Τροπάριο Πεντηκοστής: “Ιησού Χριστέ, όπως θεράπευσες τον Παράλυτο, δώσε υγεία στην ψυχή μου που είναι παράλυτη από τις αμαρτίες, και στήριξέ με να βαδίζω στον δικό σου ορθό δρόμο”.

 

«...ίδε, (παράλυτε), υγιής γέγονας· μηκέτι αμάρτανε, ίνα μὴ χείρόν σοί τι γένηται». Ο Κύριος. (Ιωάν. ε’, 14).

Όλοι οι Χριστιανοί είμαστε, λόγω των αμαρτιών τής ανθρώπινης φύσης μας, λίγο ή πολύ πνευματικώς παράλυτοι. Το γεγονός αυτό το λαμβάνει υπόψη της η Αγία Εκκλησία μας και για να μας βοηθήσει σχετικώς και αναλόγως, μάς υποδεικνύει και μας προτρέπει με τη διδασκαλία της, με τα κηρύγματα των Πατέρων της και με τα τροπάριά της, να εξετάσουμε καλώς το θαύμα τής ψυχοσωματικής ίασης από τον Ιησού Χριστό τού “Παράλυτου τής Βηθεσδά” (Ιωάν. ε’, 1 - 15), και να παραδειγματιστούμε απ’ αυτό, ώστε να λάβουμε από την Κύριο και τη δική μας ίαση ψυχής και σώματος. Ένα εκλεκτό Τροπάριο ως τα προαναφερόμενα, που ψάλλεται στους ναούς μας κατά την ημέρα Πέμπτη τής Δ΄ Εβδομάδος τού Πεντηκοσταρίου, παρουσιάζεται ακολούθως σε κείμενο και σε νοηματική του απόδοση:

Τροπάριο. Ήχος δ'

Ως επί κλίνης με κείμενον οδύνης, Χριστὲ πολυέλεε, των εγκλημάτων μου και παρειμένον τοις μέλεσιν, ως διά μέγα, φιλανθρωπίας πέλαγος άνθρωπος, θελήσει γενόμενος, νυν αοράτως με, ως τον παράλυτον έγειρον, και τρίβους θείας, των εντολών σου τρέχειν ευόδωσον, ο προ του Πάθους, τοις λαοίς Σωτήρ, των Εβραίων θαυμάτων τοις πλήθεσι, παριστάμενος ότι, Θεός ων, βουλήσει πάσχεις σαρκί.

Νοηματική απόδοση τού Τροπαρίου.

    Χριστέ πολυέλεε, εμένα, που εξαιτίας των μεγάλων αμαρτιών μου βρίσκομαι στο κρεββάτι του πόνου και με παράλυτα τα μέλη τού σώματός μου, εσύ, που λόγω τής μεγάλης φιλανθρωπίας σου έγινες με τη θέλησή σου άνθρωπος, τώρα αοράτως βοήθησέ με να σηκωθώ όρθιος όπως ο παράλυτος, και να τρέχω στους δρόμους των θεϊκών εντολών σου, εσύ, που πριν από τη σταυρική σου θυσία παρουσίασες με τα πολλά θαύματα σου στα πλήθη των Εβραίων, ότι, ενώ ήσουν Θεός αποδέχτηκες με τη θέλησή σου βασανιστήρια στο σώμα Σου.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Ο πονηρός κι έμμεσος πόλεμος των ημερών μας κατά τής Αγίας Εκκλησίας μας.

         

    Όλοι οι Χριστιανοί γνωρίζουμε, ότι ο μισόκαλος Διάβολος πολεμάει διαρκώς και λυσσωδώς την αγία εκκλησία μας απ’ την ημέρα που την ίδρυσε με το τίμιο αίμα Του ο κύριός μας Ιησούς Χριστός, και  θα την πολεμάει έως τους έσχατους χρόνους. Ο πόλεμος αυτός είναι, είτε άμεσος και φανερός και γίνεται απ’ τους γνωστούς τοις πάσι ανθρώπους -  όργανα του Διαβόλου, είτε έμμεσος και δυσδιάκριτος και πραγματώνεται από ανυποψίαστους, από απονήρευτους κι από εκβιαζόμενους αξιωματούχους της.

 Ακολούθως θα παρατεθούν πέντε απ’ τα πολλά υπάρχοντα χτυπητά παραδείγματα τού διεξαγόμενου έμμεσου και λίαν ζημιογόνου πολέμου κατά της Ορθοδοξίας:

1)                    Επιλογή αρκετών ταγών τής Εκκλησίας μας όχι βάσει των  μεγάλων αρετών και των πολλών ικανοτήτων που πρέπει να έχουν οι εν λόγω αξιωματούχοι,  αλλά βάσει της αδύναμης θέλησης, του υποχωρητικού χαρακτήρα και τής ελαστικής κι ευάλωτης συνείδησής αυτών.

