Ο αποστολικός και υποδειγματικός τρόπος εκλογής τού Αποστόλου Ματθία ως 12ου μαθητή τού Χριστού, εις αντικατάσταση τού Ιούδα Ισκαριώτη, είναι δηλωτικός και τού απαιτούμενου τρόπου εκλογής των σημερινών Ιεραρχών ως άξιων διαδόχων των Αποστόλων.

 Πράξεις των Αποστόλων. Κεφ. Α’, 12 – 26. :

«...Τότε επέστρεψαν εις την Ιερουσαλήμ από το όρος, που καλείται όρος των Ελαιών και είναι κοντά εις την Ιερουσαλήμ, εις απόστασιν πορείας που επιτρέπεται την ημέραν τού Σαββάτου.

Όταν εμπήκαν εις την πόλιν, ανέβηκαν εις το ανώγι, όπου έμεναν· ήσαν ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, ο Ιωάννης και ο Ανδρέας, ο Φίλιππος και ο Θωμάς, ο Βαρθολομαίος και ο Ματθαίος, ο Ιάκωβος του Αλφαίου, ο Σίμων ο Ζηλωτής, και ο Ιούδας του Ιακώβου.

Όλοι αυτοί ήσαν προσηλωμένοι με μια ψυχή εις την προσευχήν και την δέησιν μαζὶ με μερικές γυναίκες και την Μαρίαν την μητέρα του Ιησού, και τους αδελφούς του.

Κατά τας ημέρας αυτάς εσηκώθηκε ο Πέτρος εις το μέσον των μαθητών – ήσαν δε εκεί παρόντα περί τα εκατόν είκοσι πρόσωπα και είπε, «Άνδρες αδελφοί, έπρεπε να εκπληρωθεί η γραφή αυτή, την οποίαν προείπε το Πνεύμα το Άγιον διά του στόματος τού Δαυΐδ διά τον Ιούδαν, ο οποίος έγινε αρχηγός εις εκείνους που συνέλαβαν τον Ιησούν, διότι είχε συγκαταλεγεί μ’ εμάς και έλαβε το μέρος του εις την υπηρεσίαν αυτήν.

  

 Ο άνθρωπος αυτός με τα χρήματα της αδικίας απέκτησε ένα χωράφι αλλά έπεσε πρηνής, άνοιξε η κοιλιά του και εχύθηκαν όλα τα σπλάγχνα του.

Αυτὸ έγινε γνωστόν εις όλους τους κατοίκους τής Ιερουσαλήμ, ώστε ωνομάσθη το χωράφι εκείνο εις την δικήν τους γλώσσαν Ακελδαμά, δηλαδὴ χωράφι αίματος.

Διότι είναι γραμμένον εις το βιβλίον των Ψαλμών, Ας γίνει το αγρόκτημά του έρημον και κανείς να μη κατοικεί εις αυτό, και, το λειτούργημά του ας λάβει άλλος. Διά τούτο, από τους άνδρας που ήσαν μαζί μας καθ’ όλον τον χρόνον που μας συναναστράφηκε ο Κύριος Ιησούς, αφ’ ότου εβαπτίσθηκε από τον Ιωάννην έως την ημέραν που ανελήφθη, πρέπει ένας από αυτούς να γίνει μαζὶ μ’ εμάς μάρτυς τής αναστάσεώς του». Και επρότειναν δύο, τον Ιωσήφ, ο οποίος εκαλείτο Βαρσαββάς και ωνομάσθει Ιούστος, και τον Ματθίαν· και προσευχήθηκαν λέγοντες, «Κύριε, καρδιογνώστα όλων, φανέρωσε ποιον από αυτούς τους δύο εδιάλεξες, διά να πάρει την θέσιν εις την υπηρεσίαν αυτήν και την αποστολήν, απὸ την οποίαν εξέπεσε ο Ιούδας διά να μεταβεί εις τον δικόν του τόπον».

Και έρριξαν κλήρους και έπεσε ο κλήρος εις τον Ματθίαν, ο οποίος κατατάχθηκε με τους ένδεκα αποστόλους». (Η απόδοση τού κειμένου ελήφθη από τον Ιστότοπο «Ορθόδοξος Συναξαριστής»).

