Ο άγιος Γεώργιος παρουσιαζόμενος σε Δοξαστικό τροπάριο τής εορτής του με συμβολικές γεωργικές εκφράσεις σχετικές τού ονόματός του.

 Τροπάριον Δοξαστικὸν. Ήχος πλ. β'.

    Αξίως του ονόματος, επολιτεύσω στρατιώτα Γεώργιε· τον σταυρόν γαρ τού Χριστού, επ' ώμων αράμενος, την εκ διαβολικής πλάνης χερσωθείσαν γην εκαλλιέργησας, και την ακανθώδη θρησκείαν των ειδώλων εκριζώσας, της Ορθοδόξου Πίστεως κλήμα κατεφύτευσας· όθεν βλυστάνεις ιάματα, τοις εν πάσῃ τη οικουμένῃ πιστοίς, και Τριάδος γεωργός, δίκαιος ανεδείχθης· Πρέσβευε δεόμεθα, υπέρ ειρήνης του κόσμου, και σωτηρίας των ψυχών ημών.

Νοηματική απόδοση του Δοξαστικού Τροπαρίου.

    ‘Αγιε Γεώργιε, στρατιώτη του Χριστού, έζησες εδώ στη γη όπως ταίριαζε στο όνομά σου. Αφού σήκωσες το νοητό σταυρό τού Χριστού στους ώμους σου, καλλιέργησες την πνευματική γη που είχε γίνει χέρσα από διαβολική πλάνη, και αφού ξερίζωσες απ’ αυτήν τη θρησκεία των ειδώλων που ήταν γεμάτη αγκάθια, φύτεψες βαθιά στη θέση της το κλήμα τής Ορθόδοξης πίστης, απ’ το οποίο αντλείς και παρέχεις ιάματα στους πιστούς όλης τής οικουμένης, και αναδείχτηκες άριστος γεωργός τού Τριαδικού Θεού. Σε παρακαλούμε, να ζητάς απ’ τον Θεό να παρέχει ειρήνη στον κόσμο και να σώζει τις ψυχές μας.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

«Σήμερον ο Άδης στένων βοά». Τρία τροπάρια τού Μεγάλου Σαββάτου αναφερόμενα στην Κάθοδο τού Χριστού στον Άδη και στον οδυρμό αυτού (: τού Άδη).

     Άδης, ο = Η προσωποποίηση του υπερβατικού χώρου όπου παραμένουν οι ψυχές όλων των ανθρώπων πριν από την τελική κρίση τους.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, σύμφωνα με τη διδασκαλία τής αγίας Εκκλησίας μας, σταυρώθηκε κατά τη Μεγάλη Παρασκευή και την ίδια ημέρα πέθανε επάνω στον Σταυρό Του. Αμέσως τότε η ψυχή Του κατέβηκε στον Άδη, δηλαδή στον υπερκόσμιο τόπο όπου παραμένουν οι ψυχές όλων των νεκρών ανθρώπων μέχρι την τελική κρίση τους. Στον Άδη ο Χριστός παρέμεινε τρεις ημέρες, έως τα μεσάνυχτα τής Κυριακής τού Πάσχα που αναστήθηκε εκ νεκρών. Κατ΄ αυτό το τριήμερο διάστημα κήρυξε στις ψυχές των νεκρών τού Άδη, όπως είχε κηρύξει και στους ζωντανούς ανθρώπους τής γης, και ανέσυρε απ’ εκεί όσες ψυχές τον πίστεψαν.

Οι εμπνευσμένοι υμνογράφοι τού Βυζαντίου, έχοντας υπόψη όλα τα προαναφερόμενα, φαντάστηκαν τον Άδη προσωποποιημένο, υπόθεσαν τα οργισμένα λόγια που εκστόμιζε αυτός όταν έβλεπε το Χριστό να βγάζει απ’ τον Κάτω Κόσμο τις ψυχές των καλοπροαίρετων ανθρώπων, και τα περιέλαβαν σε αναστάσιμα τροπάρια. Τρία τέτοια τροπάρια παρουσιάζονται ακολούθως στο βυζαντινό τους κείμενο και σε ελεύθερη νοηματική του απόδοση.

1ο τροπάριο. Στιχηρό Ιδιόμελο.

Ήχος πλ. δ'.