2)         Πληθώρα αγιοποιήσεων και μάλιστα χωρίς να υπάρχουν για τ’ αναφερόμενα πρόσωπα οι οριζόμενες από τους ιερούς κανόνες ανάλογες προϋποθέσεις, με σκοπό να επέλθει ο αντίστοιχος  “πληθωρισμός” και η επακόλουθή του σχετική απαξίωση απ’ τους πιστούς αυτών των ανθρώπων και γενικότερα του συνόλου των αγίων τής άμωμης πίστης μας.

3)                     Αποϊεροποίηση των σεπτών ναών μας με την εσκεμμένη απομάκρυνση από την Κόγχη του Αγίου Βήματος τού μεγάλου Σταυρού λιτανείας, και με την εντός αυτών (των ναών) παρουσίαση ποικίλων διαλέξεων, με τη διεξαγωγή διάφορων μαθημάτων και σεμιναρίων, καθώς και με την πραγματοποίηση μουσικών συναυλιών με τραγουδιστές και με έγχορδα  και κρουστά αντίστοιχα όργανα.

4)                     Πολλαπλές διώξεις κι ενέργειες άδικης απαξίωσης σεβαστών Ιερέων, ζηλωτών Μοναχών, έγκριτων Θεολόγων κι ευσεβών πιστών, με σκοπό να καμφθεί  το γενναίο φρόνημά τους και να υποκύψουν σχετικώς.

5)                     Κατασκευή τιμητικών Μνημείων και διοργάνωση επετειακών εκδηλώσεων ακόμη και για επιφανή πρόσωπα που αποδεδειγμένως βαρύνονται με αντιχριστιανικές ενέργειες και πράξεις.

Γεώργιος Τ. Αλεξίου.

Κυριακή του Θωμά. (Ιωάν. κ’ 19 – 31). Δύο εικόνες τής Ορθοδοξίας νοηματικώς συναφείς.

     

    Εικονίσεις τού Ιησού Χριστού με αποδείξεις πιστοποίησης τής Σταυρικής θυσίας Του:

Παρουσιάζουν τον Χριστό φέροντα στo τίμιο σώμα Του τις ματωμένες πληγές απ’ τη φρικτή Σταύρωσή Του.

Αριστερά, η Ψηλάφηση των τραυμάτων Του απ’ τον Απόστολο Θωμά.

Δεξιά, η παρουσίαση των ματωμένων χεριών και ποδιών Του στους πιστούς όλων των αιώνων.

Ο άγιος Γεώργιος παρουσιαζόμενος σε Δοξαστικό τροπάριο τής εορτής του με συμβολικές γεωργικές εκφράσεις σχετικές τού ονόματός του.

 Τροπάριον Δοξαστικὸν. Ήχος πλ. β'.

    Αξίως του ονόματος, επολιτεύσω στρατιώτα Γεώργιε· τον σταυρόν γαρ τού Χριστού, επ' ώμων αράμενος, την εκ διαβολικής πλάνης χερσωθείσαν γην εκαλλιέργησας, και την ακανθώδη θρησκείαν των ειδώλων εκριζώσας, της Ορθοδόξου Πίστεως κλήμα κατεφύτευσας· όθεν βλυστάνεις ιάματα, τοις εν πάσῃ τη οικουμένῃ πιστοίς, και Τριάδος γεωργός, δίκαιος ανεδείχθης· Πρέσβευε δεόμεθα, υπέρ ειρήνης του κόσμου, και σωτηρίας των ψυχών ημών.

Νοηματική απόδοση του Δοξαστικού Τροπαρίου.

    ‘Αγιε Γεώργιε, στρατιώτη του Χριστού, έζησες εδώ στη γη όπως ταίριαζε στο όνομά σου. Αφού σήκωσες το νοητό σταυρό τού Χριστού στους ώμους σου, καλλιέργησες την πνευματική γη που είχε γίνει χέρσα από διαβολική πλάνη, και αφού ξερίζωσες απ’ αυτήν τη θρησκεία των ειδώλων που ήταν γεμάτη αγκάθια, φύτεψες βαθιά στη θέση της το κλήμα τής Ορθόδοξης πίστης, απ’ το οποίο αντλείς και παρέχεις ιάματα στους πιστούς όλης τής οικουμένης, και αναδείχτηκες άριστος γεωργός τού Τριαδικού Θεού. Σε παρακαλούμε, να ζητάς απ’ τον Θεό να παρέχει ειρήνη στον κόσμο και να σώζει τις ψυχές μας.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

«Σήμερον ο Άδης στένων βοά». Τρία τροπάρια τού Μεγάλου Σαββάτου αναφερόμενα στην Κάθοδο τού Χριστού στον Άδη και στον οδυρμό αυτού (: τού Άδη).

