέρες τής Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ανάλογες Ιερές Ακολουθίες και Τελετές, που περιλαμβάνουν σχετικά τους Ευαγγελικά Αναγνώσματα και αντίστοιχους ύμνους. Η συμμετοχή ημών των πιστών στις εν λόγω Ιερές Ακολουθίες, στις Αγρυπνίες, στους Κατανυκτικούς Εσπερινούς, στην μετακομιδή και προσκύνηση ιερών λειψάνων, κ.ά. είναι οπωσδήποτε αγιαστική, ωφέλιμη κι επαινετή. Όμως, περισσότερο ωφέλιμη για τις ψυχές μας κι επαινετή είναι η εκπλήρωση εκ μέρους μας τής βασικής επιθυμίας – υπόδειξης του Κυρίου, για την εκδήλωση ευσπλαχνίας και συμπάθειας προς τους αδελφούς συνανθρώπους μας.

Για να γίνουν περισσότερο κατανοητά τα προαναφερόμενα θα παρατεθεί ακολούθως ένα ενδεικτικό παράδειγμα ανθρώπινης συμπεριφοράς προς αποφυγήν, απ’ τα πολλά που έχουμε όλοι υπόψη μας.

    Είμαι συνταξιούχος δημόσιος Υπάλληλος, υγιής κι εύπορος, έχω σπίτια και οικόπεδα, παιδιά διορισμένα στο ελληνικό Δημόσιο, εκκλησιάζομαι τακτικά και συμμετέχω στις Πολιτιστικές Εκδηλώσεις που διοργανώνουν οι τοπικές πολιτικές και εκκλησιαστικές Αρχές. Αγνοώ όμως τελείως τον άπορο και ασθενή γείτονά μου, αδιαφορώ πλήρως για τα βάσανα των παιδιών του που δεν μπόρεσαν να διοριστούν με “μέσον” στο Ελληνικό Δημόσιο, όπως διορίστηκαν τα δικά μου παιδιά, αδιαφορώ για τα προβλήματά του, δεν τον συμπονώ και δεν τον βοηθώ όσο και με τον τρόπο που μπορώ και φυσικά, κατόπιν όλων τούτων, αριστεύω μεν στην κατά φαρισαίων εξωτερική τυπική θυσία, μηδενίζομαι όμως στο κατά το έλεος του Κυρίου έργον σωτηρίας, και γενικώς και τελικώς αποτυγχάνω παντελώς ως Χριστιανός στην παρούσα ζωή.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.