Μελετώντας το προπαρατιθέμενο κείμενο τής Καινής Διαθήκης καταλήγουμε στο αδιαμφισβήτητο σωτήριο συμπέρασμα, ότι η επιλογή, η εκλογή και η χειροτονία των Ιεραρχών τής Ορθόδοξης Εκκλησίας πρέπει οπωσδήποτε να γίνεται κατόπιν ανάλογης προσευχής των Αρχιερέων επιλογέων τους, και των πιστών Χριστιανών τής αντίστοιχής τους Μητροπολιτικής περιφέρειας, καθώς και πιστοποίησης τής απαιτούμενης αγιότητας τού βίου τους και των λοιπών απαραίτητων προσόντων τους, αποκλειομένων βεβαίως των σχετικών συναισθηματισμών και φατριασμών.

Εξυπακούεται, πως όταν γίνεται κατ’ αυτόν τον ορθό αποστολικό τρόπο η επιλογή και η ανάδειξη των Αρχιερέων, η αρχιερατεία τους έχει αμέριστη την ευλογία του Τριαδικού Θεού και η διάρκειά της (τής ευλογίας) είναι ισόβιά τους και άκρως επιτυχής.

Γ.Τ.Α.

Άγιος Διάδοχος Επίσκοπος Φωτικής Ηπείρου (6ος αιών): Οι Χριστιανοί πρέπει να παραδειγματίζονται από τον Προφήτη Ηλία (+ 20 Ιουλίου) και να οργίζονται εναντίον των ανθρώπων που αμαρτάνουν, κληρικών και λαϊκών.

 Κείμενο του αγίου Διαδόχου Φωτικής αποδοσμένο στη Νεοελληνική από τον Μοναχό Θεόκλητο Διονυσιάτη.

 

    Ο θυμός περισσότερον από τα άλλα πάθη συμβαίνει να ταράσση και να προκαλεί ούγχυσιν στην ψυχή. Κάποτε όμως την ωφελεί πολύ. Όταν χρησιμοποιώμεν αυτόν χωρίς ταραχήν εναντίον των ασεβούντων στον θεόν ή αυτών που ζουν αμαρτωλά κατά διαφόρους τρόπους, διά να σωθούν ή να αισχυνθούν, τότε προσθέτομεν εις την ψυχήν πραότητα, γιατί συμβαδίζομεν έτσι με τον σκοπόν της δικαιοσύνης και αγαθότητος του θεού. Αλλά και πολλές φορές όταν οργισθώμεν πολύ κατά τής αμαρτίας, μεταβάλλομεν έτσι την γυναικώδη νωχέλειαν τής ψυχής σε αρρενωπότητα. Δεν πρέπει δε να αμφιβάλλωμεν ότι, ταρασσόμενοι (εμβριμώμενοι) πνευματικώς κατά τού φθοροποιού δαίμονος, όταν ευρισκώ-μεθα σε πολλήν αθυμίαν, γινόμεθα υπεράνω της γεύοεως του θανάτου (της ραθυμίας). Και διά να μας διδάξη αυτό, ο Κύριος, δύο φορές εις τό πνεύμα του «εμβριμησάμενος» και ταράξας τον εαυτόν του κατά του άδου, απέδωσε την ψυχήν τού Λαζάρου εις τό σώμα του (Ιωάν. 11, 33), αν και ημπορούσε μόνον με την βούλησιν, χωρίς ταραχήν να κάμη όσα θέλει. Από αυτό, νομίζω, ότι ο σώφρων θυμός εδόθη εις την φύσιν μας από τον κτίσαντα θεόν μάλλον ως όπλον. Το οποίον, εάν εχρησιμοποιούσεν η Εύα κατά του διαβόλου, δεν θα ενεργείτο από την εμπαθή εκείνην ηδονήν. ‘Ωστε μου φαίνεται, ότι ο χρησιμοποιών από ζήλον τής ευσέβειας με σωφροσύνην τον θυμόν, θα ευρεθή πάντως καλύτερος εις την ζυγαριάν των ανταποδόσεων, από εκείνον που καθόλου δεν κινείται σε θυμόν, από δυσκινησίαν βεβαίως του νου. Ο μεν ένας φαίνεται, ότι έχει αγύμναστον τον ηνίοχον των ανθρωπίνων φρενών, ο δε άλλος πάντοτε επάνω εις τους ίππους της αρετής καλπάζει αγωνιστικώς μέσα εις την παράταξιν των δαιμόνων, γυμνάζων με δύναμιν το τετράλογον άρμα τής εγκράτειας με τον φόβον του θεού. Το οποίον άρμα του Ισραήλ αναφέρεται εις την Αγίαν Γραφήν, κατά την ανάληψιν του θαυμασίου Προφήτου Ηλία, επειδή εις τους Ιουδαίους πρώτους φαίνεται να ωμίλησεν ο θεός ποικιλοτρόπως περί των τεσσάρων αρετών. Διά τούτο, ο τόσον μέγας μαθητής τής σοφίας, ανελήφθη και επί πυρίνου ακόμη άρματος, χρησιμοποιήσας ως ίππους τας αρετάς του, ως εγώ νομίζω, ο σώφρων, κατά την αρπαγήν του υπό του Πνεύματος, υπό μορφήν πυρίνης αύρας (Δ' Βασιλ., 2, 11).