    Σήμερον ο Άδης στένων βοά· Συνέφερέ μοι, ει τον εκ Μαρίας γεννηθέντα, μη υπεδεξάμην· ελθών γαρ επ' εμέ, το κράτος μου έλυσε, πύλας χαλκάς συνέτριψε, ψυχάς ας κατείχον το πριν, Θεός ων ανέστησε. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου.

Νοηματική απόδοση του 1ου Τροπαρίου.

Σήμερα ο Άδης υποφέρει και κραυγάζει. Συνέφερε σ’ εμένα, αυτόν (τον Χριστόν) που γεννήθηκε από τη Μαρία, να μην τον είχα υποδεχθεί στο σκοτεινό χώρο μου, διότι ήλθε και διέλυσε το κράτος μου, συνέτριψε τις χάλκινες θύρες του και τις ψυχές που είχα πριν υποδουλωμένες τις ανέστησε ως Θεός που είναι. Κύριε, η δόξα ανήκει στον τίμιο Σταυρό σου και στην Ανάστασή σου.

2ο Τροπάριο. Στιχηρό Ιδιόμελο.

Ήχος πλ. δ'.

Σήμερον ο Άδης στένων βοά· Κατελύθη μου η εξουσία· εδεξάμην θνητόν, ώσπερ ένα των θανέντων, τούτον δε κατέχειν όλως ουκ ισχύω, αλλ' απολώ μετά τούτου, ων εβασίλευον· εγώ είχον τους νεκρούς απ' αιώνας, αλλά ούτος ιδού πάντας εγείρει. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου.

Νοηματική απόδοση του 2ου Τροπαρίου.

Σήμερα ο Άδης υποφέρει και κραυγάζει. Γκρεμίστηκε η εξουσία μου, υποδέχτηκα έναν θνητό σαν κάποιον απ’ τους κοινούς πεθαμένους, αυτόν όμως δεν μπορώ καθόλου να τον κατέχω, αλλά με αυτόν εδώ θα χάσω αυτούς στους οποίους βασίλευα. Εγώ κατείχα τους νεκρούς όλων των αιώνων, αλλά να αυτός όλους τους ανασταίνει. Κύριε, η δόξα ανήκει στον τίμιο Σταυρό σου και στην Ανάστασή σου.

3ο τροπάριο. Στιχηρό Ιδιόμελο.

Ήχος πλ. δ'.

Σήμερον ο Άδης στένων βοά· Κατεπόθη μου το κράτος, ο Ποιμήν εσταυρώθη, και τον Αδὰμ ανέστησεν· ών περ εβασίλευον εστέρημαι, και ους κατέπιον ισχύσας, πάντας εξήμεσα, εκένωσε τους τάφους ο σταυρωθείς, ουκ ισχύει του θανάτου το κράτος. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου.

Νοηματική απόδοση του 3ου Τροπαρίου.

Σήμερα ο Άδης υποφέρει και κραυγάζει. Καταστράφηκε  το κράτος μου, ο Καλός Ποιμήν (ο Χριστός) σταυρώθηκε και ανέστησε τον Αδάμ, αυτούς τους οποίους είχα στην εξουσία μου τους έχασα, και αυτούς που είχα καταπιεί με τη δύναμή μου, όλους τους ξέρασα, άδειασε τους τάφους αυτός που σταυρώθηκε, δεν είναι πλέον ισχυρή η δύναμη του θανάτου. Κύριε, η δόξα ανήκει στον τίμιο Σταυρό σου και στην Ανάστασή σου.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σημείωση. Οι φωτογραφίες των παρουσιαζόμενων εικόνων ελήφθησαν από το Διαδίκτυο.

Το Σάββατο τού Λαζάρου περατώνει τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και υποδέχεται τη Μεγάλη Εβδομάδα !

 Τροπάριον Σαββάτου τού Τετραήμερου Λαζάρου.

Ήχος πλ. δ'.

    Την ψυχωφελή, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, και την αγίαν εβδομάδα του Πάθους σου, αιτούμεν κατιδείν Φιλάνθρωπε, του δοξάσαι εν αυτή τα μεγαλείά σου, και την άφατον δι΄ ημάς οικονομίαν σου, ομοφρόνως μελῳδούντες, Κύριε δόξα σοι.

 Νοηματική απόδοση του Τροπαρίου στη Νεοελληνική.

