Τρεις εκφράσεις Χριστιανικής παράδοσης απλών ανθρώπων τής Καστοριάς.

 

    Οι απλοί και άδολοι Χριστιανοί τής θεοφιλούς πόλης Καστοριάς και τής ευλογημένης περιφέρειάς της είναι, ως γνωστόν, άριστοι κάτοχοι τής σωτήριας χριστιανικής πίστης και φορείς τής δισχιλιετούς ανάλογης παράδοσης. Την εν λόγω πίστη τους και την παράδοση τις βιώνουν και τις εκφράζουν ποικιλοτρόπως σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Τρεις τέτοιες περιπτώσεις έκφρασης χριστιανικής παράδοσης κατάγραψε ο γράφων Γ. Τ. Α. στο χωριό του και τις παρουσιάζει ακολούθως.

1)                 Δεν πρέπει να αναφέρουμε και να σχολιάζουμε πεθαμένους ανθρώπους, οι οποίοι όταν ζούσαν διέπραξαν μεγάλες αμαρτίες, ή που συνετέλεσαν στην διάπραξη αυτών από άλλους, διότι έτσι “τους βγάζουμε απ’ τη γούρνα τους {= τον τάφο τους)” και δεν αφήνουμε την ψυχή τους να ησυχάσει. Αυτοί οι αμαρτωλοί βρίσκονται τώρα “στο δρόμο του Θεού” {= στη μεταθανάτια ζωή) και πρόκειται να δικαστούν.

2)                 Όποιος σκοτώσει άνθρωπο παίρνει στο λαιμό του και τις αμαρτίες τού σκοτωμένου, διότι εάν ζούσε (ο σκοτωμένος) ίσως να μετανοούσε, να συγχωρείτο για τις αμαρτίες του και να σωζόταν.

    

    Ένας αμαρτωλός άνθρωπος εάν μετανοήσει ειλικρινώς συγχωρείται ακόμη και για τις μεγάλες εκούσιες αμαρτίες του, αυτές όμως {: οι αμαρτίες του} δεν γίνεται να συγχωρεθούν, καθότι στις πλείστες των περιπτώσεων είναι “αμαρτίες διαρκείας”. Ο φόνος π.χ. ενός πολύτεκνου γονέα είναι “αμαρτία διαρκείας”, διότι η χήρα σύζυγός του, τα ορφανά τέκνα, τα εγγόνια του και οι συγγενείς του βιώνουν εφ’ όρου ζωής την απώλειά του και υποφέρουν εξ αιτίας τού φονέα του διαρκώς και πολλάκις.