{Απ’ το βιβλίο του «Τα εκατόν Γνωστικά Κεφάλαια», Κεφάλαιο (Διδαχή) ξβ΄}.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

 

Η Ορθοτόμηση τού Λόγου τής Αληθείας απ’ τους σημερινούς Επισκόπους μας.

 

«Σπούδασον να παραστήσης σεαυτόν δόκιμον εις τον Θεόν, εργάτην ανεπαίσχυντον, ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας.»—2 Τιμ. 2:15

..................

Οι Έλληνες Ορθόδοξοι Αρχιερείς, ως γνωστόν, ορθοτομούν τον λόγο τής αληθείας τού Θεού και δεν δελεάζονται ούτε εκβιάζονται από πολιτικούς και εκκλησιαστικούς αξιωματούχους προκειμένου να τον παραλλάξουν και παρερμηνεύσουν {: τον λόγο τής αληθείας τού Θεού}. Σκέπτονται οι εν λόγω Αρχιερείς κι ενεργούν πάντα με οδηγό και γνώμονα την Αγία Γραφή και την Ιερά μας παράδοση, και συμφώνως προς την καθαρή αρχιερατική τους συνείδηση. Εισηγήσεις, υποδείξεις και πιέσεις εκκλησιαστικών Αρχών, συνοδικών Οργάνων και τοπικών Συνόδων προς το Πρόσωπό τους για να συμφωνήσουν με μια συνοδική απόφαση, που κατά τη γνώμη τους αντίκειται στην αναφερόμενη αλήθεια, απορρίπτονται με τ’ ανάλογα επιχειρήματα απ’ την Αρχιεροσύνη τους και γνωστοποιούνται στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα. Εάν όμως για διαφόρους σοβαρούς λόγους αναγκαστούν να συναινέσουν στη λήψη μιας τέτοιας συνοδικής απόφασης αναλαμβάνουν ευθαρσώς, από σεβασμό στο Ιεραρχικό και Συνοδικό πολίτευμα της Εκκλησίας μας, την προσωπκή ευθύνη αυτής τής πράξης τους, ζητούν την ανάλογη συγγνώμη απ’ τον Θεό και απ’ τους πιστούς και οπωσδήποτε αποφεύγουν να επικαλεστούν προς δικαιολογία τους αορίστως την αρχή τής «συνοδικότητας» !

 Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σημείωση.

Ορθοτομώ: = αποδίδω / δίνω / βρίσκω το αληθινό νόημα. { π.χ. Η Εκκλησία ορθοτομεί τον λόγο τής αληθείας}.

Η ατελής και ανίσχυρη μετάνοια αμαρτωλών Χριστιανών κατά τον όσιο Ιωάννη τον Σιναΐτη {+ 30 Μαρτίου}.

 

    Όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί γνωρίζουμε καλώς τη μεγάλη και σωτήρια αλήθεια που αφορά την ειλικρινή μετάνοια των χριστιανών για τις τυχόν αμαρτίες τους και την εξ αυτής (τής μετάνοιας) επακόλουθή της αντίστοιχη συγχώρεση αυτών (: των αμαρτωλών χριστιανών, και όχι των αμαρτιών τους).  Ότι δηλαδή, εάν κάποιος Χριστιανός διαπράξει ένα αμάρτημα μικρό ή μεγάλο  και μετανοήσει γι’ αυτό ειλικρινώς κι εξομολογηθεί,  συγχωρείται από το Θεό {: ο αμαρτωλός Χριστιανός  και όχι βεβαίως το αμάρτημά του}.