    Χριστέ φιλάνθρωπε, αφού διανύσαμε την ψυχωφελή Μεγάλη τεσσαρακοστή, σε παρακαλούμε να μας αξιώσεις να βιώσουμε και την ακόλουθή της αγία Μεγάλη Εβδομάδα του Πάθους σου, για να τιμήσουμε κατά τη διάρκειά της τη θυσία σου και το ανείπωτο σχέδιό σου για τη Σωτηρία μας, και όλοι μαζί να ψάλουμε, Κύριε σ΄ εσένα ανήκει η δόξα.  (Γ.Τ.Α.). 

            

                                                                                                                          

Η αποϊεροποίηση των ιερών ναών μας αποτελεί την πρώτη και βασική επιδίωξη των εχθρών τής Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.

     «Τω οίκω σου Κύριε, πρέπει αγίασμα. Εν τούτω γαρ το όνομα, το σόν φιλάνθρωπε, ενθέως δοξάζεται».(Ακολουθία Εγκαινίων ναού).

     Είναι τοις πάσι γνωστόν, ότι ο «Άρχων τού αιώνος τούτου», δηλαδή ο χαιρέκακος Διάβολος, μισεί και πολεμάει λυσσωδώς την Αγία Εκκλησία μας απ’ την ημέρα τής ίδρυσής της, προσπαθεί δε διαρκώς από τότε με διάφορες ύπουλες μεθόδους και με διαβολικούς τρόπους να τη διαλύσει. Ένας απ’ αυτούς τους τρόπους, και μάλιστα ο πρωταρχικός, είναι η σταδιακή αποϊεροποίηση των ιερών ναών μας. Η εν λόγω αποϊεροποίηση γίνεται συνήθως με την ασυγχώρητη ανοχή και αδιαφορία ανυποψίαστων ή “υποχρεωμένων” κι “εκβιαζόμενων” υπεύθυνων των ιερών ναών μας.    Αρχίζει δε αυτή (η αποϊεροποίηση) με την φαινομενικώς αθώα προσωρινή μετατροπή τού ιερού χώρου του ναού σε αίθουσα διδασκαλίας ποικίλων μαθημάτων, με την έκθεση και προβολή εντός αυτού πινάκων κοσμικής ζωγραφικής και φωτογραφιών, με την πραγματοποίηση συναυλιών εγχόρδων, πνευστών και κρουστών μουσικών οργάνων κ.ά.(...).   

Επισήμανση. Η αναφερόμενη ύπουλη μέθοδος αποϊεροποίησης χριστιανικών ναών εφαρμόστηκε με αρκετή ανάλογη "επιτυχία" στην Καθολική Εκκλησία και στις αιρετικές παραφυάδες της. Κατά τα τελευταία χρόνια εκποιήθηκαν στις περιφέρειες αυτών των Εκκλησιών πάμπολλοι ναοί τους και μετατράπηκαν σε τζαμιά, σε εμπορικά καταστήματα, σε κέντρα διασκέδασης, σε επαγγελματικά εργαστήρια κ.ά. Εκ του λόγου τούτου καταβάλλεται τώρα έντονη προσπάθεια από διάφορους καλοθελητές να εφαρμοστεί η αναθεματισμένη αποϊεροποήση κι εδώ, στην Ορθόδοξη πατρίδα μας την Ελλάδα.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.

Σημείωση. Για την αποϊεροποίηση των ναών στον καιρό μας βλέπε σχόλιο 1.

Σάββατο τού τετραήμερου Λαζάρου. /// Τροπάρια τής ημέρας που περιλαμβάνουν, α) Πιθανολογούμενες ευχαριστίες τού εγερθέντος Λαζάρου προς τον Χριστό που τον έγειρε, και β) Αγωνιώδεις εκκλήσεις τού προσωποποιημένου Άδη προς τον Λάζαρο, να εξέλθει ταχέως απ’ το βασίλειό του.

     

    Ακολούθως, παρουσιάζονται με τη σειρά οκτώ τροπάρια τής εορτής Σαββάτου του Λαζάρου, διττώς, στο βυζαντινό τους κείμενο και στη νεοελληνική του απόδοση.

Ωδὴ στ’. . Ήχος α'.

1)                      Ηρώτησας· πού είμι, ο πάντα γινώσκων, εδάκρυσάς με Σωτήρ, ως άνθρωπος φύσει, και ήγειράς με νεκρόν, τω προστάγματί σου.

1α)        Ρώτησες, Χριστέ, πού βρίσκομαι, εσύ που όλα τα γνωρίζεις, δάκρυσες για εμένα Σωτήρα, καθότι έχεις και ανθρώπινη φύση, και μ’ ανέστησες με το πρόσταγμά Σου, ενώ ήμουν νεκρός.