     Άδης, ο = Η προσωποποίηση του υπερβατικού χώρου όπου παραμένουν οι ψυχές όλων των ανθρώπων πριν από την τελική κρίση τους.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, σύμφωνα με τη διδασκαλία τής αγίας Εκκλησίας μας, σταυρώθηκε κατά τη Μεγάλη Παρασκευή και την ίδια ημέρα πέθανε ως άνθρωπος επάνω στον Σταυρό Του. Αμέσως τότε η ψυχή Του κατέβηκε στον Άδη, δηλαδή στον υπερκόσμιο τόπο όπου παραμένουν οι ψυχές όλων των νεκρών ανθρώπων μέχρι την τελική κρίση τους. Στον Άδη ο Χριστός παρέμεινε τρεις ημέρες, έως τα μεσάνυχτα τής Κυριακής τού Πάσχα που αναστήθηκε εκ νεκρών. Κατ΄ αυτό το τριήμερο διάστημα κήρυξε στις ψυχές των νεκρών τού Άδη, όπως είχε κηρύξει και στους ζωντανούς ανθρώπους τής γης, και ανέσυρε απ’ εκεί όσες ψυχές τον πίστεψαν.

Οι εμπνευσμένοι υμνογράφοι τού Βυζαντίου, έχοντας υπόψη όλα τα προαναφερόμενα, φαντάστηκαν τον Άδη προσωποποιημένο, υπόθεσαν τα οργισμένα λόγια που εκστόμιζε αυτός όταν έβλεπε το Χριστό να βγάζει απ’ τον Κάτω Κόσμο τις ψυχές των καλοπροαίρετων ανθρώπων, και τα περιέλαβαν σε αναστάσιμα τροπάρια. Τρία τέτοια τροπάρια παρουσιάζονται ακολούθως στο βυζαντινό τους κείμενο και σε ελεύθερη νοηματική του απόδοση.

1ο τροπάριο. Στιχηρό Ιδιόμελο.

Ήχος πλ. δ'.

    Σήμερον ο Άδης στένων βοά· Συνέφερέ μοι, ει τον εκ Μαρίας γεννηθέντα, μη υπεδεξάμην· ελθών γαρ επ' εμέ, το κράτος μου έλυσε, πύλας χαλκάς συνέτριψε, ψυχάς ας κατείχον το πριν, Θεός ων ανέστησε. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου.

Νοηματική απόδοση του 1ου Τροπαρίου.

Σήμερα ο Άδης υποφέρει και κραυγάζει. Συνέφερε σ’ εμένα, αυτόν (τον Χριστόν) που γεννήθηκε από τη Μαρία, να μην τον είχα υποδεχθεί στο σκοτεινό χώρο μου, διότι ήλθε και διέλυσε το κράτος μου, συνέτριψε τις χάλκινες θύρες του και τις ψυχές που είχα πριν υποδουλωμένες τις ανέστησε ως Θεός που είναι. Κύριε, η δόξα ανήκει στον τίμιο Σταυρό σου και στην Ανάστασή σου.

2ο Τροπάριο. Στιχηρό Ιδιόμελο.

Ήχος πλ. δ'.

Σήμερον ο Άδης στένων βοά· Κατελύθη μου η εξουσία· εδεξάμην θνητόν, ώσπερ ένα των θανέντων, τούτον δε κατέχειν όλως ουκ ισχύω, αλλ' απολώ μετά τούτου, ων εβασίλευον· εγώ είχον τους νεκρούς απ' αιώνας, αλλά ούτος ιδού πάντας εγείρει. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου.

Νοηματική απόδοση του 2ου Τροπαρίου.

Σήμερα ο Άδης υποφέρει και κραυγάζει. Γκρεμίστηκε η εξουσία μου, υποδέχτηκα έναν θνητό σαν κάποιον απ’ τους κοινούς πεθαμένους, αυτόν όμως δεν μπορώ καθόλου να τον κατέχω, αλλά με αυτόν εδώ θα χάσω αυτούς στους οποίους βασίλευα. Εγώ κατείχα τους νεκρούς όλων των αιώνων, αλλά να αυτός όλους τους ανασταίνει. Κύριε, η δόξα ανήκει στον τίμιο Σταυρό σου και στην Ανάστασή σου.

3ο τροπάριο. Στιχηρό Ιδιόμελο.

Ήχος πλ. δ'.

Σήμερον ο Άδης στένων βοά· Κατεπόθη μου το κράτος, ο Ποιμήν εσταυρώθη, και τον Αδὰμ ανέστησεν· ών περ εβασίλευον εστέρημαι, και ους κατέπιον ισχύσας, πάντας εξήμεσα, εκένωσε τους τάφους ο σταυρωθείς, ουκ ισχύει του θανάτου το κράτος. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου.

Νοηματική απόδοση του 3ου Τροπαρίου.