    Η εν λόγω αλήθεια όμως, συμφώνως προς τον μεγάλο άγιο τής Εκκλησίας μας Ιωάννη τον Σιναΐτη “τής Κλίμακος”, (περ. 525 - 605)  δεν περιλαμβάνει όλες τις αμαρτίες όλων των μετανοούντων Χριστιανών.  Κατά τον εν λόγω μεγάλο άγιο τής Εκκλησίας μας, υπάρχουν και περιπτώσεις αμαρτωλών ανθρώπων, των οποίων η μετάνοια για ορισμένες αμαρτίες τους λογίζεται ατελής κι ως εκ τούτου είναι ανίσχυρη για τη συγχώρεσή τους από τον δικαιοκρίτη Θεό μας.    

    Παρακάτω θα παρατεθεί το κείμενο τής σχετικής διδαχής τού αναφερόμενου οσίου Ιωάννου μαζί με την απόδοσή της στη Νεοελληνική, και ακολούθως θα παρουσιαστεί ενδεικτικώς ένα υποθετικό μεν, και ακραίο δε, χτυπητό  και αντιπροσωπευτικό παράδειγμα κατακριτέας και ασυγχώρητης ενέργειας  “Χριστιανού".  

Διδαχή οσίου Ιωάννου Σιναΐτη.

    “Εισίν ακάθαρτοι πονηρών πονηρότεροι δαίμονες, οι την αμαρτίαν ου μόνους ημάς κατεργάζεσθαι συμβουλεύουσι, αλλά κοινωνούς ημάς προς το κακόν και ετέρους βούλονται έχειν, ίνα χαλεπωτέραν την κόλασιν απεργάσωνται. Εώρακα συνήθειαν πονηράν εξ ετέρων μεμαθηκότα έτερον, και μέντοι ο μεν διδάξας, εις συναίσθησιν εληλυθώς, μετανοείν ήρξατο και του κακού επαύσατο, διά δε της του μαθητού εργασίας ανίσχυρος αυτού η μετάνοια γέγονε”.

(Λόγος ΚΣΤ’, Περί διακρίσεως- Β’, παράγρ. 13).

Απόδοση τής Διδαχής στη Νεοελληνική.

    Υπάρχουν ακάθαρτοι δαίμονες πονηρότεροι των πονηρών, οι οποίοι μας συμβουλεύουν να μη κάνουμε μόνοι μας την αμαρτίαν. Αυτοί επιθυμούν να έχουμε κι άλλους συνενόχους στο κακό, για να μας ετοιμάσουν βαρύτερη τιμωρία. Είδα μία αμαρτωλή συνήθεια που την έμαθε ο ένας από κάποιον άλλον. Έπειτα εκείνος που την εδίδαξε ήλθε εις συναίσθηση, άρχισε να μετανοεί και σταμάτησε την αμαρτία.  Επειδή όμως ο μαθητής του συνέχιζε να την διαπράττει και η δική του μετάνοια απέβη ατελής και ανίσχυρη.

(Η απόδοση τής Διδαχής στη Νεοελληνική έγινε από τον Μοναχό Ιγνάτιο τής Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής).

 Υποθετικό κι ενδεικτικό σχετικό παράδειγμα.

    Έστω ότι κάποιος αξιωματούχος, - πολιτικός, στρατιωτικός, εκκλησιαστικός - , διέπραξε ο ίδιος, για διαφόρους λόγους, στις αρχές του 20ου αιώνος ή   παρακίνησε και ανάγκασε υφισταμένους και φίλους του  να διαπράξουν έναν απεχθή και άδικο φόνο κάποιου αθώου χωρικού, με αποτέλεσμα να μαυροφορέσει η πτωχή οικογένειά του, να μείνει χήρα η αγρότισσα γυναίκα του, απροστάτευτα τα μικρά παιδιά του, και να ταλαιπωρούνται και υποφέρουν μέχρι σήμερα όλοι οι απόγονοί του.  Έστω επίσης, ότι ο εν λόγω Αξιωματούχος μετανόησε αργότερα ειλικρινώς κι εμπράκτως για τον υπόψη άδικο φόνο τού χωρικού, αυτή όμως η όντως ειλικρινής μετάνοιά του είναι, κατά τη φωτισμένη διδαχή του αγίου Ιωάννου τής Κλίμακος, ατελής  και ανίσχυρη για τη σωτηρία τής ψυχής του {!}, επειδή προφανώς  οι καταστροφικές συνέπειες τής αρχικής  αντιχριστιανικής ενέργειάς του εξακολουθούν να υφίστανται έως τώρα !