2)                      Εφώνησάς με εξ Άδου, Σωτὴρ κατωτάτου, βοά Λάζαρος, προς σε τον λύτην του Άδου, και ήγειράς με νεκρόν, τω προστάγματί σου.

2α)        Με ανακάλεσες απ’ τον Άδη τον κατώτατο, Σωτήρα, φωνάζει ο Λάζαρος προς εσένα τον χαλαστή τού Άδη, και με ανέστησες με το πρόσταγμά σου, ενώ ήμουν νεκρός,

3)                      Ενέδυσάς με Σωτήρ, το πήλινον σώμα, και έπνευσάς μοι ζωήν, και είδον το φως σου, και ήγειράς με νεκρόν, τω προστάγματί σου.

3α)        Με έντυσες, Σωτήρα, το πήλινο σώμα και φύσηξες σ’ εμένα ζωή και είδα το φως σου και με σήκωσες όρθιο με το πρόσταγμά σου, ενώ ήμουν νεκρός.

4)                      Εψύχωσας συ, την άπνουν μορφήν τής σαρκός μου, συνέσφιγξάς με Σωτήρ, οστέοις και νεύροις, και ήγειράς με νεκρόν, τω προστάγματί σου.

4α)        Έδωσες εσύ ψυχή στη νεκρή μορφή τής σάρκας μου, συνέσφιξες, Σωτήρα, τα οστά και τα νεύρα μου, και με σήκωσες με το πρόσταγμά σου ενώ ήμουν νεκρός.

5)                      Την παμφάγον διαρρήξας, γαστέρα του Άδη, εξήρπασάς με Σωτήρ, τη ση δυναστείᾳ, και ήγειράς με νεκρόν, τω προστάγματί σου.

5α)        Αφού διέρρηξες την παμφάγο κοιλιά τού Άδη με ανέσυρες Σωτήρα και με τοποθέτησες στο βασίλειό σου και με σήκωσες όρθιο με το πρόσταγμά σου, ενώ ήμουν νεκρός

Ωδή ζ΄. Ήχος α'.

6)           Παρακαλώ σε Λάζαρε, φησίν, ανάστηθι, έξελθε των κλείθρων μου ταχύ, άπιθι ουν· καλόν μοι γαρ ένα θρηνήσαι, πικρώς αφαιρούμενον, παρά πάντας ούς πριν, πεινών κατέπιον.

6α)        Σε παρακαλώ Λάζαρε, είπε ο Άδης, σήκω γρήγορα και βγες έξω από την κλειδωμένη φυλακή μου, φύγε λοιπόν, διότι είναι καλύτερο για μένα να κλάψω έναν νεκρό που μου τον αφαιρούν και πικραίνομαι, παρά όλους τους νεκρούς που κατάπια όταν πεινούσα.

7) Και τί βραδύνεις Λάζαρε; φησίν, ο φίλος σου, δεῦρο ἔξω κράζει ἑστηκώς· ἔξελθε οὖν, ἵνα κᾀγὼ ἄνεσιν λάβω· ἀφ' οὗ γάρ σε ἔφαγον, εἰς ἐμετὸν ἡ τροφή, ἀντικατέστη μοι.,

7α)        Γιατί καθυστερείς να βγεις, Λάζαρε; είπε ο Άδης, ο φίλος σου (ο Χριστός), στέκεται όρθιος και φωνάζει έλα έξω, βγες επιτέλους για να ηρεμήσω κι εγώ, εφόσον από τότε που σε έφαγα, η τροφή μου μεταβλήθηκε σε εμετό.

8)           Τί ουκ εγείρῃ Λάζαρε ταχύ; ανέκραζε, κάτωθεν ο Άδης θρηνωδών, τί ουκ ευθύς, εξαναστάς τρέχεις των ώδε; ίνα μη και άλλους μοι, αιχμαλωτίσῃ Χριστός εξαναστήσας σε.

8α)        Γιατί, Λάζαρε, δεν σηκώνεσαι γρήγορα; Κραύγαζε από τον κάτω κόσμο ο Άδης θρηνώντας, γιατί λοιπόν αμέσως μόλις σηκωθείς δεν τρέχεις στους νεκρούς που είναι εδώ; για να μη παραλάβει και άλλους νεκρούς από εμένα ο Χριστός που ανέστησε εσένα.

Γιώργος Τ. Αλεξίου.