Σήμερα ο Άδης υποφέρει και κραυγάζει. Καταστράφηκε  το κράτος μου, ο Καλός Ποιμήν (ο Χριστός) σταυρώθηκε και ανέστησε τον Αδάμ, αυτούς τους οποίους είχα στην εξουσία μου τους έχασα, και αυτούς που είχα καταπιεί με τη δύναμή μου, όλους τους ξέρασα, άδειασε τους τάφους αυτός που σταυρώθηκε, δεν είναι πλέον ισχυρή η δύναμη του θανάτου. Κύριε, η δόξα ανήκει στον τίμιο Σταυρό σου και στην Ανάστασή σου.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σημείωση. Οι φωτογραφίες των παρουσιαζόμενων εικόνων ελήφθησαν από το Διαδίκτυο.

Το Σάββατο τού Λαζάρου περατώνει τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και υποδέχεται τη Μεγάλη Εβδομάδα !

 Τροπάριον Σαββάτου τού Τετραήμερου Λαζάρου.

Ήχος πλ. δ'.

    Την ψυχωφελή, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, και την αγίαν εβδομάδα του Πάθους σου, αιτούμεν κατιδείν Φιλάνθρωπε, του δοξάσαι εν αυτή τα μεγαλείά σου, και την άφατον δι΄ ημάς οικονομίαν σου, ομοφρόνως μελῳδούντες, Κύριε δόξα σοι.

 Νοηματική απόδοση του Τροπαρίου στη Νεοελληνική.

    Χριστέ φιλάνθρωπε, αφού διανύσαμε την ψυχωφελή Μεγάλη τεσσαρακοστή, σε παρακαλούμε να μας αξιώσεις να βιώσουμε και την ακόλουθή της αγία Μεγάλη Εβδομάδα του Πάθους σου, για να τιμήσουμε κατά τη διάρκειά της τη θυσία σου και το ανείπωτο σχέδιό σου για τη Σωτηρία μας, και όλοι μαζί να ψάλουμε, Κύριε σ΄ εσένα ανήκει η δόξα.  (Γ.Τ.Α.). 

            

                                                                                                                          

Η αποϊεροποίηση των ιερών ναών μας αποτελεί την πρώτη και βασική επιδίωξη των εχθρών τής Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.

     «Τω οίκω σου Κύριε, πρέπει αγίασμα. Εν τούτω γαρ το όνομα, το σόν φιλάνθρωπε, ενθέως δοξάζεται».(Ακολουθία Εγκαινίων ναού).

     Είναι τοις πάσι γνωστόν, ότι ο «Άρχων τού αιώνος τούτου», δηλαδή ο χαιρέκακος Διάβολος, μισεί και πολεμάει λυσσωδώς την Αγία Εκκλησία μας απ’ την ημέρα τής ίδρυσής της, προσπαθεί δε διαρκώς από τότε με διάφορες ύπουλες μεθόδους και με διαβολικούς τρόπους να τη διαλύσει. Ένας απ’ αυτούς τους τρόπους, και μάλιστα ο πρωταρχικός, είναι η σταδιακή αποϊεροποίηση των ιερών ναών μας. Η εν λόγω αποϊεροποίηση γίνεται συνήθως με την ασυγχώρητη ανοχή και αδιαφορία ανυποψίαστων ή “υποχρεωμένων” κι “εκβιαζόμενων” υπεύθυνων των ιερών ναών μας.    Αρχίζει δε αυτή (η αποϊεροποίηση) με την φαινομενικώς αθώα προσωρινή μετατροπή τού ιερού χώρου του ναού σε αίθουσα διδασκαλίας ποικίλων μαθημάτων, με την έκθεση και προβολή εντός αυτού πινάκων κοσμικής ζωγραφικής και φωτογραφιών, με την πραγματοποίηση συναυλιών εγχόρδων, πνευστών και κρουστών μουσικών οργάνων κ.ά.(...).   

Επισήμανση. Η αναφερόμενη ύπουλη μέθοδος αποϊεροποίησης χριστιανικών ναών εφαρμόστηκε με αρκετή ανάλογη "επιτυχία" στην Καθολική Εκκλησία και στις αιρετικές παραφυάδες της. Κατά τα τελευταία χρόνια εκποιήθηκαν στις περιφέρειες αυτών των Εκκλησιών πάμπολλοι ναοί τους και μετατράπηκαν σε τζαμιά, σε εμπορικά καταστήματα, σε κέντρα διασκέδασης, σε επαγγελματικά εργαστήρια κ.ά. Εκ του λόγου τούτου καταβάλλεται τώρα έντονη προσπάθεια από διάφορους καλοθελητές να εφαρμοστεί η αναθεματισμένη αποϊεροποήση κι εδώ, στην Ορθόδοξη πατρίδα μας την Ελλάδα.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.