 Παρατήρηση.

    Αυτή τη σημαντική γνώμη και διδασκαλία τού οσίου Ιωάννου Σιναΐτου πρέπει να την έχουμε διαρκώς υπόψη μας όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και να ενεργούμε αναλόγως. Π.χ. Να μην τιμούμε έναν ήρωα που τυχόν βαρύνεται με φοβερές αντιχριστιανικές πράξεις, διότι όταν κι ενώ εμείς θα τον τιμούμε, ο λαός που τις γνωρίζει καλώς θα  σκανδαλίζεται και θα τον αναθεματίζει.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Η απαίτηση των όποιων αξιωματούχων τής Πολιτείας μας για υπερβολική προσαύξηση τού μεγάλου μισθού τους αποτελεί βαρύ, αδικαιολόγητο και ασυγχώρητο σφάλμα τους.

 

ΑΞΙΩΜΑ. Τον υψηλό μισθό των δημοσίων υπαλλήλων τού κράτους μας  τον πληρώνουν φυσικά αυτοί που παράγουν τον “πλούτο” της, δηλαδή,  οι πένητες χωρικοί, οι άποροι γεωργοί και κτηνοτρόφοι, οι πτωχοί εργάτες, και οι θαλασσοδαρμένοι ναυτικοί μας.

   Κείμενο οσίου Ιωάννου τής Κλίμακος.

 Ώσπερ ο τους πόδας πεδηθείς, βαδίζειν ευχερώς ου δύναται, ούτω και οι θησαυρίζοντες χρήματα, εις ουρανόν ανελθείν ουκ ισχύουσιν.

(Λόγος κστ’, Περί διακρίσεως- Γ΄.  λθ’).

 Απόδοση τού κειμένου στη Νεοελληνική.

Όπως εκείνος που έχει δεμένα τα πόδια του δεν μπορεί να βαδίζει εύκολα, έτσι και αυτοί που θησαυρίζουν χρήματα (σ.σ. που ζητούν υπερβολικούς μισθούς) δεν μπορούν να ανέβουν στον ουρανό.

 Γιώργος Τ. Αλεξίου.

 Βλέπε για τον όσιο Ιωάννη τον Σιναΐτη σχόλ. 1.

“Εκλογή βασίλισσας του χορού”! Άφρονες και απαράδεκτες εκδηλώσεις κατοίκων τής Καστοριάς κατά τον πολυαίμακτον Ανταρτοπόλεμον (Καλοκαίρι έτους 1947).

 Κείμενο του “Βετεράνου”.

  

 “... Ήταν ένα καλοκαιριάτικο βράδυ, μιας απ’ τις Κυριακές εκείνες που ο κόσμος βγαίνει στα εξοχικά να διασκεδάσει και να πάρει τον αέρα του. Δυστυχώς, σε μερικούς κύκλους συμπολιτών μας (Καστοριανών) δεν είχε γίνει συνείδηση ακόμη τότε, ότι διεξαγάγαμε έναν σκληρόν και αιματηρόν πόλεμον, γι’ αυτό και οι βραδινές τους ασχολίες θύμιζαν προπολεμική καλοπέραση, με γλέντια εκλογής βασίλισσας του χορού, εκλογής καλυτέρου χορευτικού ζευγαριού κ.λ.π.. Τότε λοιπόν, κι ενώ οι Καστοριανοί γλεντούσαν στα εξοχικά κέντρα, οι μεν ερυθροί αντάρτες «γάβγιζαν» με τα χωνιά τους απ’ τον Απόσκεπο, τα δε παλικάρια του Στρατού μας γέμιζαν με τις καθημερινές κηδείες το απέραντο νεκροταφείο μας.

    Μια απ’ αυτές τις χορευτικές βραδιές, που η «Έλλη», το καλύτερο εξοχικό κέντρο της Καστοριάς, είχεν αθλοθετήσει σχετικό βραβείο, διάλεξαν οι αντάρτες την ώρα τους για την επίθεση. Ευτυχώς για την Καστοριά και την Ελλάδα όμως, που οι αρμόδιοι για την ασφάλεια της πόλεως δεν διεκρίνοντο καθόλου για την κοσμικότητα και τη χορευτική τους δεινότητα κι έτσι, η επίθεση των ανταρττών τους βρήκεν όλους στις θέσεις τους...”. 

 

Βετεράνος. Ο Αγώνας κατά του Συμμοριτισμού στο Νομό Καστοριάς.

Εφημ. «Φωνή της Καστοριάς», αριθμ. φύλλ. 268/27-5-1951.

 

Περί αναγνωρίσεως αγίων – αγιοποιήσεων.

 

    Η αναγνώριση από την Ορθόδοξη Εκκλησία ενός  κεκοιμημένου Χριστιανού ως αγίου γινόταν ανέκαθεν  και γίνεται και τώρα {;} με πολύ μεγάλη περίσκεψη, με ιδιαίτερη προσοχή και βάσει αυστηρών προϋποθέσεων και των ανάλογων εκκλησιαστικών κανόνων. Αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει και καραδοκεί ο μέγας κίνδυνος να προταθεί κι αναγνωριστεί ως άγιος και κάποιος άνθρωπος που στην πραγματικότητα δεν είναι άγιος {!}. Εάν τύχει και για διαφόρους λόγους γίνει αυτό, θα πρόκειται ασφαλώς για μία μεγάλη αμαρτία, τόσον τού "επιφανούς" προσώπου που πρότεινε την εν λόγω αγιοαναγνώριση, όσον και αυτού που την ενέκρινε και την αποφάσισε, καθότι θα είναι ασφαλώς εκ μέρους τους ένας ασυγχώρητος εμπαιγμός τού Θείου και μία απαράδεκτη, διαρκής κι εξακολουθητική παραπλάνηση όλων των  πιστών τού παρόντος και τού μέλλοντος χρόνου που θα την αποδέχονται εκ σχετικής αγνοίας. 

Σημειώσεις.

1) Η Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοαναγνωρίζει, ενώ η Καθολική Εκκλησία αγιοποιεί.

2) Για την αναγώριση αγίων - αγιοποιήσεων, βλέπε Σχόλια 1. και 2.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Μία σημαντική εκκλησιαστική Ευχή τής εορτής τού Αγίου Πνεύματος.

 

    Κατά τη μεγάλη εορτή τού Αγίου Πνεύματος, που διαδέχεται την επίσης μεγάλη εορτή  τής Πεντηκοστής, η αγία Εκκλησία μας απευθύνει στον Θεό Πατέρα εκ μέρους όλων των Χριστιανών πολύ σημαντικές ευχές. Μία απ’ τις ευχές αυτές, που αναφέρεται στο αναπόφευκτο γήρας των ανθρώπων και που προκαλεί  ιδιαίτερη εντύπωση παρουσιάζεται ακολούθως.

 Ευχή Εσπερινού.

(Δέσποτα φιλάνθρωπε, Πατέρα τού Κυρίου, και Θεού, και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού,) Μη απορρίψῃς ημάς εις καιρόν γήρως, εν τω εκλείπειν την ισχὺν ημών, μη εγκαταλίπῃς ημάς, πριν ημάς εις την γην αποστρέψαι, αξίωσον προς σε επιστρέψαι, και πρόσχες ημίν εν ευμενείᾳ και χάριτι.

Νοηματική απόδοση της Ευχής.

(Δέσποτα φιλάνθρωπε, Πατέρα τού Κυρίου, και Θεού, και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού,) Μην μας ξεχάσεις κατά τον καιρό των γηρατειών μας που δεν θα έχουμε δυνάμεις, μην μας εγκαταλείψεις πριν μπεί το σώμα μας στη γη, αξίωσέ μας να επιστρέψουμε σε Εσένα και πρόσεξέ μας με ευμένεια και χάρη.

Γ.Τ.Α.

Σημείωση. Βλέπε στο σχόλιο 1. την εμπνευσμένη «Προσευχή των ηλικιωμένων» που συνέταξε ο  μακαριστός  Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Βίττης (+ 2009), ο οποίος καταγόταν από τη Βλάστη Κοζάνης.

Η εικόνιση “Ιησούς Χριστός, το Φως τού Κόσμου” αποτελεί άριστη εικονιστική απόδοση τού πνευματικού περιεχομένου τής σημαντικής εορτής “Η Μεσοπεντηκοστή”.

 

Η Μεσοπεντηκοστή είναι μία μεγάλη εορτή τής αγίας Εκκλησία μας, η οποία όμως για διαφόρους (ευεξήγητους ;) λόγους δεν εορτάζεται και δεν παρουσιάζεται απ’ το λαό μας με την επισημότητα που την (της) αρμόζει.

Κατά την Μεσοπεντηκοστή οι Χριστιανοί ενθυμούμαστε κι εορτάζουμε τη μετάβαση τού Χριστού δύο φορές κατά τη φθινοπωρινή εορτή τής Σκηνοποιίας στο ναό των Ιεροσολύμων και μελετούμε το σημαντικότατο κήρυγμα που απηύθυνε εκεί ο Ίδιος προς τους παρευρισκόμενους Ιουδαίους, κι ευρύτερα προς τους Χριστιανούς όλων των μετέπειτα Αιώνων. Το κήρυγμά Του αυτό περιλάμβανε και κοινοποιούσε με συμβολικές λεκτικές εικόνες και με ανάλογες εκφράσεις τη μεγάλη αλήθεια, ότι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας και ότι απ’ αυτόν προέρχεται η σωτηρία μας.

Η προαναφερόμενη αλήθεια παρουσιάζεται επιγραμματικώς και στο ακολούθως παρατιθέμενο σπουδαίο Τροπάριο τής εν θέματι μεγάλης εορτής:

Τροπάριο Μεσοπεντηκοστής. Κανών β', ωδὴ η', ήχος πλ. δ'.

«Η σοφία του Θεού {: ο Χριστός), τής Μεσοπεντηκοστής μεσούσης, καθώς γέγραπται, τω ιερώ επέστη και εδίδασκεν, ότι όντως αυτός ην, ο Μεσσίας Χριστός, δι' ου η σωτηρία».

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας όρισε να γίνεται ο εορτασμός τής Μεσοπεντηκοστής ακριβώς στο μέσον τής πενηνταήμερης περιόδου, που αρχίζει (η περίοδος) με την Ανάσταση τού Χριστού και τελειώνει με την Πεντηκοστή. Η εορτή αυτή, συμφώνως προς τη διδασκαλία τής εκκλησίας μας, η οποία (διδασκαλία) κοινοποιείται στους πιστούς της και με το Τροπάριο που παρατίθεται ακολούθως, α) ενώνει θεολογικώς τις προαναφερόμενες δύο μεγάλες εορτές, τού Πάσχα και της Πεντηκοστής, β) προσλαμβάνει και μεταδίδει την πνευματική λάμψη αμφότερων, και γ) ενέχει σε μεγάλο βαθμό και προβάλλει με τιμή τη δόξα τής Αναλήψεως τού Δεσπότου Χριστού.

Τροπάριο Στιχηρό. Μεσοπεντηκοστής. Ήχος δ’.

Πάρεστιν η μεσότης ημερών, των εκ σωτηρίου αρχομένων Εγέρσεως, Πεντηκοστή δε τη θείᾳ σφραγιζομένων, και λάμπει τας λαμπρότητας, αμφοτέρωθεν έχουσα, και ενούσα τας δύο, και παρείναι την δόξαν προφαίνουσα, της δεσποτικής, Αναλήψεως σεμνύνεται.

Συμφώνως προς ένα άλλο επίσης σημαντικό Τροπάριο τής Μεσοπεντηκοστής, το αναφερόμενο κήρυγμα τού Χριστού εντός τού ναού των Ιεροσολύμων περιλάμβανε - περιλαμβάνει και τη γνωστή ρήση Του, «Εγώ ειμί το Φως του κόσμου...» (Ιωάν η΄, 12). Το τροπάριο αυτό παρατίθεται ακολούθως:

Τροπάριο Πέμπτης Δ΄ Εβδομάδος. Ήχος πλ. δ’.

Μεσούσης της εορτής του Πάσχα, εν τω ναώ ανήλθες, του ιερού ο Σωτήρ ημών, και στας εν μέσῳ του όχλου, εδίδασκες αυτούς παρρησίᾳ, και έλεγες· Εγώ ειμί το φως του κόσμου, ο εμοί ακολουθών, ου μη περιπατήσει εν τη σκοτίᾳ, αλλ' έξει το φως της αθανάτου ζωής. (Ιωάν. η΄, 12 ).

Το υψηλό περιεχόμενο τού προπαρατιθέμενου τροπαρίου τής Μεσοπεντηκοστής αποδίδεται εικονιστικώς και άριστα με την εμπνευσμένη εικόνιση τού Χριστού που (να) κρατάει στο χέρι Του ανοιχτό Ευαγγέλιο, επί του οποίου είναι αναγραμμένη η προαναφερόμενη ρήση Του, «Εγώ ειμί το φως του κόσμου...» .Οι δεσποτικές εικόνες αυτού τού εμπνευσμένου ανάλογου τύπου ορίζονται με την ονομασία «Το φως του Κόσμου» είναι δε πολύ αγαπητές στην πατρίδα μας και γι’ αυτό βρίσκονται αναρτημένες σε πάρα πολλά τέμπλα ναών της.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Οι υποκριτές θεομπαίχτες αποτελούν ένα διαρκές σοβαρό πρόβλημα για την Εκκλησία μας και την ελληνική Κοινωνία.

 

Ο υποκριτής θεομπαίχτης, (ορισμός) = Αυτός που υποκρίνεται τον ευσεβή και που εμπαίζει το Θεό και, γενικότερα, τα θεία.

Μη πλανάσθε, Θεός ου μυκτηρίζεται. (Γαλάτ. στ’, 7).

Στην Εκκλησία μας και γενικότερα στη χριστιανική Κοινωνία υπήρχαν ανέκαθεν, και δυστυχώς υπάρχουν και τώρα, αρκετοί άνθρωποι που είναι εκ φύσεως υποκριτές θεομπαίχτες. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν ένα διαρκές πρόβλημα για την αγία Εκκλησία μας και για την ελληνική Κοινωνία.

Στην εποχή μας, οι περισσότεροι υποκριτές θεομπαίχτες ενεργούν απαρατήρητοι και γι’ αυτό είναι άγνωστοι στους πολλούς ανθρώπους. Είναι όμως παρατηρήσιμοι, και πολύ καλά γνωστοί στους ευάριθμους υποψιασμένους Χριστιανούς. Οι εν λόγω επιφυλακτικοί και δύσπιστοι Χριστιανοί παρακολουθούν με προσοχή τις διάφορες «ευρηματικές» ενέργειες αυτών και συνάγουν τα αντίστοιχα θλιβερά συμπεράσματα.

    Μία απ’ τις συχνότερες «επιτυχίες» των αναφερόμενων «ακατανόητων» προσώπων είναι η επιδίωξη και η επίτευξη νέων αγιοαναγνωρίσεων και “αγιοποιήσεων”, και μάλιστα χωρίς να υπάρχουν προς τούτο όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις και χωρίς να τηρούνται όλες οι σχετικές διαδικασίες που προβλέπουν οι Ιεροί Κανόνες τής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι άνθρωποι αυτοί, μερικοί εκ των οποίων είναι και κάτοχοι κάποιου εκκλησιαστικού αξιώματος {!}, αναζητούν στην τοπική κοινωνία ή εντοπίζουν σε παλαιά βιβλία αναφορές σε αποθανόντες έντιμους συνανθρώπους μας, και για να τους «εκμεταλλευτούν» αναλόγως, τους παρουσιάζουν και τους προβάλλουν ποικιλοτρόπως στους ευσεβείς Χριστιανούς ως αγίους. Επιπλέον, με διάφορες «κατάλληλες» ενέργειές τους επιτυγχάνουν μερικές φορές και την αγιοκατάταξη αυτών απ’ τη Μεγάλη Εκκλησία. Κατόπιν φιλοτεχνούν αντίστοιχες εικόνες τους, προμηθεύονται αργυρές λειψανοθήκες, βάζουν εντός τους μερικά οστά και προσωπικά αντικείμενα των λογιζόμενων αγίων, και τις τοποθετούν σε ναούς ή τις περιφέρουν για προσκύνηση τού περιεχομένου τους ανά την επικράτεια, με σκοπό την είσπραξη ανάλογων εσόδων.

Αυτός προφανώς είναι κι ένας απ’ τους λόγους που σε ορισμένες επαρχίες τής πατρίδας μας έγιναν τελευταίως σε σύντομο χρονικό διάστημα πολλές αγιοποιήσεις, ενώ κατά τα προηγούμενα 200 – 300 χρόνια είχαν γίνει ελάχιστες !

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σημειώσεις.

1)     Στο διαδίκτυο υπάρχουν πάμπολλες παρουσιάσεις τέτοιων αγίων, καταγραφές απίθανων θαυμάτων τους και παραθέσεις ανάλογων προφητειών και διηγήσεών τους.

2)     Βλέπε σχετικώς κι ενδεικτικώς σχόλια 1. και 2.